Грэка-католікі Беларусі

 28 жніўня 1640 года памёр Рафал Корсак (каля 1595/1599–1640) — беларускі царкоўны дзеяч, мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсяе Русі (1637–1640), адзін з ключавых прадстаўнікоў Уніяцкай (Грэка-Каталіцкай) Царквы ў Рэчы Паспалітай у першай палове XVII стагоддзя. Нарадзіўся каля Наваградка ў шляхецкай сям’і Корсакаў, якая спачатку належала да кальвінізму. Рана страціў бацькоў і выхоўваўся пад апекай мітрапаліта Язэпа Вельяміна Руцкага (які быў звязаны з родам Корсакаў). Навучаўся ў езуіцкіх калегіумах у Нясвіжы, Вільні, Браунсбергу і Празе, а таксама ў Грэцкай калегіі святога Атанасія ў Рыме (1621–1624). Спачатку прыняў каталіцтва лацінскага абраду, але пад уплывам Руцкага перайшоў ва ўсходні абрад і ўступіў у Ордэн святога Васіля Вялікага (базыльяне), прыняўшы манаскае імя Рафал. У 1625 годзе стаў архімандрытам Троіцкага манастыра ў Вільні, а ў 1626-м — протаархімандрытам усяго Ордэна (да 1636). У верасні 1626 года быў хіратанісаваны на епіскапа Галіцкага і прызначаны каад’ютарам мітрапаліта Руцкага з правам пераемніцтва. У 1632–1637 гадах займаў Пінска-Тураўскую кафедру. Пасля смерці Руцкага 5 лютага 1637 года Корсак стаў мітрапалітам Кіеўскім, Галіцкім і ўсяе Русі — главой Уніяцкай Царквы. Яго кароткае кіраўніцтва прыпала на складаны час: пасля «Пунктаў заспакаення Русі» караля Уладзіслава IV (1632–1635) праваслаўная іерархія была легалізаваная, што паслабiла пазіцыі ўніятаў. Корсак актыўна абараняў правы Уніяцкай Царквы, вёў перамовы з праваслаўнымі (у тым ліку з мітрапалітам Пятром Магілам) пра магчымае аб’яднанне, падтрымліваў ідэю стварэння адзінага рускага патрыярхату ў Рэчы Паспалітай і неаднаразова ездзіў у Рым (у 1633–1635 і 1639–1640), каб атрымаць падтрымку Святога Пасаду. Асабліва важнай была яго роля ў працэсе беатыфікацыі святамучаніка Язафата Кунцэвіча: Корсак працягнуў справу, пачатую Руцкім, і актыўна займаўся ёю ў Рыме. Ён таксама напісаў біяграфію свайго папярэдніка і пераклаў працы Мялеція Сматрыцкага на лаціну. Памёр 28 жніўня 1640 года ў Рыме падчас чарговай місіі. Пахаваны ў царкве святых Сергія і Вакха. Нягледзячы на кароткае кіраванне, Рафал Корсак умацаваў сувязі Уніяцкай Царквы з Рымам, бараніў яе правы ў складаных палітычных умовах і працягнуў лінію Руцкага на ўнутранае ўмацаванне і дыялог з праваслаўнымі. Яго дзейнасць застаецца значнай старонкай гісторыі Уніяцкай Царквы на беларускіх і ўкраінскіх землях.

