Out of Distribution

دیروز با امیراحمد بعد مدتها دیدار کردیم. نشستیم مثل سابق از یک جایی شروع کردیم و به هر جایی سرک کشیدیم و حرف زدیم. یک جا حس گرفتم که این امیراحمد دوباره جدیده. امیراحمد ورژن یک امیراحمد دوران کارشناسی بود، بعد از بازگشت از کانادا و ۱۴۰۱ اما امیراحمد ورژن دو شده بود و این هفته برای اولین حس کردم نکنه ورژن سه هست. اگر در ورژن دو سخت‌تر شده بود در ورژن سه دوباره رحمانی شده بود اما از زاویه دیگر. برخلاف ده سال پیش که خیلی جزیی صحبت میکردیم الان که سرد و گرم‌تر چشیدیم بیشتر روی فلسفه راه حل ها بحث میکنیم. یک جا بحث از تریدآفی کرد که راه‌حل‌ها در یک بده بستان چندگانه درگیرند: چه قدر کارا هستند، چه قدر پیچیده هستند و چه قدر قابلیت همراه کردن دیگران رو دارند. و چه بسیار راه حل های که یک جای این ماتریس چند بعدی گیر می‌افتند. راجع به للم‌ها صحبت کردیم. گمانش بر این بود که زبان چیزی است فراتر از للم‌ها. مثالی زد که وقتی للم متنی مینویسد شما جمله به جمله که می دانید میفهمید ولی در نهایت وقتی کل متن تمام می‌شود کمتر در ذهنتان میاید که متن راجع به چه صحبت میکرد. فکر میکرد ابرالگوهای نهانی هستند که همچنان للم‌ها نمی‌توانند درک و تولیدشان کنند. از هویت‌مندی آدمها و فشالت دانشگاه و کثافت بروکراسی در ایران صحبت کردیم و بحثمان جاهایی بالاخره به دین و کلام و فلسفه وارد شد. این سمفونی را فقط هر از گاهی با اندک افرادی مثل امیراحمد و غزنوی و گاها مجتبی و ... فقط میتوانم داشته باشم. اگر ده سال پیش رو فلسفه‌ها بحث میکردیم این بار حیرت زده بودیم که آیا اصلا همه چیز را در قالب زبان میتوان انتقال داد؟ و البته بنابر نظریه اعتباریات علامه و حدیث عنوان بصری، به حد غیرقابل تصوری نسبی‌گراتر شده بود. یک چند جایی بحث های مگو کردم و حس کردم که چهره اش عقب نشینی کرد اما سعی نکرد که جهتم دهد. یک جایی با او بحث کردم که سعادت آدمی در فریب دادن خودش است. هنر باشکوه خود فریبی! آدم بلانسبت مثل جنربتور و دسکریمینتر گن است. آدمی خوشبخت است که بتواند خودش را جوری فریب دهد که متوجه فریب نشود. حالا ممکن است آدمها در سطوح مختلف باشند ولی رابطه شأن با خودشان و رشدشان در همین است. و شاید زندگی همین تلاش بی وقفه برای تئوری بافی هاست. باقی هفته سیاه کاری بود. بی ضررتربن کارم خوابیدن بود و مفیدترینشان شستن ظرف‌ها و جا به جایی کیسه برنج‌ها. ای کاش ورژن جدیدی روی خودم میتوانستم بدهم. دوست دارم زور بزنم جنربتورم جوری شود که بر دسکریمینیتورم غلبه کرد (هر چند الان که فکر میکنم تا وقتی به این دیدگاه جنربتور دسکریمینتور باورم را از دست نداده ام نمیتوانم دسکریمینیتورم را فریب بدهم، من وقتی قریب خورده ام که باور کرده باشم این نظرم اشتباه بوده) آدم بهتری بشوم. خداباور هم نشدم حداقل موحدتر بشوم. کمتر غلط بکنم. عمر دارد می‌رود. #روزمرگی