Грэка-католікі Беларусі

 11 чэрвеня спаўняецца чарговая гадавіна з дня адыходу ў вечнасць выдатнага беларускага рэлігійнага і грамадскага дзеяча, святара і асветніка а. Яна Тарасевіча (1892-1978). Яго жыццёвы шлях стаў прыкладам самаадданага служэння Богу, Бацькаўшчыне і беларускаму народу ў замежжы. Нарадзіўшыся 20 кастрычніка 1892 г. у в. Клешнякі на Шчучыншчыне, Ян Міхайлавіч Тарасевіч у юнацтве эміграваў у Злучаныя Штаты Амерыкі. Менавіта там ён адчуў пакліканне да духоўнага жыцця. Атрымаўшы бліскучую тэалагічную адукацыю ў Канадзе і Швейцарыі, дзе абараніў доктарскую дысертацыю, у 1923 г. ён быў пасвячаны на святара. Айцец Ян Тарасевіч стаў адным з найбольш яскравых прадстаўнікоў беларускага ўніяцкага руху ў ХХ ст. Ён прысвяціў сваё жыццё адраджэнню Грэка-Каталіцкай Царквы сярод беларускай дыяспары. У 1936 г. ён уступіў у Ордэн бенедыктынцаў і працаваў у манастыры Святога Пракопа ў Лайле, штат Ілінойс. Яго дзейнасць не абмяжоўвалася толькі душпастырствам. Айцец Ян быў актыўным грамадскім дзеячам, пісьменнікам, публіцыстам і выдаўцом. У 1941 г. ён стаў адным з заснавальнікаў Беларуска-амерыканскай нацыянальнай рады. Дзякуючы яго намаганням у Чыкага была заснавана беларуская ўніяцкая парафія Хрыста Збаўцы, якая стала духоўным цэнтрам для многіх беларусаў Амерыкі. Пяру айца Тарасевіча належаць філасофска-тэалагічныя працы, у тым ліку "Зло і лякарства на яго" і "Беларусы ў святле праўды". Ён таксама выдаваў бюлетэнь "Праўда" і ўніяцкі часопіс "Церковный голос". Нягледзячы на дзесяцігоддзі, праведзеныя на чужыне, а. Ян Тарасевіч заўсёды заставаўся патрыётам Беларусі, некалькі разоў наведваў сваю радзіму. Памёр айцец Ян 11 чэрвеня 1978 г., пакінуўшы пасля сябе багатую духоўную і культурную спадчыну. Яго імя назаўжды застанецца ў гісторыі беларускага хрысціянскага руху і нацыянальнага адраджэння. У гэты дзень мы згадваем яго малітвай і ўдзячнасцю за яго нястомную працу на карысць беларускай хрысціянскай справы.

Святы Барнаба Адзін з найважнейшых дзеячаў ранняга хрысціянства і паплечнік апостала Паўла. Хоць ён не належаў да ліку дванаццаці першых вучняў Хрыста, яго традыцыйна называюць апосталам (прылічаюць да апосталаў ад 70-ці) за яго выбітны ўклад у пашырэнне веры. Нарадзіўся на Кіпры ў багатай яўрэйскай сям'і святароў (левітаў). Пры нараджэнні атрымаў імя Юзаф. За яго шчодрасць, міласэрнасць і здольнасць супакойваць людзей апосталы далі яму другое імя — Барнаба, што азначае «сын суцяшэння». Ён быў адным з першых, хто прадаў сваю маёмасць і аддаў усе грошы ў скарбонку першай хрысціянскай супольнасці ў Ерусаліме для дапамогі бедным. Менавіта Барнаба першым паверыў у шчырасць навяртання Саўла (будучага апостала Паўла). Ён прадставіў яго іншым апосталам у Ерусаліме, якія да таго баяліся Паўла як былога пераследніка хрысціян. Разам з Паўлам яны паспяхова прапаведавалі ў Антыёхіі (дзе вернікаў упершыню пачалі называць «хрысціянамі»), а таксама здзейснілі першае вялікае місіянерскае падарожжа па Кіпры і Малой Азіі. Пасля супольнай працы Барнаба разам са сваім пляменнікам Маркам (будучым евангелістам) вярнуўся на Кіпр. Каля 61 года н.э. ён прыняў мучаніцкую смерць у горадзе Саламін — мясцовыя іўдзеі закідалі яго камянямі за прапаведаванне Хрыста. Святы Барнаба лічыцца заснавальнікам і заступнікам Кіпрскай царквы. Св.Барнаба, маліся за нас!

