تردید|مصور رحیمی

فاضل نظری افغانستان

نظرت در مورد شعرهای بهرام هیمه چیست؟

اگر صد سال در مَشکی زنی دوغ، همان دوغ است، همان دوغ است، همان دوغ.

نظرت در مورد غزل پست‌مدرن؟

اگر صد سال در مَشکی زنی دوغ، همان دوغ است، همان دوغ است، همان دوغ.

🤪بخوره تو کمرت

برای عقده‌گشایی: https://t.me/HidenChat_Bot?start=1169275571

اصلاً زندگی یعنی چه؟ زندگی یعنی همین جنگیدن. قلب ما که می­‌تپد، در واقع زندگی ماست که با مرگ می‌­جنگد. همه‌­چیز یک وسیلۀ مبارزه است. زندگی یعنی مبارزه با محیط اطراف. قلب ما خون به بدن ما می‌­رساند که از سرما یخ نکنیم و بتوانیم زندگی­مان را ادامه بدهیم. -احمد شاملو

در جستجوی کانال‌های خوب روزهاست از کمبود کانال‌های فعال و روزانه‌نویس رنج می‌برم. دور از چشم‌اند کانال‌هایی که نویسندگی را به مسخرگی نگرفته‌اند و به دور از حاشیه، هر روز تحت هر شرایطی یک نوشته‌ی سرراست منتشر می‌کنند. (منظور از نوشته‌ی سرراست، متنِ است که با این سنجه‌ها سازگار باشد.) برای گلچین کردن کانال‌ها خوب در تلگرام بسیار پرسه می‌زنم و گاهی صیدی هم به تورم می‌خورد -و- باعث می‌شود بخشی از متن‌های آن نویسنده را بجویم و بخانم. اگر کانال فعالی می‌شناسید که هر روز در آن نوشته‌ای منتشر می‌شود، خوشحال می‌شوم آن را به من معرفی کنید. https://t.me/msawir2003 🖋مصوررحیمی #تردید

رسيدن به شهرت آسان است. اما به دست آوردن اعتبار، نه. برای رسيدن به شهرت همه جور راهی هست، اما براي رسيدن به اعتبار فقط يك راه: كار، كار، كار. -رضا قاسمی

سایه‌نویسی| نویسنده در سایه ➖سایه‌نویسی به کاری گفته می‌شود که در آن نویسنده در برابر دریافت پول، متن یا مالکیت حقوقی آن را به شخص دیگری واگذار می‌کند. به عبارت دیگر؛ سایه‌نویس نویسنده‌ای است که برای دریافت مقداری پول از افتخار پدیدآورندگیِ نبشته صرف‌نظر کرده باشد. ➖سایه‌نویسی برای بعضی از نویسندگان بسیار جذاب هم است و گاهی حتا بدون آن که مزدی دریافت کرده باشند، نوشته‌شان را به نام دیگری منتشر می‌کنند. ➖از میان سایه‌نویس‌ها، سایه‌نویس کتاب هنر معامله تونی شوارتس، از معروف‌ترین سایه‌نویس‌ها است. اغلب سایه‌نویس‌ها شهرت چندانی پیدا نمی‌کنند زیرا همیشه در نیمه‌ای تاریکِ نبشته حضور دارند. ➖فیلم The Ghost Writer به کارگردانی رومن پولانسکی نیز به همین موضوع می‌پردازد. 🖋مصوررحیمی #تردید

تاب نوشتن‌ اما ندارم فکر می‌کنم. به بودن. به قند. یا چای. می‌گویم: «یادداشت امروزم در مورد یکی از همین‌ها باشد.» چای که داغ است. قند که شیرین و بودنِ که احساس نمی‌شود. پنجره باز است. باد اما سرد. می‌وزد بر من. تاب برخاستن ندارم. می‌نشینم. تاب نشستن ندارم. می‌خابم. هرجور شده است باید چیزی بنویسیم. تاب نوشتن اما ندارم. میخانم. عشق سال‌های وبا گارسیا مارکز. مارکز را با گزارش یک مرگ، دوست می‌دارم. صد سال تنهایی را هم خانده‌ام اما چیزی که من را مرغوب کرده است، همان گزارش یک مرگ است؛ و سانتیاگو ناصر که هنوز میشناسمش و دوستش میدارم. #یادداشت_روزانه

ناشناس: https://t.me/HidenChat_Bot?start=1169275571

بچه‌های یکدونه و نازنازی شطرنج‌باز، در سایت لیچس منتظرتانم! اگر دوست دارید بازی کنید به این آیدی پیام بگذارید: مصوررحیمی

دست‌های ما از پشت بسته نیست آتشِ نوشتن را دوست دارم و در این رسم از تکنیک‌های داستان‌نویسی هم وام می‌برم. مثلن وقتی شروع به نوشتن می‌کنم، همه‌ آن چیزی که نوشته‌ام چیزی نیست جز سیال ‌چیزهایی که در سرم پیچیده است. چی عیبی دارد؟ آیا نمی‌توانم خود شخصیت رمان باشم؟ برای همین است که گاهی در سر من پیره‌زن می‌چرخد و گاهی پیرزن. گاهی هذیان و گاهی روایت نظم‌یافته. گاهی این‌طور و گاهی اینطور. گاه عامیانه یا با رسم‌الخط معیار. برای همین ویراستاری که متن من را بخاند ریشش سفید می‌شود. یا همه‌ی متن را حذف می‌کند یا همه را غلط املایی می‌گیرد. که آن دیگر ویراستار نیست، پلیس زبان است که به خیال خودش غلط‌گیری کرده است اما نفهمیده سبک نویسنده را از بین می‌برد و سبک gpt را حاکم می‌کند. البته شسته‌رفته نوشتن را هم می‌دوستم اما عصیان‌های من مرز ندارد. خشم‌گین نوشتن من دستور نمی‌شناسد و به همه مرز‌ها می‌تازد. مخصوصن که آن کتاب دستورات معین باشد. 🖋مصوررحیمی #تردید

موجود شیطون میطون

ناشناس: https://t.me/HidenChat_Bot?start=1169275571