Грэка-католікі Беларусі

 2 ліпеня 1927 года з блаславення Папы Пія XI адбылася ўрачыстая каранацыя іконы Маці Божай Вастрабрамскай — адной з найбольш шанаваных хрысціянскіх святыняў Беларусі і Літвы. Яна знаходзіцца ў капліцы Вострай Брамы ў Вільні і ўяўляе сабой унікальны абраз Маці Божай без Дзіцяці на руках, што робіць яе рэдкім прыкладам у марыйнай іканаграфіі. Падчас цырымоніі ікона атрымала тытул Маці Міласэрнасці. Каранацыя іконы з’яўляецца знакам прызнання Марыі як Уладаркі Неба і Зямлі, а таксама Яе асаблівага заступніцтва перад Богам. Гэта акт публічнага ўшанавання, які сведчыць пра глыбокую веру і любоў народа да Багародзіцы. З іншага боку, каранацыя — гэта пацвярджэнне таго, што ікона стала «крыніцай суцяшэння і супакою» для многіх пакаленняў у часы выпрабаванняў, войнаў і цяжкасцей. Гэта месца, дзе людзі на працягу стагоддзяў атрымлівалі шматлікія духоўныя і цялесныя ласкі, што пацвярджаецца шматлікімі сведчаннямі. Ікона шануецца хрысціянамі розных канфесій — рыма-католікамі, праваслаўнымі і грэка-католікамі, — што падкрэслівае яе ролю ў яднанні хрысціянаў.

В случае, если жених и невеста находятся в опасности смерти, причём невозможно заручиться никакими иными доказательствами и отсутствуют указания на обратное – будет достаточно заверения брачующихся, при необходимости подтверждаемого присягой, о том, что они крещены и не удерживаются никакими препятствиями. Кан. 785 § 2. (ККВЦ) На фото венчание умирающей пары в католической клинике, по византийскому обряду.

 На наступны дзень пасля свята святых апосталаў Пятра і Паўла, 30 чэрвеня, Грэка-Каталіцкая Царква адзначае свята Сабору 12 апосталаў. Гэтае свята з’яўляецца своеасаблівым працягам ушанавання апостальскага служэння, каб ушанаваць памяць усіх дванаццаці вучняў Хрыста як адзінай калегіі, пасланай на сусветную місію. Дванаццаць апосталаў займаюць цэнтральнае месца ў хрысціянскай эклезіялогіі. Святое Пісанне і Традыцыя падкрэсліваюць, што Царква пабудавана «на падмурку апосталаў і прарокаў, дзе сам Ісус Хрыстос з’яўляецца вуглавым каменем» (Эф 2, 20). У кнізе Адкрыцця нябесны Ерусалім апісваецца як горад, сцены якога маюць дванаццаць падмуркаў, на якіх напісаны імёны дванаццаці апосталаў Ягняці. Апосталы былі не проста вучнямі, але тымі, каго Хрыстос выбраў для выканання канкрэтнай місіі: быць «лаўцамі людзей» і сведкамі Яго ўваскрасення. Іх служэнне мае ўніверсальны характар — яны былі пасланыя не да нейкай адной мясцовай супольнасці, а да ўсяго свету, каб аб’яднаць усе народы ў адну сям’ю праз прыняцце вучэння Хрыста. Выбар менавіта дванаццаці чалавек не быў выпадковым. Ён меў глыбокае багаслоўскае і сімвалічнае значэнне: Сімвал новага Ізраіля: Лік дванаццаць адсылае да дванаццаці плямёнаў Ізраіля. Хрыстос стварыў калегію дванаццаці апосталаў, каб яны сталі лідарамі народа Божага ў новую, месіянскую і эсхаталагічную эпоху. Як адзначае святы Аўгустын, гэты лік мае глыбокую таямніцу: апосталы павінны былі сесці на дванаццаць тронаў, каб судзіць дванаццаць плямёнаў Ізраіля. Адным з ключавых крытэрыяў для апостальскага служэння было тое, што чалавек павінен быў быць з Ісусам ад пачатку Яго служэння — ад хрышчэння ў Яна Хрысціцеля — да Яго смерці і ўваскрасення. Толькі тыя, хто быў сведкам усяго шляху Хрыста, маглі сапраўды сведчыць, што той самы Ісус, які памёр, цяпер жывы. Апосталы былі выбраныя самім Хрыстом праз асаблівае пакліканне. Хоць у гісторыі Царквы былі і іншыя апосталы (напрыклад, святы Павел), «Дванаццаць» застаюцца фундаментальнай групай, якая ўвасабляе адзінства Царквы і яе апостальскую пераемнасць. Гэтая калегія, з якой сёння яднаюцца біскупы, застаецца жывой рэальнасцю ў Царкве да другога прышэсця Хрыста.