Дасьледчык беларускіх старадрукаў Алесь Суша расказвае пра ўнікальную кнігу – Катэхізіс 1835 г., адзіны вядомы сёньня ў сьвеце экзэмпляр першага выданьня на сучаснай беларускай мове. Гэта зборнік “Хрысьціянскай навукі для сялян, якія размаўляюць на польска-рускай мове”, што быў падрыхтаваны і апублікаваны ў Віленскай каталіцкай дыяцэзіяльнай друкарні. Як адзначае дасьледчык, гэтае выданьне ня бачыў амаль ніхто беларусаў, акрамя вузкага кола навукоўцаў, а павінен ведаць кожны, бо з яго пачалася новая эпоха ў гісторыі сучаснага беларускага кнігадруку. Алесь Суша выказвае здагадку, што гэтае выданьне магло быць падрыхтавана найперш для ўніятаў, якія напярэдадні скасаваньня Уніі ў 1839 г. пачалі пераходзіць у рыма-каталіцтва, каб захаваць сваю каталіцкую веру. Магчыма, гэтым тлумачыцца наяўнасьць у выданьні асноўных малітваў на польскай мове. Варта таксама заўважыць, што ў справе аўтарства гэтага беларускага катэхізіса асобу ўніяцкага сьвятара праф. Міхаіла Баброўскага ўсё ж ня варта адкідаць, бо праца пабачыла сьвет раней за скасаваньне Уніі ў 1839 г. і рыхтавалася магчыма нават раней за атрыманую загадзя пад ціскам і пагрозамі Ёсіфа Сямашкі падпіску ад гэтага сьвятара са згодай на пераход у праваслаўе. https://youtu.be/ylSu7ZT0aDU?si=Q5IAPdY8D4fcLCnX

У нядзелю 7 чэрвеня вернікі лідскай парафіі святога Язафата на чале са сваім душпастырам айцом Андрэем Кратом прынялі ўдзел у працэсіі ў гонар урачыстасці Божага Цела па вуліцах горада

7 чэрвеня 1563 года вялікім князем літоўскім і каралём польскім Жыгімонтам Аўгустам на Віленскім сойме быў выдадзены Віленскі прывілей. Дакумент стаў адным з важнейшых актаў у гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, бо замацаваў прынцып роўнасці шляхты незалежна ад яе веравызнання. Да прыняцця прывілея поўны доступ да вышэйшых дзяржаўных пасад у Вялікім Княстве Літоўскім мелі пераважна прадстаўнікі каталіцкага веравызнання. Праваслаўная шляхта, якая складала значную частку насельніцтва беларускіх і ўкраінскіх зямель дзяржавы, была абмежавана ў сваіх палітычных правах. Віленскі прывілей адмяніў гэтыя абмежаванні і абвясціў, што ўсе шляхціцы, незалежна ад таго, ці з’яўляюцца яны католікамі або праваслаўнымі, могуць займаць дзяржаўныя і земскія пасады на роўных умовах. Прывілей спрыяў змяншэнню рэлігійнай напружанасці ў шматканфесійнай дзяржаве, дзе побач жылі католікі, праваслаўныя і пратэстанты. Ён умацаваў адзінства шляхецкага саслоўя перад знешняй пагрозай, асабліва ва ўмовах Лівонскай вайны і супрацьстаяння з Маскоўскай дзяржавай. Віленскі прывілей таксама стаў важным крокам на шляху да фарміравання традыцыі рэлігійнай талерантнасці ў дзяржаве. Яго палажэнні былі ўключаны ў якасці ўступнай часткі да Статута Вялікага Княства Літоўскага 1566 года і стварылі прававую аснову для далейшага развіцця прынцыпу канфесійнай роўнасці. Віленскі прывілей заклаў асновы той рэлігійнай талерантнасці, якой Рэч Паспалітая вылучалася на фоне многіх еўрапейскіх дзяржаў XVI стагоддзя.

