الحَنیٖـــــن

بادِ سردی آمد و برگ و برش را جمع کرد پُر شد از پاییز تا کوچه پرش را جمع کرد ابرِ تاریکی رسید و کوچه را تاریک کرد غم وزید و شادمانی دفترش را جمع کرد شادیِ یک کودکِ زیبا چرا کوتاه بود؟ غم زد آتش بر دلش خاکسترش را جمع کرد تکیه‌گاهِ مرتضی را دید از مسجد که رفت نانجیبی لب گزید و لشکرش را جمع کرد گِرد او اوباش بودند و برایش بس نبود از حرامی اولش تا آخرش را جمع کرد وای ناموسِ علی را پیشِ راهش تا که دید در دلِ خود کینه‌های همسرش را جمع کرد کاش می‌شد که حسن هم‌قدِ مادر بود، کاش رویِ پا برخاست چشمان تَرش را جمع کرد یک صدا آمد... صدای سیلی و دیوار بود چشم وا کرد، از زمین نیلوفرش را جمع کرد تا که او را زد علی درخانه‌اش بر خاک خورد تا که نامحرم نبید مادرش را جمع کرد آه بر خاکِ زمین یک گوشواره پخش شد وای از زیر قدم‌ها چادرش را جمع کرد یک پسر در کربلا هم پیشِ بابایش نشست عاقبت روی حصیری پیکرش را جمع کرد پیکرش اینجا و سر بازیچۀ سرنیزه‌ها بارها عمه کتک خورد و سرش را جمع کرد آن‌قدر سرنیزه خورده بود و خنجرهای کُند دخترش تا دیدش اول حنجرش را جمع کرد

حسن‌ لطفی

در ابتدای عاشقی، نوعی جنون و دیوانگی تو را گرفتار خود می‌کند. مانند زلزله تو را می‌لرزاند و سپس آرام می‌شود. زمانی که آرام گرفتی، باید تصمیم بگیری. باید تصمیم بگیری که آیا واقعاً ریشه‌های شما چنان به هم گره خورده است که نتوانید با هم نبودن را تصور کنید؟ قسمت واقعی عشق، همین است. عشق، حبس شدن نفس در سینه با دیدن یا شنیدن معشوق نیست، هیجان نیست، آرزوی هر لحظه هم آغوشی نیست، بیدار نشستن شبانه با رویای بوسه باران کردن تن معشوق نیست. خشمگین نشوید. اما این‌ها عشق نیست. عشق آن احساسی است که وقتی زلزلۀ عاشقی به پایان رسید، در ما باقی می‌ماند. هیجان‌انگیز نیست؛ می‌دانم. اما واقعیت است!

ای.ای هاچنر دوران عاشقی همینگوی

امشب كسی به سيب دلم ناخنک زده است بر زخم‌های كهنۀ قلبم نمک زده است اين غم نمی‌رود به‌خدا از دلم، مخواه خون است اینکه بر جگر من شتک زده است قصدم گلايه نيست، خودت جای من، ببين ما را فقط نه دوست، نه دشمن، فلک زده است امروز هم گذشت و دلت ميهمان نشد بر سفره‌ای كه نان دعايش كپک زده است هرشب من -آن غريبه كه باور نمی‌كند نامرد روزگار، به او هم كلک زده است- دارد به باد می‌سپرد این پيام را: سيب دلم برای تو ای دوست، لک زده است

مژگان عباسلو

من یاد گرفته‌ام زوال یک رویا درست از جایی شروع می‌شود که آدم‌ها به جای حرف‌زدن با دیگری، شروع به گفتگوهای درونی طولانی می‌کنند. آن سنگ خودخوری که در دلت نگه می‌داری، عاقبت سنگین می‌شود و تو را به قعر تاریک دریای تنهایی بازمی‌گرداند.

حمید سلیمی

آسمان و هر چه آبیِ دیگر اگر چشمان تو نیست رنگ هدر رفته است بر بوم روزهای حرام شده چه رنگ‌ها که هدر رفتند و تو نشدند.