 25 жніўня адзначаем памяць бласл. Мятода Дамініка Трчкі, CSsR. — вернага місіянера і мужнага мучаніка, які аддаў сваё жыццё за Хрыста і Яго Царкву Блаславёны Дамінік Трчка нарадзіўся ў 1886 годзе ў Фрыдланце-над-Остравіцай на тэрыторыі сучаснай Чэшскай Рэспублікі. Ён далучыўся да Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля і быў пасвечаны ў святары ў 1910 годзе. Аддана прысвяціў сябе пропаведзі Евангелля і служэнню Божаму народу, асабліва сярод усходніх каталіцкіх супольнасцей. Падчас гадоў камуністычных пераследаванняў блаславёны Мятод заставаўся верным Хрысту і свайму пакліканню рэдэмптарыста. За сваю веру і місіянерскую працу ён быў арыштаваны, зняволены і падвергнуты жорсткаму абыходжанню. Нават у турме ён не адмовіўся ад сваёй веры і ад адданасці Богу. Ён працягваў маліцца і падтрымліваць сваіх сукамернікаў, ахвяруючы свае пакуты за Хрыста і Царкву. Апошнія гады жыцця былі адзначаны самотай, хваробай і пакутамі, але яго вера заставалася моцнай. Ён памёр у турме 23 сакавіка 1959 года, застаўшыся верным да самога канца. https://www.cssr.by/redemptarysty/svyatyya-i-blaslavjonyya/245-trcka.html

🎧 «Малітоўны перапынак». Эпізод 34, 2026. КАМЕНЬ У ПАДМУРКУ НАШАГА ЖЫЦЬЦЯ 📖 Евангельле паводле Мацьвея (Мц 21.33-42) прапануе нам прыпавесьць пра нявартых вінаградараў. Гэта гісторыя ня толькі пра адкінутых прарокаў ці няўдзячнасьць старажытнага народу — гэта непасрэдны зварот да кожнага з нас. Кожны атрымаў ад Бога свой «вінаграднік»: сям’ю, таленты, час, веру. Але часта замест таго, каб аддаваць плён Гаспадару, мы спрабуем прыўласьніць дары і выбудаваць жыцьцё выключна на ўласных амбіцыях. 🔸 Што адбываецца, калі галоўны камень — Хрыстос — выкінуты з падмурку? Будынак непазьбежна разбураецца пад ціскам першага ж крызісу. У гэтым эпізодзе мы разглядаем, як перастаць быць самаўпэўненымі парабкамі, якія лічаць сябе ўласьнікамі жыцьця, і вярнуць Ісуса на месца краевугольнага каменя. 🔸 Хто насамрэч гаспадар: чаму ілюзія кантролю вядзе да духоўнай катастрофы. Камень, які адкінулі: што значыць будаваць штодзённасьць на Хрысьце, а не на часовых падпорках. Плён, якога чакае Бог: як распазнаць свае абавязкі перад Творцам у рэальным жыцьці. 🔸 Перасьцярога і надзея: чаму прыпавесьць пра вінаградараў — гэта шанец на пакаяньне і пераасэнсаваньне. https://www.carkva.be/podcast/episode-2026-34

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ СВЯТОГА ЯЗАФАТА, ЛІДА вул. Каліноўскага, 16 РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ на 24-30 жніўня 29 жніўня, субота Адсячэнне галавы св. Яна Хрысціцеля 16.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ МАЦІ БОЖАЕ ФАЦІМСКАЙ, ГАРОДНЯ вул. Гараднічанская 32а РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ на 24-30 жніўня панядзелак-аўторак 17.30 – Літургія св. Яна Залатавуснага серада-пятніца 18.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 29 жніўня, субота Адсячэнне галавы св. Яна Хрысціцеля 10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 30 жніўня, нядзеля 10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага - Блаславенне вучняў

🇻🇦 22 жніўня 2026 году Папа Рымскі Леў XIV у Дзяржаўным палацы Сан-Марына сустрэўся з капітанамі-рэгентамі, прадстаўнікамі ўладаў і грамадзянскай супольнасьці. Ён нагадаў пра дэвіз гэтай рэспублікі "Libertas", адзначыўшы, што свабода народу мае больш глыбокі сэнс, чым толькі палітычнае самавызначэньне. На яго думку, сапраўдная грамадзянская свабода немагчымая без павагі да годнасьці і сумленьня кожнага чалавека. Сьвяты Айцец згадаў тых, хто ў розных краінах застаецца верным свайму сумленьню нават ва ўмовах цяжкіх выпрабаваньняў. "Выказваем нашую салідарнасьць з тымі, хто сёньня асабіста плаціць за тое, што ня здрадзіў свайму сумленьню", – сказаў ён. Леў XIV таксама падкрэсьліў, што свабода зьдзяйсьняецца праз дар, еднасьць, сустрэчу і дыялог. https://www.vaticannews.va/be/papa/news/2026-08/papa-leo-xiv-san-marino-church-community-communion.html

