[مانْدِرلی]🌿

عشق بینایی را تار می‌کند؛ اما وقتی فرونشست، همه‌چیز را از هر زمان دیگری شفاف‌تر می‌بینی. درست مثل موجی که عقب نشسته باشد، هر چه در آن پرت یا غرق شده، نمایان می‌شود.

متاسفانه زندگی اصلاً به این موضوع که من گناه دارم توجه نمی‌کنه.🚶🏻‍♀

به نظرم یکی از نشونه‌های بلوغ فکری افزایش بیان کلماتی مثل ●شاید، ●ممکنه، ●نمی‌دونم و ●به نظرمه.

نصف پاییز گذشت.🍂

هنگام خداحافظی گفت: "تو روزگاری رویای یک مرد را برایش تعبیر کردی خدانگهدار دختر جان" نگاهش کردم در مردمک های خیسش انعکاس کوچه و یا کريم ها را نشسته در باقی مانده برفی که داشت زیر آفتاب کم جان ظهر آب میشد می دیدم. یک لنگه از شال‌گردن سرخم را انداختم روی دوشم و بی هیچ حرف اضافه ای به او پشت کردم و رفتم . این آخرین دیدار ما بود هنوز از فکر آن روزها بوی برف در سرم می پیچد، صدای آهسته ی آبی که در جوب باریک وسط کوچه به راه افتاده بود در سرم تکرار می شود و سرمایی که آن روز قلبم را در دستانش می فشرد را به یاد دارم. در راه به تعبیر رویای یک مرد فکر می کردم. "تعبیر یک رؤیا بودن" چه کم و چه زیاد بود. کوچه را پیچیدم و تازه فهمیدم آنطرف کوچه به هیچ خیابانی راه ندارد،بن بست بود. نمی‌دانم او این را فهمید یا نه. اما با همه ی غرور و پرستیژم و آن خداحافظی تلخ نمی‌توانستم همین راه را برگردم ، می خواستم آنقدر آنجا بمانم که مطمئن شوم او رفته و بعد بروم. اما بیش از این ها آنجا ماندم، تقریبا تا عصر همانجا دم در یک خانه روی یک تکه سنگ‌ که از آب شدن برف ها هنوز در امان مانده بود نشستم و فکر کردم. آنقدر نشستم تا وقتی که برف دوباره آهسته شروع به باریدن کرد و آسمان قرمز شد. گونه هایم را، لب هایم را ، دست هایم را و تقریبا تمام تنم را از سرما حس نمی کردم. راه افتادم به سمت خیابان و کمی بعد خانه بودم، اما حالا که اینجا نشستم در یک خانه ی دیگرم، پشت میز و صندلی دیگر، و شاید حتی خود من پس از سال های طولانی آدم دیگری هستم اما دلم می خواهد فکر کنم آن بن بست همین حالا هم در جهان وجود دارد، آن سنگ که بالای سرش شیروانی بود، آن جوب باریک و همه ی فکر های من که در آن عصر زمستانی از سرم بیرون می ریخت و در هوا پخش میشد... و تمام لحظاتی که آن ها را باتمام وجودم و تا ثانیه ی آخر زندگی کردم دلم می‌‌خواهد فکر کنم همه‌ی آن ها هنوز جایی در این جهان وجود دارند دلم می خواهد بدانم زندگی ام برف کوچه ی بن بستی نبوده که آفتاب کم جان ظهر زمستان آن را آب کرده و بعد از آن بهار با همه ی سرسبزی اش جوری از راه رسیده که زییایی برف را از یاد همه برده باشد ... دلم می خواهد فکر کنم آن روز او بلافاصله از کوچه به خیابان رفته و از خیابان به زندگی اش باز گشته... خوشحال، آزاد و خوشبخت و گرچه مرا و تمام رویاهای آن روز هایش را برای همیشه از یاد برده اما تا همیشه آن کوچه و نگاه مرا گوشه ای در خاطرش نگه می دارد... آیدا گرشاسبی

تو در پنهان خویش، چه چیزی داری؟

سلام بر آنان که در پنهان خویش بهاری برای شکفتن دارند...

و شب بخیر به استخوان ترقوه‌ات که نبوسیدمت، که پناه ندادمت، و گذاشتم پرنده‌ای باشی که از رسیدن به دست‌های دیگری شاد است. شب بخیر به اولین سلام، و آخرین خداحافظ، و بهشت و جهنمی که میان این دو حرف ساختیم... حمید سلیمی

[سه ‌چهار همت‌ بار قلبم رو شکستی🚶🏻‍♀]

درست نمیدانم... ولی حتما یک معنی "دوستت دارم" باید این باشد : "پناهتم" پناهم باش. محبوبه احمدی

مهر تموم شد آبان هم اومد پس چیشد اون بارون های سیل آسایی که می‌گفتن قراره این پاییز بیاد😒

اون شبا

[متون] جمع مکسر متن نیست، من است که تو را در آغوش گرفته...