Out of Distribution

من مقداری خسته شدم. بارها شده پرسش شده چرا ری‌اکشن‌های کانال رو باز نمی‌گذاری؟ ما پاسخ دادیم به علت پدیدگی بردگی فالوئر‌ها. واژه‌های فالوئر و فالوشونده واژه‌های دقیقی برای توصیف شبکه‌های اجتماعی نیستند. شما یک صفحه‌ای در فضای مجازی می‌سازید و شروع به گرفتن فالوئر می‌کنید. فکر می‌کنید شمایید که دارید فالوئر جذب می‌کنید و روی اونها تاثیر می‌گذارید اما در خیلی از موارد هویت شما دیگه وابسته به اون فالوئرها می‌شه. در واقع عوض این که این شما باشید که فالوئرها رو به یک جهتی بکشید، این فالوئرها هستند که شما رو به جهت‌های مختلف هل می‌دن. شما دیگه در این جا برده فالوئرها هستید و هویتتون بیشتر به فالوئرهای پشت سر تعریف می‌شه. و وای به روزی که اجرا آن‌قدر طول بکشه که بازیگر نقشش رو با خودش عوضی بگیره. من مدتیه که حس می‌کنم دارم در دام خودم گرفتار می‌شم. مقداری هم از دست مردم خسته‌ایم البته. رابطه من و کانال بیشتر از این که کانال رو در دست من قرار بده داره من رو در دست کانال قرار می‌ده. و من نمی‌خوام ته هویتم همین کانال باشه. نمیخوام ته چیزی که می‌شم این باشه که هر روز موروثی بیاد بهم بگه میکروبلاگر. قبل از این هم ایامی بوده که ننوشتم. ولی اکثر اون ایامها نمی‌تونستم بنویسم یا حال نداشتم بنویسم. امروز اما از این هویتی که دارم خوشم نمیاد. از بی‌فایدگی که برای خودم و بقیه دارم و نمی‌تونم مثل سابق به کانال لبخند بزنم. از این که کار مهمی دارم نمی‌کنم. از طرفی فکر می‌کنم کانال هم مسیر لذت من رو دستکاری کرده. می‌ترسم بیشتر و بیشتر درگیر دوپامین سریع پست گذاشتن و سریع بازخورد گرفتن بشم. و از همه بدتر به آدم حس مولدبودن می‌ده. کانال به من حس فایده می‌ده بی‌آنکه فایده‌ای در کار باشه. در برابر این وضع، سه راه هست. می‌شه ادامه داد و ندیده گرفت؛ این دروغه . می‌شه کانال رو برای همیشه بست و این فرار و تسلیمه. و راه سومی هم هست: عصیان اندازه‌دار. به این منظور طبق فکرهایی که از قبل کردیم، تصمیم گرفتم که فعلا به مدت سه هفته در کانال چیزی ننویسیم. یعنی از ساعت ۲۴ امشب تا روز شنبه ۲۸ شهریور. دلم میخواد در این بازه بیشتر آزاد باشم و ریواردهای تاخیری‌تر رو تجربه کنم. دلم میخواد آزادتر یاد بگیریم و انجام بدم، فارغ از این که فکر تبدیل چیزی که یاد می‌گیرم به پست تو ذهنم باشه. دوست دارم عمیق‌تر بدون فرض وجود کانال کار عمیق کنم این چند وقت. ممکنه فکر بشه چرا دارم اینجا می‌نویسم این رو. چرا خودم قول درونی نمی‌ذارم. ماجرا اینه که فکر می‌کنم اولا اینجوری مستحکم‌تر می‌تونه باشه. اگر پستی نوشتم جریمه‌اش اینه که هر کی می‌تونه از من جریمه‌ای طلب کنه. و دوما این خودش بخشی از روایت روی خود کاناله. روح خبیثی که پشت این کانال به وجود میتونه بیاد گاه با در سر کوفتنش میتونه رسوا بشه. والبته آدم باید مواظب باشه اعتراف‌کننده نشه که از اعترافش سن ساخته. گروه پشت هم همچنان بازه و ملت هم بحث می‌کنند. امیدوارم بهتر بشه. آدم گاهی رسالتش رو گم و بعدش فراموش می‌کنه. آزادی فضیلتی است بی‌توصیف. و آزادی از خود که خود چیست.