قەڵەم دار

نَشَرَت ثَلاثَ ذَوائِبٍ مِن شَعرِها في لَيلَةٍ فَأَرَت لَيالِيَ أَربَعا

لَو كانَ سُكنايَ فيكَ مَنقَصَةً لَم يَكُنِ الدُرُّ ساكِنَ الصَدَفِ

وَمَا كُنتُ مِمَّن يَدْخُلُ العِشْقُ قَلْبَهُ وَلَكِنَّ مَن يُبْصِرْ جُفُونَكِ يَعْشَقِ

فَوَا أَسَفِي عَلَى مَنْ كَانَ عِيدِي بِقُرْبِـهِ، وَاليَـوْمَ عَادَ مَـزَارُهُ بَعِيدَا

يَا عِيدُ مَـا جِئْتَ لِي إِلا لِتُذْكِرَنِي بِمَـنْ نَـأَى وَدِيَارُ الوَصْلِ قَدْ بَعُدَتْ

أَتَى العِيدُ فَاشْتَاقَتْ عُيُونِي لِرُؤْيَةٍ لِغَائِبٍ قَدْ حَالَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ القَدَرُ

يا عِيدُ بَلِّغْ مَنْ نُحِبُّ سَلامَنَا وَأَنِزْ عَلَيْهِمْ بَرَكَةً وَتَهَانِيَا

عید آمد و هر کس به تماشای گلی رفت ما را که به جز روی تو عیدی و گلی نیست

پاییز دارد می‌رسد، چتری ندارم من هم شبیه پنجره، چشم‌انتظارم

جای قدم‌های دوتایی زیر باران غم‌های خود را دانه‌دانه می‌شمارم

من قایقی بی‌مقصد و بی‌سرنشینم خود را به دستِ باد و طوفان می‌سپارم

تنهایی‌ام را قاب کردم روی دیوار یادم بماند یک رفیقِ پایه‌دارم!

این زندگی با من سرِ سازش ندارد می‌سازمش با شعرهای بی‌قرارم

شاید دلم با چشم‌های یک نفر رفت... این بیت را خالی برایش می‌گذارم!

تُعَدّ ذُنوبي عندَ قَوْمٍ كثيرَةً ولا ذَنْبَ لي إلاّ العُلى والفواضِل

كأنّي إذا طُلْتُ الزمانَ وأهْلَهُ رَجَعْتُ وعِنْدي للأنامِ طَوائل

وقد سارَ ذكْري في البلادِ فمَن لهمْ بإِخفاءِ شمسٍ ضَوْؤها مُتكامل

يُهِمّ الليالي بعضُ ما أنا مُضْمِرٌ ويُثْقِلُ رَضْوَى دونَ ما أنا حامِل

وإني وإن كنتُ الأخيرَ زمانُهُ لآتٍ بما لم تَسْتَطِعْهُ الأوائل

سینه مالامالِ درد است، ای دریغا مَرهمی دل ز تنهایی به جان آمد، خدا را همدمی

نمی‌دهند فُرصتِ گفتار، هق‌هقِ گریه کجا رَوم که به کویِ تو رَه نمی‌دانم

شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