Saved Messages

بعضی‌ها که می‌پرسند حالت چطور است یا زندگی چطور می‌گذرد؟ می‌دانی که باید دست‌کم توی دلت بهشان بگویی: «به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن». آن‌ها نه نزدیکند و نه مایل به شنیدن گفتنی‌هایت. آن‌ها فقط دارند نقش‌شان را بازی می‌کنند. وانمود به صمیمیت قسمتی از زندگی‌شان است. لحن و کلام و کلمه‌هایشان را دیگر می‌شناسم و چهره‌شان که خالی از آن نوع عاطفه‌ای است که در صورت آدم‌های نزدیکت پیدا می‌کنی. آن‌ها با غم روزگار تو بیگانه‌اند و با شادی‌هایت بیگانه‌تر. تنها ناچاری که جواب سربالا بدهی و بگذری. آن‌ها در گذرگاه‌ها ایستاده‌اند، قلاب قلب‌هایتان هرگز در هم چفت نمی‌شود. می‌گذری و می‌مانند. می‌مانی و می‌گذرند. اگر چند تا از این آدم‌های بی‌حاصل که به برکه‌ای بی‌ماهی شبیه‌اند در زندگی‌ات رفت‌وآمد کنند، یاد می‌گیری که اعماق خودت را به خاطرشان نشکافی، حوصله‌ات را برایشان هدر ندهی و در تمنای شناختن و اشتیاق گفتن و گشودن نباشی. این هم قسمتی از حیات آدمی است. یکی از قسمت‌های حوصله‌سربرش.

آیا شما به وجود یک اندوه جاودانه در نهاد آدمی باور دارید؟ من همواره یک اندوه جاودانه را با خودم حمل می‌کنم. گاهی درون سینه‌ام احساسش می‌کنم؛ گاهی در چشم‌هایم و باقی اوقات روی صورتم نشسته و خستگی‌ در می‌کند.

می‌دونید چیه؟ وقت حرف زدن نیست. وقت سکوت کردن و رفتنه.

تو اصلا می‌دانی من تو را بو نکرده بمیرم چه‌قدر بد است؟

اینو می‌گم. حال داشتید بیاید ناشناس حرف بزنیم، ولی قول نمی‌دم جواب بدم 🚶🏿‍♀️

جمله‌بندی اشکال داشت و هیچ‌کدومتون نگفت. توجه کافی رو مبذول بدارید دیگه.

عزیز دلم؛ امیدوارم در مهمانی‌های شلوغ، وقتی که کسی حرف خنده‌داری می‌زند و جمع شروع به خندیدن می‌کنند و تو هم می‌خندی، اولین که کسی حین خندیدن نگاهش می‌کنی من باشم.

آخرین‌باری که بزرگ شدم فهمیدم هیچ چیزی تو دنیا برای راضی‌کردن شخص من آفریده نشده، اما خب اینم فهمیده بودم که منم می‌تونم لااقل از بعضی از اون‌ها راضی باشم، راضی، نه خوش‌بخت، خوش‌بختی اسمیه که روی خوشی‌هایی می‌ذاریم که هنوز از عاقبتش بی‌خبریم، اما چیزی که الان بهش نیاز دارم خوشبختی نیست، فقط یه لحظه‌‌ست، یه لحظه آسودگی بی‌ندامت، نه بیشتر!

تکراره آقا! دواش تکراره، آدمیزاد با از قبل فکر کردن برای هیچی آماده نمی‌شه. غم هر موقع برسه غمه، هیچ‌وقت نمی‌تونی موقعیتی که بهت تحمیل شده ‌رو دوست داشته باشی. فقط با تکراره که زهرش گرفته می‌شه، با زیاد غصه‌خوردنه که یاد می‌گیری غصه‌خوردن بی‌فایده‌ست. که حتی حرف‌ زدن ازش هم کمکی نمی‌کنه. بذار گندش دربیاد، اجازه بده روزگار هر بازی‌ای که دوست داره سرت دربیاره، عصبانی‌شو، بترس، داد بزن، کناره بگیر، ولی بدون به قول مونولوگ اون راننده تاکسی تو پاتریک ملروز، چند ماه بعد به الآنت نگاه می‌کنی و نمی‌فهمی این‌همه شلوغ‌بازی برای چی بوده، این رسم دنیاست، خبر بد اینه که رسم دنیا عوض نمی‌شه. البته خبر خوب هم همینه!

