پُشتِ پَرده نَفْت

📱 وعدهٔ ۳۰۰ میلیارد دلاری؛ سرابی در مسیر احیای صنعت نفت ایران 🔹به گزارش «پشت پرده نفت»، در ماه‌های اخیر، یک رقمِ عجیب در دستورکارِ غیررسمیِ برخی پروژه‌های کلیدیِ بازسازیِ صنعتِ نفت و گازِ ایران نشسته است: ۳۰۰ میلیارد دلار. این عدد که گمان می‌رود به وعده‌هایی از سویِ آمریکایی‌ها برای تشکیل یک صندوقِ سرمایه‌گذاری بازمی‌گردد، به‌تدریج به شرطی تلویحی برای اجرای طرح‌های اضطراریِ زیرساختی تبدیل شده است. حاصلِ این شرط‌گذاری، چیزی جز تعویقِ پروژه‌ها و تشدیدِ فرسودگیِ تأسیسات نیست. 🔹از نگاهِ تحلیلگرانِ مستقلِ انرژی، این رویکرد نه یک راهبرد، که یک خطایِ محاسباتیِ آشکار است. در بازارِ جهانیِ سرمایه، وعده‌های سیاسی جایِ چارچوب‌هایِ اقتصادیِ شفاف را نمی‌گیرند. سرمایه‌گذارانِ بین‌المللی، پیش از هر چیز، به دنبالِ قوانینِ باثبات، نرخِ بازدهِ قابل‌پیش‌بینی و تضمینِ امنیتِ حقوقی هستند. بدونِ این مؤلفه‌ها، حتی یک صندوقِ ۳۰۰ میلیارد دلاری نیز در حدِ یک گزارهٔ تبلیغاتی باقی می‌ماند. 🔹این در حالی است که رقابتِ منطقه‌ای برای جذبِ سرمایه در بخشِ انرژی، هر روز فشرده‌تر می‌شود. کشورهایِ همسایه، با اصلاحِ مقررات و ارائهٔ مشوق‌هایِ واقعی، سهمِ خود را از جریانِ جهانیِ سرمایه تثبیت کرده‌اند. در چنین فضایی، اتکایِ برنامهٔ بازسازی به ورودِ یک «سرمایه‌گذارِ نجات‌بخش»، نه‌تنها انفعالی است، بلکه می‌تواند به زیانی راهبردی بدل شود که جبرانِ آن، سال‌ها زمان خواهد برد. 🔹تجربهٔ صنعتِ نفتِ ایران در دههٔ اخیر نشان داده که مهم‌ترین مانعِ پیشرفت، نه همیشه کمبودِ منابع، که تأخیر در تصمیم‌گیری بوده است. هر روزِ تعویق در نوسازیِ خطوطِ لوله و فشارافزاییِ میادین، به معنایِ کاهشِ دائمیِ ظرفیتِ تولید و ازدست‌رفتنِ فرصت‌هایِ صادراتی است. هزینهٔ این تأخیرها، در بلندمدت، از هر کمبودِ سرمایه‌ای سنگین‌تر خواهد بود. 🔹آنچه امروز موردِ نیاز است، نه انتظارِ محافظه‌کارانه، که اولویت‌بندیِ هوشمندانهٔ پروژه‌ها، بهره‌گیریِ حداکثری از دارایی‌هایِ موجود و تخصیصِ هدفمندِ درآمدهایِ نفتی به طرح‌هایِ زودبازده است. در غیر این صورت، وعدهٔ ۳۰۰ میلیارد دلاریِ فردا، هرگز به یاریِ تأسیساتِ فرسودهٔ امروز نخواهد آمد و داستانِ تکراریِ «کاش زودتر شروع کرده بودیم» بازهم تکرار خواهد شد. 📱 @posht_pardehnaft