Saved Messages

‏روابط انسانی واقعا پیچیده‌ست! این‌قدر پیچیده‌ست که گاهی دوست داری گاوی باشی در علف‌زاری سبز ولی به‌جاش هیچ‌وقت به واقعیت‌های درونی آدم‌ها پی نبری.

می‌گفت نود و نه درصد مواقعی که نگران و پیگیر احوالات اطرافیان هستم، محبت و معاشرت می‌کنم، هیچی برام مهم نیست. فقط دست و پا می‌زنم که چیزی رو حس کنم و هربار شکست می‌خورم.

أمّا القلوبُ المنکسرة؛ العباسُ کفیلها .. اما قلب‌های شکسته ؛ عباس ضامن و سرپرست آن‌هاست ..

‏روابط انسانی واقعا پیچیده‌ست، این‌قدر پیچیده‌ست که گاهی دوست داری گاوی باشی در علف‌زاری سبز ولی به‌جاش هیچ‌وقت به واقعیت‌های درونی آدم‌ها پی نبری.

بیستون هیچ، دماوند اگر سد بشود، چشم تو قسمت من بوده و باید بشود. زده‌ام زیر غزل؛ حال و هوایم ابریست! هیچ‌کس مانع این بغض نباید بشود. بی‌گلایل به در خانه‌تان آمده‌ام؛ نکند در نظر اهل محل بد بشود؟ تف به این مرگ که پیشانی ما را خط زد. ناگهان آمد تا اسم تو ابجد بشود. ناگهان آمد و زد، آمد و کُشت، آمد و برد. او فقط آمده بود از دل ما رد بشود … تیشه برداشته‌ام ریشه خود را بزنم، شاید افسانه‌ی من نیز زبانزد بشود. باز هم تیغ و رگ و... مرگ برم داشته است. خون من ضامن دیدار تو شاید بشود..

زندگی همه ما میتونه یه ولاگ پر بازدید باشه نه؟چرا پس فقط زمانی که دوربین رومون زوم شده از زندگی و جزئیاتش لذت میبریم؟

از پنجره ی رو به خیابان اتاقت آنقدر که من خاطره دارم تو نداری

من بى خبرم از تو و تو بى خبر از من سخت است كه من دلهره دارم تو ندارى…

- ولی راستش کار و تلاش، با همه‌ی سختی‌هاش ده برابر بهتر از بیکاری‌عه...

‏با ماشین وارد گاراژ خانه‌ شد. درِ گاراژ را بست. و به اندازهٔ سه ترانه در ماشینِ خاموش نشست. با خودش فکر کرد: اندوه گاهی به شکلِ «نشستن در ماشینِ خاموش» است، به شکلِ «جایی نرفتن».

قشنگ تر از دست او هم دیده بودم اما هیچ دستی حتی شبیه دست‌هایش نبود.

یک سری اصول اخلاقی هست که ما باید از همون اول توو محیط خونه و خانواده یاد بگیریم. وقتی دغدغه‌ها و مشغله‌های والدین اونقدر زیاده که وقت و زمان کافی برای اهمیت دادن و رسیدگی به تربیت بچه‌ها نداشته باشند، نتیجه‌اش می‌شه همین شرایطی که می‌بینید. یه سری آدم که نه خط قرمزی دارند و نه هیچ اصولی براشون تعریف شده. نتیجه‌اش می‌شه همین بی‌اخلاقی‌هایی که می‌بینید. آدم‌هایی که هیچ ارزشی برای دیگران قائل نیستند و برای رسیدن به هدفشون پا روی هرچیزی می‌گذارند. تک‌تک آدم‌هایی که الآن دارند آسیب می‌بینند، دارند جواب ندونم کاری یک سری والدین رو می‌دن که فکر می‌کنند صرفاً همین که تولید مثل کردند کافیه و وظیفه‌شون رو انجام دادند و دیگه اون بچه‌ها نیازی به رسیدگی و تربیت درست ندارند. متاسفانه حتی اون آدمی که الآن داره آسیب می‌زنه هم به نوعی قربانیه. هرچند که باید از یه جایی به بعد این مسائل رو درک کنه اما خب بعضی‌ها دیگه براشون مهم نیست و فقط با گفتن این‌که من هم قربانی‌ام و این مسائل رو آموزش ندیدم چشم‌هاشونو روی همه‌ی این آسیب‌هایی که به دیگران می‌زنند، می‌بندند.

گاهی هم تنها راه فراموشی یک شخص، دیدار دوباره‌ست. اون‌جایی که متوجه می‌شی کسی که روبروی تو ایستاده هیچ شباهتی به اون آدمی که قبلاً بوده نداره. * البته که من روبروی تو نخواهم ایستاد، جز برای بوسه دادن و تو را نخواهم دید جز برای قصه گفتن؛ عزیزدلم.

که اگر چشمانم تو را فراموش کرده‌‌اند، جفای توست و اگر قلبم تو را فراموش نکرده، جفای من.

حدود سه سال پیش یه دوستی داشتم شدیداً صمیمی. طوری که هرروز باهم بیرون می‌رفتیم و مدام از روزمرگی‌های خودمون تعریف می‌کردیم. یه‌سری اتفاقات افتاد و این دوستی، تقریباً تمام شد. من بعد از اون شخص، با هیچ کس نتونستم صمیمی بشم. مطلقاً هیچ‌کس. با این‌که جای خالی یک دوست و حتی هم‌صبحت همیشه در زندگی من توو ذوق می‌زد و اطرافم خیلی‌ها بودند و هستند و احتمالاً خواهند بود، من با هیچ‌کس نتونستم ارتباط نزدیکی بگیرم و تا مدت‌ها غمگین بودم از نبودش. چند شب پیش اتفاقی توو مراسم چیذر یک شخصی اومد جلو و گفت چطوری فاطمه؟ چند ثانیه نگاش کردم که بتونم تشخیص بدم ایشون کیه. بله؛ خودش بود. و من حتی نشناختمش! تمام این مدت از ذهن من بیرون نرفته بود، تمام این مدت می‌خواستم در مورد هر مطلبی که در فجازی منتشر می‌کرد باهاش حرف بزنم ولی سکوت کردم. می‌خوام بگم سخت نگیرید؛ می‌گذره.