Свята святых вярхоўных апосталаў Пятра і Паўла https://www.cssr.by/slova/propavedzi/276-piatra-paula.html

Святкаванне імянінаў — гэта старажытная хрысціянская традыцыя, якая мае глыбокі духоўны сэнс. Яна непарыўна звязана з таінствам хрышчэння, падчас якога чалавек атрымлівае сваё імя ў Царкве. У хрысціянскай традыцыі імя — гэта не проста сродак ідэнтыфікацыі, а знак паклікання і прыналежнасці да Божай сям’і. Калі бацькі і хросныя выбіраюць для дзіцяці імя святога, яны ўстанаўліваюць духоўную сувязь паміж гэтым святым і дзіцём. Святы заступнік становіцца для чалавека ўзорам хрысціянскай любові і веры, а таксама гарантыяй яго малітвы перад Богам. Святкаванне імянінаў — гэта дзень памяці святога, імя якога носіць чалавек. Гэта нагода падзякаваць Богу за дар жыцця і заступніцтва святога, а таксама час для духоўнага роздуму над уласным шляхам веры. Як адзначаў Папа Ян Павел II, імяніны прыцягваюць увагу і дабрыню блізкіх людзей, нагадваючы пра тое, што кожны з нас з’яўляецца часткай вялікай супольнасці любові — Сям’і Божай. Карані гэтай традыцыі сыходзяць у раннехрысціянскую практыку ўшанавання памяці мучанікаў. Першапачаткова хрысціяне адзначалі «дзень нараджэння» святога для неба, які супадаў з днём яго смерці. Гэтая практыка была хрысціянскім пераасэнсаваннем антычных звычаяў ушанавання памяці памерлых. З цягам часу, па меры развіцця літургічнага календара, вернікі пачалі даваць сваім дзецям імёны святых, ушаноўваючы іх памяць у адпаведныя дні календара. Гэты звычай стаў спосабам уключыць новага члена Царквы ў «супольнасць святых», падкрэсліваючы пераемнасць веры і духоўную сувязь паміж пакаленнямі. Такім чынам, імяніны — гэта не проста свята, а напамін пра наша хрысціянскае імя, якое з’яўляецца нашым «пашпартам» у вечнасць і заклікам жыць так, каб быць годнымі свайго нябеснага апекуна.

 29 чэрвеня Царква адзначае свята святых апосталаў Пятра і Паўла. Гэты дзень з’яўляецца не толькі ўшанаваннем памяці двух вялікіх сведкаў Хрыста, але і святам самой сутнасці Царквы, якая была пабудаваны на іх веры і мучаніцтве. Хоць Пётр і Павел мелі розныя шляхі і пакліканні — Пётр, якога першапачаткова звалі Сымонам, быў рыбаком з Віфсаіды і братам апостала Андрэя, прапаведаваў пераважна юдэям, а Павел, якога да навяртання звалі Саўлам, — фарысеем з Тарса і грамадзянінам Рыма, стаў апосталам народаў, — іх аб’ядноўвала адна вера ў Ісуса Хрыста. Гісторыя іх адносін, якая ўключала нават моманты адкрытых спрэчак, паказвае, што хрысціянская супольнасць — гэта не аднастайнасць, а concordia apostolorum — жывая гармонія ў Духу. Іх мучаніцтва ў Рыме стала канчатковым сведчаннем гэтай еднасці: яны памерлі за аднаго Хрыста і разам сталі фундаментам Рымскай Царквы. Святы Леў Вялікі падкрэсліваў, што паміж імі не варта рабіць адрозненняў, бо яны былі роўныя ў сваім выбары, аднолькавыя ў працы і непадзельныя ў смерці. Іх кроў не кліча да помсты, а з’яўляецца сілай любові, якая перамагае гвалт і будуе новую супольнасць. Сённяшняе свята — гэта заклік да кожнага з нас. Царква мае патрэбу ў братэрстве, якое павінна прысутнічаць ва ўсіх нашых адносінах. Гледзячы на прыклад Пятра і Паўла, мы вучымся прымаць адзін аднаго ў нашай разнастайнасці, каб разам, у адной веры, абвяшчаць Евангелле свету.

