Art+

#شطحیات همیشه آن چیزی که اتفاق می‌افتد همانی نیست که اتفاق افتاده است یا بهتر بگویم آنچه که اتفاق افتاده است با آنچه درواقع رخ داده است فرسنگ‌ها فاصله دارد. یکی‌شان همین متولد شدن، وقتی اتفاقِ تولد می‌افتد، همان است که در واقع باید باشد؟ موعد آمدن ما دقیقا کِی است؟ آن‌ روز، آن لحظه که رَحِم از اسارت ما دست برداشت؟ که با گریه و اشک آمدیم؟ گریه‌ی غم است این یا شادی؟ اصلا چقدر و چه اندازه در اختیار ماست این‌گونه آمدن؟ خب حالا یک تولدی داریم با این مختصات با این شمایل که اندوهش گمانم به قدری باشد که لبخند را روی لب بخشکاند و چه بسیار دوستان و عزیزانی را دیده‌ام که در زادروز خود از غمگین‌ترین‌ها بوده‌اند، یک حسی، یک حالی که مشترک است گویا بین بسیاری از ما. یک‌جایی اما در یک نقطه، در یک آن این اندوه، این غمِ جانکاه قابل تحمل خواهد شد. آن‌جا که هر کسی آنکه را باید ببیند دیده باشد، و با خودش بگوید همین یک دلیل کفایت است تا قدردان آمدنم باشم، که اگر نمی‌آمدم "تو" را، و لبخندت را، و آن گیس‌های طلایی بافته شده را، آن خطِ دلبر کنار خنده‌های شیرینت را چطور باید می‌یافتم؟ چطور باید می‌فهمیدم پاییز زیباست، یا چای در لحظاتی این امکان را دارد که شرابِ کهنه‌ی سال‌ها در زیر زمین نمور مانده باشد، یا همین پاها در راه‌رفتن معمولی چقدر توان کنده‌ شدن دارد از زمین؟ اصلا همان سکوت، همان دلخوری، همان اخم‌هایِ منهدم کننده را چطور باید می‌دیدم؟ خب راستش من هم مثل همه قبل از اینکه شما را ببینم یک کارهایی می‌کردم، راه می‌رفتم، چیزکی می‌خوردم، از گرما می‌نالیدم، غذا می‌پختم، ماشین را کارواش می‌بردم و از همین کارها که همه می‌کنند، که فضیلتی ندارد انجامش، که یا جبر است یا غریزه. برای من یک موعد برای تولد رسمیت دارد یعنی آنجا بود که ابر و باران و موسیقی و بهار و فروردین و دریا و گیس و گیس و گیس برای من از آنچه که بودند و اتفاق می‌افتادند سوا بود، رنگ دیگری داشت، من در نگاهت به من، در نگاهِ خیره‌ام به تو، متولد شده‌ام. آنجا که "مسگران راسته‌ی حاج عبدالعزیز در سرم سکنا داشتند و تو"*، آن‌جا که میخک خودش را از لای همه‌ی گل‌ها کشاند بیرون و شد زیباترینِ گل‌ها. آن‌جا که شاعری می‌گوید: "دیروز وقتی کسی در حضور من اسم تو را بر زبان آورد طوری شدم ، که انگار گل رزی از پنجره ی باز به اتاق افتاده باشد. "** دقیقا همین جا من جان گرفتم و زاده شدم. گمانم هیچ جماعتی بهتر از شاعران موعد تولد را افشا نمی‌کنند. "آن‌جا که در مواجهه‌ی با تو مانند سنگ‎‌پشتی بودم، که خزیدن در لاکِ خودش را خوب می‌دانست و در هنرِ پنهان ‎شدن، بدعت‎گر بود. و حالا بعد از دیدن تو من آن پرستویی شده‌ام که بال‎هایش تو را همواره به یادش می‎آورد." *** همین، همه‌اش همین است و به همین سادگی. من قدردان و خوشحالم، از دیدن و شنیدن و دویدن و خندیدن با تو‌. من با اینها زاده شدم و با اینها نیز مرگ را در آغوش خواهم کشید. "من دوپاره‌ام، یکی با درزِ چکمه‌ها جامانده در برودتِ رود و رطوبتِ شالیزار که روزها در رزم دسته‌جمعی معاش بود و شب‌های فروردین‌ش، رهایی با چشم‌های تو داشت. با پاهای تو راه می‌رفت، با چشم‌های تو می‌خندید با دست‌های تو بهار می‌چید. همان‌که هنوز هیبتِ دریا با آن هراسِ مهیبِ جوانانِ از دست رفته در هیاتِ نیمه‌جانش حلول می‌کند. پاره‌ی دیگر اما در تظاهرِ زندگی ماند و می‌ماند گویا در انکارِ مدام. حضور تو اما اتصال پاره‌هایِ متناقض من بود با خیالی که آسوده در گذشته و حال رفت‌و‌آمد دارد." **** *در سرم مسگران راسته‌ی حاج عبدالعزیز سکنا دارند و تو نام قطعه‌ای از #امین_ناصری است. ** بخشی از شعر #شیمبورسکا *** نقل به مضمون از یک شعر #غادة_السمان **** تکه‌ای از شطحیاتی که پیش‌تر نوشته‌ام #زادروز @artplAs