ردِ پای واژه‌ها|سونا عمری

|پس از آن همه انکار| آدمی‌زاد گاهی در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که دیگر توانِ پذیرفتنِ آن‌چه را منطق «حق» می‌نامد، ندارد. گاهی ریشهٔ این نپذیرفتن‌ها چنان در جانش فرو می‌رود که نه آن‌چه خوانده است، نه آن‌چه شنیده است و نه همهٔ آگاهی‌هایی که سال‌ها اندوخته، دیگر توانِ تغییر باورش را دارند. گویی ناگهان کر می‌شود، کور می‌شود و لال؛ نه صدای حقیقت را می‌شنود، نه نشانه‌هایش را می‌بیند و نه یارای گفت‌وگو با خویش را دارد. روزها با خودش کلنجار می‌رود؛ بارها تا آستانهٔ فروپاشیِ روان پیش می‌رود و آن‌قدر در جدالِ میان احساس و منطق می‌ماند که کم‌کم فراموش می‌کند چه کسی بوده، برای چه برخاسته و اصلاً رسالتش چه بوده است. در همان روزها، از دور نظاره می‌کند که کسانی با دانشی کمتر، تجربه‌ای کمتر و حتی توانایی‌هایی محدودتر، از او پیش افتاده‌اند و مسیرهای بلندی را پیموده‌اند؛ و او هنوز در نخستین میدانِ نبردِ درونش، دست‌وپا می‌زند. اما هیچ جدالی تا ابد دوام نمی‌آورد. روزی می‌رسد که آدمی دیگر حتی توانِ جنگیدن با حقیقت را هم ندارد. درست در همان لحظه، شواهدِ منطق، آرام و بی‌ادعا، دوباره کنار هم می‌ایستند؛ نه برای محکوم کردن، بلکه برای یادآوری. آن‌ها مهربان‌تر از همیشه، دستِ انسان را می‌گیرند و او را به سوی خویشتن بازمی‌گردانند. و او، آرام‌آرام، از لجاجت دست می‌کشد. دوباره با خودش مهربان می‌شود؛ غبارِ سال‌های انکار را از جانش می‌تکاند و با شگفتی درمی‌یابد که هنوز اصالتش نمرده است، هنوز رسالتش او را ترک نکرده است. پس دوباره آغاز می‌کند، این بار عاشقانه تسلیمِ منطق می‌شود. و با شگفتی درمی‌یابد؛ حقیقت را هرگز نمی‌توان شکست داد… تنها می‌توان رسیدن به آن را سال‌ها به تأخیر انداخت. سونا|عمری