 Сёння Беларусь адзначае Дзень моладзі і студэнцтва. Каталіцкая Царква звяртаецца да маладых людзей з пасланнем надзеі, даверу і запрашэннем да актыўнага ўдзелу ў жыцці грамадства і супольнасці вернікаў. Царква глядзіць на моладзь з надзеяй і ўпэўненасцю, заахвочваючы яе шукаць праўду, абараняць агульнае дабро і быць адкрытай на «новыя рэчы». Папа Францішак падкрэсліваў, што маладыя людзі з’яўляюцца сапраўднымі агентамі моладзевага душпастырства. Яны не проста «будучыня», яны — «цяпер» Царквы. Гэта час для творчасці, смеласці і выкарыстання сваіх талентаў, інтуіцыі і ведаў для вырашэння праблем іншых маладых людзей на іх уласнай мове (Christus vivit, 203). Царква запрашае моладзь быць «пратаганістамі рэвалюцыі любові і служэння», выкарыстоўваючы сваю прысутнасць у навуковых асяроддзях, на працоўных месцах і на вуліцах гарадоў для стварэння больш спагадлівага і братэрскага свету. У кантэксце Беларусі, дзе дэмаграфічныя выклікі і сацыяльныя змены ствараюць складаныя ўмовы, Царква заклікае моладзь быць сведкамі «Евангелля жыцця». Гэта патрабуе мужнасці, каб супрацьстаяць павярхоўным каштоўнасцям, якія часта прапануе сучасная культура, і будаваць грамадства, заснаванае на любові і служэнні (Ecclesia in Europa, 62). Царква імкнецца быць месцам, дзе кожны малады чалавек можа знайсці падтрымку, нават з усімі сваімі сумненнямі, праблемамі і цяжкасцямі, паказваючы, што дзверы Царквы заўсёды адчыненыя (Christus vivit, 234). Папа Францішак даваў моладзі важныя парады: марыць па-буйному, не быць «пенсіянерамі» ў маладым узросце і паважаць старэйшае пакаленне, якое з’яўляецца носьбітам мудрасці і памяці народа. Важна таксама пазбягаць ролі «крытыкаў у фатэлях», якія толькі скардзяцца, а замест гэтага быць канструктыўнымі мыслярамі, якія не баяцца рызыкаваць, памыляцца і выходзіць са сваёй «зоны камфорту». Царква запрашае моладзь да дыялогу, малітвы і супольнага шляху, каб разам будаваць свет, больш падобны да Божага задуму. Няхай гэты дзень стане нагодай для духоўнага абнаўлення, умацавання ў веры і аднаўлення рашучасці служыць бліжнім, несучы святло Евангелля ў кожную сферу чалавечага жыцця (Ecclesia in Europa, 62).