نزدیک‌ترین من؛ بعضی وقت‌ها، آدم حرف‌هایی دارد که به هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید. حرف‌های معمولی، نه رازهای مگو. حرف‌هایی معمولی که به هیچ‌کس نمی‌شود گفت. تو هم شاید همین الآنی که داری این نامه را می‌خوانی، حرف‌هایی برای گفتن داری، برای آدم‌هایی که نداری! آدم‌هایی که نیستند و شاید هیچ‌وقت هم نباشند. حرف‌های مگوی معمولی. خیلی معمولی!

زیبای من؛ زندگی آمیخته روزهای تلخ و شیرین است. جاده‌ای باریک در میانه‌ی یک کوهستان سرد، که گاهی به دشت ختم می‌شود و در دوردستِ نزدیک کوه‌ها را می‌بینی که منتظرت هستند. توقعی ندارم که زندگی‌ام همه‌‌اش فراز باشد، من قبول کرده‌ام که روزهای زیادی از زندگی، شاید بیشترش را فرود داشته باشم. اما عزیز من؛ از تو چه پنهان که من یک توقع بزرگ و محال و مگو از زندگی داشتم، و آن تو بودی! کاش بودی … با تو فرود که هیچ، از سقوط هم خوشنود بودم! یک سقوط دردناک و پایان‌بخش. یک سقوط مشترک، یک فرود مشترک، یک باخت مشترک، یک زخم خوردن مشترک، یک مچاله شدن مشترک، یک اشک ریختن مشترک، یک غم بزرگ مشترک!

جدا می‌شوی، عزا می‌گیری، از عزا گرفتن خسته می‌شوی و دوباره زندگی را از سر می‌گیری! نشانه‌ی موفق بودن یک رابطه نباید این باشد که تا ابد ادامه پیدا می‌کند یا نه. گاهی وقت‌ها شما برای این‌که تا ابد با هم باشید، ساخته نشدید؛ اما آن رابطه یک موهبت بود، یک موهبت عظیم.

عزیزِ من؛ جایی نوشته بود «در میان این همه تاریکی چه چیز ناجی شما شده؟» پیش از جواب، به سوال فکر کردم. در تاریکی هستم؟ مگر زندگی همین روشن و تاریکی نیست عزیزِ من؟ مگر عسر و یسر به هم رنگ معنا نمی‌پاشند؟ نمی‌دانم. اما این را می‌دانم اگر در تاریکی باشم، همین تاریکی ناجی من است. در روشنی، همین نور ناجی من است. در زندگی، همین زندگی ناجی من است. برایت نوشته بودم رنج‌های ما به زندگی‌ معنی می‌دهند، بزرگ‌مان می‌کنند. می‌خواهم زندگی کنم، با تو. در تاریکی، در روشنی، فرقی نمی‌کند، با هم گذر می‌کنیم، از تاریکی، از روشنی. می‌خواهم زندگی کنم، بی‌تو؟ حرفی نیست. تسلیم. زندگی می‌کنم.

خیلی‌ها هستند که اگر مدتی کسی را که دوست می‌دارند نبیند‌، از یاد می‌برند‌ اما من طور دیگری هستم. وقتی مدت درازی تو را نبینم، زیبایی تو در پرده‌ی مه قرار می‌گیرد، غمگینی من هزار برابر می‌شود و قشنگی تو، ده هزار برابر.

‏و سَیظِلَّ مکانَه فارِغاً و فِراغَهُ اَجمَل الحاضِرین. جایش خالی خواهد ماند و جای خالی او، از همه‌ی آن‌هایی که هستند زیباتر است.

<<< از هجوم ناگاه غمی جانکاه >>>

من از اتفاقات آینده می‌ترسم، از خود اتفاقات که نه، از نتایج‌شان. از فکر کوچک‌ترین حادثه‌ای که ممکن است موجب آشفتگی تحمل‌ناپذیر روحی شود، به خود می‌لرزم. در واقع از خطر، ابایی ندارم، ولی از نتیجه‌ی قطعی آن یعنی وحشت چرا!