امیر نوشت :)

خدا رو چه دیدی شاید دستاتو زیر بارون گرفتم...

اشعاری که علیرضا قربانی داره میخونه از مولانا و شهریار و غلامرضا طریقی هست...متعدد مضامین اسلامی، عشق و علاقه عرفانی داخلش موج میزنه ولی خب ملت ادایی اینجا فکر نکنم هیچ درکی ازش داشته باشن...

آن روز که رفتن تو را می دیدم از گریه چو برگ بید می لرزیدم ترس من از آن بود که روزی بروی «آمد به سرم از آنچه می ترسیدم»

بیژن ارژن

ای به فدای چشم تو، این چه نگاه کردن است...

آمده‌ام تو به داد دلم برسی...

میشه با صدای کمانچه مُرد...

یک نکتهٔ سیاسی! در وضعیتی که دلار ۲۰۰ هزار تومان است و وضعیت اقتصادی فاجعه‌بار است، کنسرت علیرضا قربانی، به دلیل استقبال به‌شدت زیاد، از ۳ روز دارد می‌شود دو هفته، هر شب، آن هم با جمعیتی در حدود ۵۰۰۰ نفر! جادهٔ تهران ـ شمال هم که امروز به دلیل ازدحام سفر یک‌طرفه شد... خب، مشکل کجاست؟ احسنت! همان دختر معلولی که دیشب در موردش نوشتم، همان پیرمرد کارگرِ گاری‌به‌دستِ بازاری که عکس آقا مجتبی را به گاری‌اش چسبانده بود. همین مستضعفین در خیابان انقلاب و ایران را نگه داشتند. بیکاری برای این‌ها، بدبختی برای اینها، فقر برای اینها؛ حتی فحش هم برای این‌ها. پزشکیان به مردم جادهٔ شمال و کنسرت ۵۰۰۰ نفری قربانی کاری ندارد، ولی هر جا می‌رود می‌گوید برق میادین را روی این مردم قطع کنید تا تجمعات جمع شود... مردک از خدا بی‌خبر از خدا نمی‌ترسد از این مردم مستضعف می‌ترسد. بله، پول هست؛ ولی داستان اینجاست: فقط در دست‌های یک عده اصلاح‌طلب، اصولگرای الیگارشیِ حرام‌زادهٔ چندپدره؛ همان‌هایی که هر روز در روزنامه‌هایشان تسلیم را تئوریزه می‌کنند.