Вялікая Вячэрня ў 13-ю нядзелю пасьля Сьвятой Тройцы, Адданьне сьвята Ўсьпеньня, 23 жніўня https://www.cssr.by/2019-03-04-08-41-21/chasaslou/207-viacernia-ton-4.html

16:00 Лаўрышаўскае Евангелле можна назваць і сведкам ўзнікнення найвялікшай дзяржавы свайго часу – Вялікага Княства Літоўскага, і сведкам фарміравання беларускай народнасці, і сведкам хрысціянізацыі Беларусі. Яго лічаць адным з найважнейшых і найранейшых помнікаў старабеларускай мовы, шэдэўрам старажытнага беларускага мастацтва. Гэта ўнікальны помнік кніжнай культуры, авеяны міфамі і здагадкамі, але дагэтуль да канца неасэнсаваны беларускімі навукоўцамі. Прапануем пазнаёміцца з адной з найвялікшых святыняў і кніжных каштоўнасцей Беларусі і на ўласныя вочы пабачыць гэты скарб. https://youtu.be/DQN1uC64iaQ?si=CObgSHqwacSdM5ao

Францыск Скарына і яго погляд на канец свету Уладзімір Канановіч піша ў леташнім нумары чэшскага часопіса Slovanský přehled: эсхаталогія не была галоўнай тэмай у творчасці Францыска Скарыны, але ягоныя тэксты паказваюць, што пытанні канца свету, замагільнага жыцця і Страшнага суда былі для яго важнымі. Погляды Скарыны сфармаваліся пад уплывам заходнееўрапейскай традыцыі. Герб Скарыны, верагодна, мае эсхаталагічны сэнс. Выявы сонца і месяца могуць намякаць на біблейскія ўяўленні пра канец свету. Акрамя таго, гэтыя сімвалы маглі мець сувязь з алхіміяй і пошукамі сродку, які захоўваў бы жыццё і здароўе. Верагодна, Скарына ўспрымаў свой час як эпоху, якая ўжо знаходзіцца ў прадчуванні канца свету. Сваёй галоўнай задачай ён лічыў духоўнае навучанне чытачоў. Ён заклікаў людзей памятаць пра другое прышэсце Хрыста і быць духоўна пільнымі. Уласнае жыццё Скарына мог успрымаць як паломніцтва. Пастаянныя падарожжы можна разумець як своеасаблівы духоўны шлях, зямное жыццё не было для яго канчатковай мэтай.

🌿 Эпізод 33, 2026. Ісус і багаты юнак: ЧАГО ЯШЧЭ МНЕ НЕ СТАЕ? 🔹 Новы эпізод «Малітоўнага перапынку» прысьвечаны нядзельнаму чытаньню Евангельля паводле Мацьвея (Мц 19.16-26). Разважаем пра сустрэчу Ісуса з юнаком, які шчыра шукае вечнага жыцьця, але сутыкаецца з пытаньнем: што яшчэ перашкаджае яму цалкам пайсьці за Хрыстом? Хлопец выконвае Божы Закон і імкнецца да праведнасьці ад самага юнацтва, але Ісус паказвае, што аднаго выкананьня запаведзяў недастаткова. Заклік адмовіцца ад багацьця і пайсьці за Ім выкрывае сапраўдную прывязанасьць чалавечага сэрца. Калі вучні пытаюцца: «Хто ж тады можа быць збаўленым?», Ісус адказвае: «У людзей гэта немагчыма, а ў Бога ўсё магчыма». Гэта нагадвае нам, што збаўленьне — не вынік нашых заслугаў ці дасягненьняў, але дар Божае ласкі. 👉 Разам з грэка-каталіцкім сьвятаром а. Янам Майсейчыкам разважаем пра тое, як матэрыяльнае багацьце можа ствараць ілюзію самадастатковасьці і перашкаджаць поўнаму даверу Богу. Што ў нашым жыцьці можа заняць месца Бога? І ці сапраўды мы гатовыя аддаць Хрысту першае месца? https://www.carkva.be/podcast/episode-2026-33/

