Out of Distribution

ساعت چهار و خرده‌ای دقیقه است. از استرس خوابم نمی‌بره. هفته پیش اعصابم ویرانه شده بود. آخر هفته کمی فراموش کردم و رو به پروداکتیو بودن آوردم. آخر هفته که تموم شد اما دوباره یادم افتاد. راستیتش هفته پیش اشتباهی کردم و ضرر زمانی بابتش دادم. از همون بابت اعصابم خرابه. این هفته هم دهنم مورد عنایت روزگاره. چندین چیز روی هم افتادند و من استرس دارم بابتشون. امروز بعد از ظهر با کدکس درباره کارپثی صحبت میکردم. بحثمون کج کرد به سبک زندگی کارپثی. از کدکس پرسیدم بره تحقیق جامع کنه که کارپثی چطور زندگی می‌کنه. گویا مشخص شد کارپثی به یک چیزی به نام steady state عقیده داره. نظم و روتین و تمرکز در زندگی. امروز بعد از ظهر موقعی که خیابون راه میرفتم برای اولین بار حس بدی به کارپثی گرفتم. حس خشم. همیشه کارپثی رو در حکم بت می‌دیدم امروز به خودم گفتم این مردک در آروم ترین و با امکانات ترین وضع نشسته و برای خودش از steady state میگه من اما اینجا در یک وضع بغرنج صدکلاف به هم پیچیده دارم زندگی میکنم. چرا الزاما اون از من خفنتر باشه؟ از کجا معلوم من از اون خفنتر نباشم؟ لعنتی‌ها ما رو به انواع روش ها ما رو تحریم و محاصره و بمباران کردند و دارند در آرامش زندگیشون رو میکنند اون وقت ما چی؟ نه واقعا چرا کارپثی خفنتر از باشه؟ چند روز پیش یکی از دوستان که مهاجرت کرده دکترا رفته خارج و حین دکترا سفر اکادمیک کرده بود پاریس صحبت شد. از بابت خفن نبودن ابراز خواری کرده بود. چرا؟ چون آدمهایی دیده بود که سایتیشنشون زیاد بود. خیلی زیاد بود. و این احساس خواری کرده بود. چند هفته قبلترش یکی دیگه از دوستام ابراز ناراحتی کرده بود که اپلای نکرده بره. فکر میکرد آدم شاخی نشده. نمیدانم. ولی خب زندگی که همش این نیست که. میدونید احتمالا شاید من هم به این مرض دچارم که این مرض اینها رو روایت میکنم وگرنه این همه چیز دیگه در زندگی هست. از استرس خوابم نمیبره. این هفته دهنم سرویسه. درست مثل الان که هر وقت دقت میکنم فکم رو هم قفل شده. بسیار به خدا نیاز دارم طی این چند هفته و شاید حتی بیشتر. بدبختی اینه که این اواخر از زاویه خودم هم با خدا خوب نبودم. از زاویه خودم حتی. به خدا باور دارم یا نه؟ نمیدانم چطور معنی میشه. با این وجود از این که خدایی نباشه میترسم. نه به خاطر بی معنایی و حس قیدمندی بیهوده، بیشتر بابت مرگ. اون هم نه مرگ خودم که مرگ دیگران. یعنی ما این همه در زندگی تحمل میکنیم و درد میکشیم و بعد کسانی که دوستشون داریم در مظلومیت، بدون خداحافظی یا بعد دوره ای تحمل درد می‌میرند و تمام؟ تمام؟ حتی دیدار به قیامت هم نه؟ ترجیح میدم خدایی باشه و من رو تا ابد در جهنم نگه داره تا این که بقیه دیگه از جایی به بعد نباشند. دوست دارم فکر کنم دارم عملگراتر میشم در زندگی. آرزوی خفن شدن کمرنگ‌تر شده. پول رو ولی بیشتر دوست دارم. یک زمین بزرگ بخرم تو شمال همه کسایی که دوستسون دارم رو ببرم با هم زندگی کنیم تا حتی اگر قرار باشه از یک جایی به بعد نباشند. گوشه زمین یک باغ بسازیم که با شاخ و برگ درخت‌ها و این پیچک‌ها مسقف شده. یک تعداد گلدون هم زمینش باشند. با بقیه پول هم یتیم خونه و بیمارستان بسازیم. بچه‌ها بی‌گناهند. یکبار دیدم یک دختر بچه کاری بود یک کیک برداشت رفت از یک دکه پرسید آقا این تخفیف داره؟ تا امروز وقتی بهش فکر میکنم بهم میریزم. بعد ما اینجا در شریف یک عده داریم که میرن دانشکده اقتصاد و بعد هم میگن فلان کار رو اگر کنیم هزینه داره ولی سهم کیک برای همه بیشتر میشه. سهم کیک و کوفت. کلاغ‌ها شروع به قارقار کردند. خسته ام ولی از استرس همچنان خوابم نمیبره. ابن هفته دهنم سرویسه‌. بابت اشتباهات هفته‌های قبل میبازم یا اشتباه دوباره میکنم. کلاغ‌ها بدتر قارقار میکنند. یک نسیم اندک خنکب هر از گاهی میاد. کلاغ‌ها دورتر شدند صدای موتور کولرها سهم بیشتری از توجه گرفتند الان. کاش رابطه من و خدا بهتر بشه. کاش خدایی باشه. خدا اگر بود یا خواهد باشه تمام این بدبختی‌ها، طنز میشه. فکم هنوز قفله. روزهای بعدی دهنم سرویسه. #افکار_پریشان