عباس صفاری

گفتم: من تا حالا معشوق نبوده‌م. هیچ شعری برام سروده نشده. مخاطب هیچ جمله‌ی عاشقانه‌ای نبودم. مقصد هیچ نامه‌ای نبودم. شوری رو تجربه نکرده‌م. خیابانی رو با کسی گز نکردم. دوری کسی که دوستم داشته رو تجربه نکردم. توی دید کسی که می‌خواستمش نبودم. انگار همیشه خودم بودم و خودم. آدم‌هایی هم بودن قطعاً ولی اتفاق خاصی نمی‌افتاد. خاطره‌ای برای تعریف کردن ندارم. ساکت شدم سرد بود. چند روزی بود باران می‌بارید. توی خیابان با سرعت راه می‌رفتیم. با خودم فکر می‌کردم چرا شال گردن نیاوردم. تمام سر و پیشانی‌ام سرما خورده بود و حوصله چند روز خانه نشین شدن نداشتم. صدایش آمد، رشته افکارم پاره شد. - من برات شعر میگم. نگاهش نکردم و جواب دادم: نمیدونم. آدم که نباید بگه. خودش باید بجوشه. گفت: خب همه که یجور نیستن. گفتم: آره. ولی من اونطوری می‌خوام. رسیدیم به یکی از این ماشین‌های کافه‌ای یا کافه‌های ماشینی و ایستادیم. - چایی یا قهوه؟ + چایی. سفارش داد و گفت: ببین همین الانو می‌تونی تو خاطراتت ثبت کنی و بعداً یادت بیاد. هان؟ گوشه لبم بالا رفت: آره. - پس چرا تو لحظه زندگی نمی‌کنی؟ + لحظه برام همیشه ترس از آینده بوده: نکنه این بار آخر باشه؟ نکنه دیگه نتونم کسی رو دوست داشته باشم؟ نکنه تنها بمونم؟ نکنه رها بشم. نکنه... نکنه... نکنه... . از جایی که یادم میاد این ترس با من بوده. - می‌فهمم. سکوت - ولی من برات شعر میگم. خنده‌م گرفت. - اگه دلت بخواد نامه هم می‌نویسم. + چی می‌نویسی؟ - می‌نویسم مخاطب همه شعرهام تویی. ‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

ممکن است که من منکر چیزی باشم ولی لزومی نمی‌بینم که آن‌ را به لجن بکشم یا حق اعتقاد به آن‌ را از دیگران سلب کنم.

آلبر کامو کالیگولا

اللهم لك الحمد عدد کل قطرة نزلت من السماء منذ کانت و عدد کل قطرة تنزل منها ما دامت ‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━ سپاس تو را به تعداد قطرات باران که تابه‌حال از آسمان نازل کردی و به تعداد قطراتی که نازل خواهی کرد

سرم را توی سینه‌اش فرو می‌کنم. عطرش را می‌بلعم تا مثل دیشب فراموش نکنم. بازوانش را نوازش می‌کنم تا هر اتصال معنای یگانگی ما را بدهد. استخوان ترقوه‌اش را می‌بوسم محکم‌تر در آغوشش می‌گیرم و از خواب بیدار می‌شوم. ‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

می‌ترسم روزی در حالی بمیرم که دوست داشته نشدم یا دستِ کم نتوانستم خودم را راضی کنم دوستم داشته‌اند. ‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

می‌دانم که مردی بسیار ملال‌آورم و بسیار ناخوشایند و غرق در ادبیات، اما تو را دوست دارم...

از نامه‌ها؛ ولادیمیر ناباکوف به ورا اسلونیم

کربلا خونه‌م و خونواده‌م حسین پدرم اسمتو داده یادم، حسین ‏━━━━━━━━━━━ #شب_زیارتی

- تنها زندگی می‌کنی؟ + نه یاد کسی با من است. چه کسی می‌تواند تنها زندگی کند؟! ‏━━━━━━━━━━━

- وقتی زمان بی‌قراری رسید، آن زن باید از غرورش کم‌ می‌کرد تا برای وصال شانسی بهش داده میشد. اما بخاطر نبود شجاعت نمی‌توانست. پس برگشت و راه خودش را رفت. دیالوگ: در حال و هوای عاشقی/ وونگ کاروای