معمای عشق

در عشق زنده باید کز مرده هیچ ناید دانی که کیست زنده آن کو ز عشق زاید هرگز چنین دلی را غصه فرونگیرد غم‌های عالم او را شادی دل فزاید #مولانا

حَدیث از مُطرب و مِی گو و رازِ دَهر کمتر جو که کس نَگشود و نَگشاید به حکمت این مُعمّا را - حضرت حافظ ----------------------------------- 🖇📖 و اگر می‌خواهید خدا را بشناسید، به حل هزار معما نپردازید. بلکه در اطراف خود نظر کنید و او را ببینید که با کودکان شما سرگرم بازی است. و به آسمان نظر کنید و او را مشاهده کنید که برابرتان راه می‌رود. و با رعد و برق دست‌های خود را دراز می‌کند و با باران از آسمان به زمین می‌آید. او را خواهید دید که در گلها لبخند می‌زند و دستهای خود را در شاخه‌های درختان برای شما تکان می‌دهد. ✍#جبران_خلیل_جبران 📕 پیامبر 🍏🍎🍃

. شما بارها می‌گویید که بسیاری از پرسش‌های معنوی از طریق «بازگشت به سادگی» روشن‌تر می‌شوند و بحران‌های معنوی معاصر از پیچیده‌سازیِ ذهنی و فاصله‌گرفتن از حقایق سادهٔ انسانی ناشی می‌شوند. این سادگی برای شما چه معنایی دارد و نخستین و ضروری‌ترین گام برای بازگشت به آن چیست؟ پیتر کریفت: سادگی چیست؟ خودِ سادگی ساده است. آن را در کودکان می‌بینید، حتی در نوزادان. به نوزادی که در آغوش مادرش آرام گرفته و به چهرهٔ خندان او نگاه می‌کند توجه کنید: در آنجا، به جای تحلیل و استدلال ذهنی، می‌بینید که ایمان، امید و عشق همگی یک واقعیت واحدند؛ و همچنین روشن می‌شود که ذهن و اراده (یا همان قلب) در بنیاد خود یک حقیقت واحدند، و حتی فهمیده می‌شود که خدا چگونه حقیقتی یگانه است. سه فضیلت؟ بله. دو یا سه قوه؟ بله. سه شخص الهی؟ بله—اما همه این‌ها یک حقیقت واحدند، نه مجموعه‌ای از اجزای جدا از هم. راه بازیابی این سادگی، «توکل و اعتماد» است؛ یعنی همان حالتی که در چهرهٔ آن نوزاد دیده می‌شود. ما نمی‌توانیم پیچیدگی‌ها و تمایزهایی را که رشد و بلوغ به ما داده‌اند حذف کنیم، فراموش کنیم یا نادیده بگیریم؛ اما می‌توانیم از آن‌ها برای رسیدن به این سادگی استفاده کنیم. برای مثال، می‌توانیم تعاریف خود از «قادر مطلق بودن خدا» (توانایی انجام هر آنچه اراده کند)، «عالم مطلق بودن او» (دانایی نسبت به همه چیز، از جمله اشخاص، نیازهایشان و آینده‌شان) و «خیرخواه مطلق بودن او» (عشقی کامل که بهترین خیر را برای دیگری می‌خواهد) را در کنار هم قرار دهیم. این سه مقدمه به نتیجه‌ای روشن می‌رسند که توکل کامل به خدا را موجّه می‌کند؛ همان حقیقتی که در نامه به رومیان ۸:۲۸ بیان شده است[«و می‌دانیم که خدا با آنان که دوستش می‌دارند، در همهٔ امور از برای خیرشان همراهی می‌کند، با آنان که بنا بر مشیت خویش ایشان را بخوانده است.»] با این حال، ما این حقیقت را فراموش می‌کنیم، حتی اگر صادقانه به آن ایمان داشته باشیم. به همین دلیل، لازم است مدام آن را به خود یادآوری کنیم. در سنت اسلامی نیز این وضعیت «غفلت» نامیده می‌شود؛ نوعی فراموشی بنیادین، و به همین دلیل است که مسلمانان پنج بار در روز نماز می‌خوانند. 🍏🍎🍃

📆