🎧 Эпізод 26, 2026 Чаму людзі папрасілі Ісуса сысьці? Выгнаньне дэманаў у Гергесэнскім краі. 🌿 Разважаем над Евангельлем паводле Мацьвея (Мц 8.28 – 9.1). Ісус зьдзяйсьняе цуд у Гергесэнскім краі, вызваляючы людзей ад легіёну дэманаў. Але чаму мясцовыя жыхары папрасілі Яго сысьці? У новым эпізодзе аналізуем страх перад Божай прысутнасьцю, цану духоўнага вызваленьня і прычыны, чаму матэрыяльны камфорт часта пераважае над Хрыстовай праўдай. Уключайце і разважайце разам з намі. https://www.carkva.be/podcast/episode-2026-26/

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ МАЦІ БОЖАЕ ФАЦІМСКАЙ, ГАРОДНЯ вул. Гараднічанская 32а РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ на 29 чэрвеня – 5 ліпеня 29 чэрвеня, панядзелак Святых апосталаў Пятра і Паўла 18.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 30 чэрвеня, аўторак Сабор 12-ці апосталаў 18.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага 5 ліпеня, нядзеля 10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага - Ружанец

Вялікая Вячэрня ў 5-ю нядзелю пасьля Сьвятой Тройцы, 28 чэрвеня http://cssr.by/2019-03-04-08-41-21/chasaslou/207-viacernia-ton-4.html

27 чэрвеня: СВЯТА МАЦі БОЖАЙ НЯСТОМНАЙ ДАПАМОГі. Дзень асаблівага ўшанавання Іконы Багародзіцы (Крыцкай школы XIV стагоддзя), арыгінал якой шануецце ў Рыме, у храме св. Альфонса (Айцоў рэдэмптарыстаў). =Грэка-католікі Мінска шануюць спісак іконы, які знаходзіцца ў храме парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі (зав. Снежны 7). =Віншуем Парафію, віншуем беларускіх рэдэмптарыстаў.

на сайт - перад Нунцыем.

«Вечная памяць»: малітва надзеі і супольнасці «Вечная памяць» — гэта адна з найбольш значных і глыбокіх малітваў у візантыйскай літургічнай традыцыі, якую выкарыстоўваюць грэка-католікі ў малітве за памерлых. Гэтая кароткая, але тэалагічна насычаная формула з’яўляецца не проста ўспамінам пра чалавека, які адышоў у вечнасць, але глыбокім прашэннем і духоўным імператывам для жывых. Малітва «Вечная памяць» мае падвойны сэнс, які раскрывае хрысціянскае разуменне адносін паміж Богам, жывымі і памерлымі. Па-першае, гэта малітоўнае прашэнне да Бога. У біблейскім кантэксце быць «памянутым» Богам азначае мець жыццё і знаходзіцца ў Яго прысутнасці. Як адзначаецца ў тэалагічных разважаннях, быць у «вечнай памяці» Бога — гэта тое самае, што знаходзіцца ў Небе. Калі мы молімся «Вечная памяць», мы просім, каб Бог прыняў душу памерлага ў Сваю памяць, якая з’яўляецца крыніцай вечнага існавання. Па-другое, гэта імператыў для жывых. Гэтая малітва з’яўляецца заклікам да вернікаў захоўваць памяць пра памерлых у сваіх сэрцах і ў малітве Царквы. Гэта не проста чалавечая памяць, якая з часам слабее, а ўдзел у «містычным целе» Хрыста, дзе жывыя і памерлыя застаюцца злучанымі. Такім чынам, малітва становіцца актам любові, які пераадольвае падзел паміж светам жывых і светам памерлых. У грэка-каталіцкай традыцыі гэтая малітва гучыць падчас пахавальных набажэнстваў, паніхід, а таксама ў дні асаблівага ўшанавання памерлых — на дзявяты і саракавы дзень пасля смерці, а таксама ў гадавіны. Яна з’яўляецца кульмінацыяй малітоўнага ўспаміну, калі вернікі, звяртаючыся да Бога, выказваюць надзею на ўваскрасенне і вечны супакой для спачылага. Гэтая практыка ўкараняецца ў старажытнай хрысціянскай традыцыі, дзе малітва за памерлых была неад’емнай часткай літургічнага жыцця супольнасці. У гэтым кантэксце «Вечная памяць» становіцца сведчаннем веры ў тое, што смерць не разрывае сувязі ў Хрысце, а пераводзіць чалавека ў іншую якасць існавання, дзе ён працягвае жыць. «Вечная памяць» — гэта не проста рытуальная фраза, а вызнанне веры ў перамогу жыцця над смерцю і ў тое, што ў Божай любові ніхто не знікае.