Saved Messages

تنها حقیقت غیرقابل انکار دنیا برای من این است که آدمی تنهاست و این گزاره به معنی این نیست که دیگران تو را طرد و رها کرده‌اند تا در تنهایی‌ات بپوسی،! وقتی تنهایی‌ را می‌پذیری، می‌فهمی که حضور دیگران التیام‌بخش‌تر است و فکر نمی‌کنی که همه وظیفه دارند در همه حال مراقبت باشند. کم‌کم درک می‌کنی که هستیِ دیگران می‌تواند به تنهایی‌ات بچسبد و بوی همدلی بگیرد، می‌تواند نور و تاریکی را به افت‌ و خیزهای زندگی‌ات بیاورد و گاهی دشواری این وظیفه را برایت سبک‌تر کند. همپوشانی تنهایی دو انسان هم با همه تفاوت‌ها و شباهت‌هایی که دارند، غلظت انزوا را کم می‌کند. اما باید بدانی که دیگران نیامده‌اند تا تو هرگز تنها نباشی، زیرا هر آدمی در لحظاتی از زندگی‌اش آن دالان تنگ و دردناک را تجربه می‌کند که برای هیچ موجود زنده‌ی دیگری فهمیدنی نیست. تجربه‌ی تنهایی و تصویرهای گاه دردناک و گاه سرخوشانه‌اش با رفت‌وآمد آدم‌ها و خزیدن در دنیای دیگران سهم همه ما از زندگی است، چه بخواهیم و چه نخواهیم.

بعضی وقت‌ها از تو خالی می‌شوم! آن‌قدر خالی که ناگهان با خودم می‌گویم من این‌جا، درست میان این خیال چه می‌کنم؟ مخصوصاً وقتی درد جسمی را تحمل می‌کنم و با خودم می‌گویم که اگر بودی، چه‌قدر راحت‌تر بودم! اما عزیزم، گاهی حقیقت به بدترین شکل ممکن خودش را نشان می‌دهد. این‌که تو نیستی! و شاید برایت جالب باشد که بدانی تقریبا همه روزهایی که باید کنار من می‌بودی، دور بودی و من مانند دختر بچه‌هایی که نیاز به در آغوش گرفته شدن دارند، علاوه بر درد، فقدان تو را هم به دوش می‌کشم و مدام به خودم آمدنت را نوید می‌دهم. خودت هم می‌دانی که وقتی می‌بینمت، همه آن‌چه از دوری بر من گذشته را طوری فراموش می‌کنم که گویی رفته بودی برای صبحانه شیر تازه بگیری! اما این‌جا می‌نویسم تا شاید، شاید بتوانی « نداشتن » را آن‌طور که من احساس می‌کنم، بفهمی.

از من مرا بگیر، من ‌هم برای تو.

من تو را پاره‌ای از خود نه بلکه تمامِ وجودِ خود یافتم! چنان‌که اگر رنجی به تو رسد انگار که به من رسیده.

در این برهه از زمان و برای تجدید قوای از دست ‌رفته‌‌ام ، نیازمند معاشرت با آدم‌های بسیار داننده‌، بالغ و حقیقی هستم.

اصلا نمی‌خواستم مداحی بذارم، شب شب مداحی نیست شب منبره! اما از وقتی گوشش دادم یه‌جوریم. حلال کنید و التماس دعا.

أبکی علی الغریب.

اکثر ما با نابلدی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم. بلد نیستیم کِی باید حرفی بزنیم یا کاری رو انجام بدیم. حتی بلد نیستیم کِی حرف نزنیم و هیچ‌کار انجام ندیم. بلد نیستیم چه موقعی باید کنار ایستاد و تماشا کرد. و چه موقعی باید مشارکت داشت. هم‌دلی به جا رو یادنگرفتیم. حتی خیلی‌هامون توی دشمنی هم ناقص عمل می‌کنیم. برای همین میشیم آدم سمی زندگی دیگران. گاهی احساس می‌کنم سر همین نابلدی‌های ریز و کوچیک بقیه هم تبدیل به آدم‌های سمی زندگی ما شده‌ن. مثلا موقعی که به بودنشون خیلی نیاز داشتیم، کنار ایستادن. یا وقتی که تنهایی می‌خواستیم رهامون نکردن. بعضی وقتا نیاز به تشویق داشتیم اما واقع‌بین شده‌ن و وقتی نیاز به واقع‌بینی داشتیم راهنمایی غلط کرده‌ن. حتما ما هم برای بقیه این‌طور بودیم. سمی بودن فقط به معنای داشتن مریضی روانی نیست، گاهی نابلدی ضربه می‌زنه. تلاش کنیم اگه اینا با گفت‌وگو اصلاح نشدن شروع به برچسبِ سمی زدن به بقیه کنیم.

نامه‌ای‌ست از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ اما بعد، مثل این‌که دنیا اصلا وجود نداشته و آخرت همیشگی و دائم بوده و هست.

کریم الصَفح.

از احساسات، افکار، اتفاقات و شرایط گنگ و نامعلوم خسته‌ شده‌ام. از این همه بد، در روزمرگی‌ها خسته شده‌ام. از آسمان و زمین، از گذشته‌ی لعنتی خویش،‌ خسته شده‌ام. از خودم، از واژه‌ها، از آدم‌ها، خسته‌ شده‌ام. و همین‌جا، در بطن غم‌ها می‌مانم. من جایی نمی‌توانم بروم! زیرا خسته‌ شده‌ام.

یا آن‌قدر زیاد دوستم بدار که هیچ‌گاه از پیشم نروی، یا آن‌قدر کم که اگر روزی بخواهی بروی، دلم برایت آن‌قدری تنگ نشود که من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود شوم. که دیگر جانی هم برای رفتن نمانده است، و تنها یک گلوله در این هفت تیر زنگاری باقی مانده، آخرین گلوله، برای آخرین لحظه‌ی زندگی‌ای که دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نخواهد شد.

زندگی‌ام شبیه صفحه گرامافونی است که موسیقی‌اش تمام شده و حالا خالی و بیهوده، به دور خود می‌چرخد.

تصویری بسیار دردناک و در عین حال ساده، میخکوبم کرد. پدربزرگم را دیدم که مرده است. در سپیده دم مرده بود، یکی‌ از همین صبح‌ها، و من هرگز نگفته بودم که دوستش دارم. هرگز!

تصویری بسیار دردناک و در عین حال ساده، میخکوبم کرد. پدربزرگم را دیدم که مرده است. در سپیده دم مرده بود، یکی‌ از همین صبح‌ها، و من هرگز نگفته بودم که دوستش دارم. هرگز!