🔹 Эпізод 2026.23, 7 чэрвеня. Выратаваньне з хаосу: Чаму «лавіць людзей» ня тое ж самае, што лавіць рыбу? (Мц 4.18-23). 🌿 У Нядзелю ўсіх сьвятых беларускага народу айцец Ян Майсейчык тлумачыць, як Царква ратуе нас з віроў сучаснасьці і якую ролю ў гэтай місіі адыгралі нашыя зямлякі. А паколькі кожны ўратаваны шукае бясьпечны прыстанак, гарманічным фіналам эпізоду стане песьня Андрэя Лугіна «Люблю Гасподні дом». Лавіць рыбу — значыць пазбаўляць яе жыцьця. Але што Ісус меў на ўвазе, клічучы апосталаў быць «лаўцамі людзей»? У антычным сьвеце мора лічылася стыхіяй хаосу і сьмерці. Выцягнуць чалавека з хваляў — значыць уратаваць яго ад гібелі. https://www.carkva.be/podcast/episode-2026-23/

Нядзеля 2-я пасля Святой Тройцы Мц. 4, 18-23 У сённяшнім Евангеллі Ісус кліча сваіх першых вучняў. Што ў гэтай сцэне ёсць такога спакойнага і правільнага? Яна пэўным чынам закранае самыя глыбіні жыцця і працы Ісуса, раскрываючы тое, чым Ён жыве. Ён прыходзіць у свет як другая Асоба Найсвяцейшай Тройцы, прадстаўнік супольнасці, якой ёсць Бог, — і таму Ягоная галоўная мэта — прыцягнуць свет у супольнасць вакол Сябе. Ісус кажа Сымону і Андрэю: «Ідзіце за Мною, і Я зраблю вас рыбакамі людзей». Гэта шмат што кажа нам пра тое, як дзейнічае Бог. Ён прамы і адкрыты; Ён той, хто выбірае. «Ідзіце за Мною», — кажа Ісус. Ён не прапануе дактрыну, тэалогію ці набор перакананняў. Ён прапануе Сябе. Гэта гучыць так, нібы Ён кажа: «Ідзіце Маім шляхам; ідзіце, наследуючы Мяне». Нарэшце, Ісус тлумачыць: «Я зраблю вас рыбакамі людзей». Гэта адно з найлепшых кароткіх выслоўяў у Пісанні. Заўважце першую частку выразу: «Я зраблю вас...» Гэта супярэчыць пануючаму ў культуры погляду, што мы самі сябе ствараем, што мы вынаходзім і вызначаем уласную рэальнасць. Ісус абвяргае гэтую хлусню. Мы вучымся ў Яго, што дзейнічае менавіта Бог, і калі мы аддаем сябе Ягонай творчай сіле, Ён зробіць нас значна лепшымі, чым мы калі-небудзь змаглі б стаць самі. Bishop Robert Barron

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ МАЦІ БОЖАЕ ФАЦІМСКАЙ, ГАРОДНЯ вул. Гараднічанская 32а РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ на 8-14 чэрвеня 11 чэрвеня, чацвер 18.30 – св. Імша і працэсія па вуліцах горада (катэдральны касцёл св. Францішка Ксаверыя) 12 чэрвеня, пятніца 18.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 14 чэрвеня, нядзеля 10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага

Вялікая Вячэрня ў 2-ю нядзелю пасьля Сьвятой Тройцы, 7 чэрвеня http://cssr.by/2019-03-04-08-41-21/chasaslou/211-viacernia-ton1.html

CORPUS CHRISTI -  ПАКЛАНЕННЕ СВЯТЫМ ДАРАМ ЦЕЛА і КРЫВІ  ХРЫСТА - Т.8: Успамін Твой, Хрысце Божа наш, / заззяў святочным днём на ўвесь сусвет, / бо ад Цябе рыбакі навучыліся / прынасіць Табе безкроўную Ахвяру хлеба і віна, / і такім чынам учыняць Твой Боскі успамін, / які мы святкуем і ўсклікаем: Госпадзе слава Табе.