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ МАЦІ БОЖАЕ ФАЦІМСКАЙ, ГАРОДНЯ вул. Гараднічанская 32а РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ на 17-23 жніўня 17 жніўня, панядзелак 18.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 23 жніўня, нядзеля 10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага

 Свята Успення Найсвяцейшай Багародзіцы, якое адзначаецца 15 жніўня, з’яўляецца адным з найважнейшых святаў у літургічным календары. Яно ўшаноўвае веру Царквы ў тое, што Маці Божая пасля завяршэння свайго зямнога жыцця была ўзятая з целам і душой у нябесную хвалу. Вытокі гэтага свята сягаюць глыбокай старажытнасці. Усходняя традыцыя, блізкая грэка-каталіцкай духоўнасці, называе гэтую падзею «Успеннем» (па-грэчаску Koimesis — «засынанне»). Хоць Новы Запавет не змяшчае прамых апісанняў смерці ці ўзяцця Марыі на неба, вера ў гэтую таямніцу заўсёды грунтавалася на Апостальскай Традыцыі. У першыя стагоддзі хрысціянства ўшанаванне памяці Марыі развівалася праз будаўніцтва храмаў у яе гонар і ўсталяванне літургічных успамінаў. Ужо ў V–VI стагоддзях свята Успення было шырока распаўсюджана на Усходзе, а пазней — і на Захадзе. 1 лістапада 1950 года Папа Пій XII у апостальскай канстытуцыі Munificentissimus Deus урачыста абвясціў Узяцце Марыі ў неба догматам каталіцкай веры. Свята Успення мае глыбокае багаслоўскае значэнне. Марыя называецца «найвышэйшым плодам адкуплення». Яе ўзяцце ў неба з’яўляецца найвышэйшым сведчаннем плённасці збаўчай справы Хрыста. Марыя з’яўляецца «эсхаталагічнай іконай» Царквы — яна ўжо валодае тым, да чаго ўся Царква імкнецца і на што спадзяецца. Яе ўзяцце ў неба — гэта залог нашага будучага ўдзелу ў вечнай хвале. Гэтае свята падкрэслівае непарыўную сувязь Марыі з лёсам Яе Сына. Паколькі Яна была дасканала з’яднаная з жыццём і збаўчай місіяй Ісуса, Яна падзяляе Яго перамогу над смерцю. Свята Успення — гэта не толькі ўспамін мінулай падзеі, але і жывая надзея для кожнага верніка. Яно нагадвае нам, што ў Хрысце смерць пераможаная, і што кожны, хто верна ідзе за Ім, мае абяцанне ўваскрасення і вечнага жыцця. Дзіўныя Твае тайны, Багародзіца! Будучы пасадам Усявышняга, Ты, Уладарка, пераставілася сёння з зямлі на неба. Вялікая слава Твая ззяе боскімі цудамі. Устаньце, дзевы, і ўзыдзіце на вышыню да Маці Ўладара, усклікаючы: "Поўная ласкі, радуйся, з Табою Госпад, які дае свету багацце змілавання".

Вялікая Вячэрня ў 12-ю нядзелю пасьля Сьвятой Тройцы, пасьвяцьце Ўсьпеньня Багародзіцы і Пакланеньне нерукатворнаму вобразу Госпада нашага Ісуса Хрыста, 16 жніўня https://www.cssr.by/2019-03-04-08-41-21/chasaslou/199-viacernia3ton.html