=БРЭСТ - 30-я ГАДАВІНА КАРАНАЦЫІ АБРАЗА БАГАРОДЗІЦЫ= У касцёле Ўзвышэння св. Крыжа ў Брэсце 30 мая 2026 г. адзначалі 30 гадавіну каранацыі абраза Маці Божай Брэсцкай. =Самая каранацыя адбылася 30 чэрвеня 1996 г. Кароны, якія асабіста блаславіў Папа Рымскі Ян Павел II, на ікону ўсклалі Кардынал Казімір Свёнтэк і Апостальскі Нунцый у Беларусі Арцыбіскуп Дамінік Грушоўскі. Каранацыя абраза Маці Божай Брэсцкай (Берасцейскай) — гэта знакавая падзея, якая ўвайшла ў гісторыю як першая каранацыя марыйнага абраза ў сучаснай Беларусі. =Абраз упершыню з’явіўся ў Брэсце амаль 400 год таму, і з таго моманту Маці Божая ў гэтай выяве апекавалася горадам і яго жыхарамі, бачыла слёзы і выслухоўвала просьбы вернікаў. Нягледзячы на тое, што абраз быў вывезены падчас набега татараў, пазней ў XIX стагоддзі горад быў перанесены і святыні знішчаны, нягледзячы на пераслед веры ў XX стагоддзі - Маці Божая ў сваёй выяве заўсёды вярталася ў Брэст.

31 траўня, у нядзелю Усіх святых, гарадзенскія грэка-каталікі ўшанавалі памяць блаславёнай Мар'яны Бярнацкай і ўсіх уняцкіх мучанікаў

=ВІНШАВАННЕ ад грэка-католікаў Беларусі= Найвялебнаму біскупу сеньёру Аляксандру Кашкевічу Найвялебны Уладыка Аляксандр! Ад імя ўсіх грэка-каталікоў Беларусі, і асабліва грэка-каталікоў Гарадзеншчыны, віншуем Вас з 50-годдзем святарскіх свячанняў і 35-годдзем біскупскай сакры. Напрацягу 30 год Вашага архіпастырскага служэння на чале Гродзенскай дыяцэзіі вернікі і духавенства Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы адчувалі Вашую падтрымку, неаднаразова Вы аказвалі дапамогу нашым супольнасцям і святарам. Дзякуем Вам, Уладыка, за магчымасць маліцца ў рыма-каталіцкіх святынях падчас шматлюдных святкаванняў, урачыстага здзяйснення Святых Тайнаў і ў іншых патрэбах. З асаблівай цеплынёй згадваем супольнае святкаванне ўрачыстасці Сятога Язафата, архібіскупа Полацкага, у 2006 годзе, калі каталікі абодвух абрадаў начале з Вамі маліліся разам у капліцы парафіі Найсвяцейшага Адкупіцеля ў гарадзенскім раёне Дзевятоўка. Гэта быў адзін з важных момантаў, які сведчыць, што рыма- і грэка-каталікі жывуць на Гарадзеншчыне ў сапраўднай братэрскай сулучнасці. Мы таксама ўдзячны Вам за пашырэнне культу Барунскага і Жыровіцкага (яго слонімскай копіі) абразоў Маці Божай, адвеку шанаваных грэка-каталікамі. У апошнія дзесяцігоддзі гэтамі святынямі апякуюцца рыма-каталіцкія святары. Жадаем Вам Божага блаславення ў Вашым сённяшнім служэнні, апекі Маці Божай Вострабрамскай – Маці Міласэрнасці – ды ласкі Духа Святога! На многія леты! +Архімандрыт Сяргей (Гаек), Апостальскі адміністратар для грэка-католікаў у Беларусі айцец Андрэй Крот, протапрэзбітар Заходняга дэканата БГКЦ