Уже доступно! Исследование Telegram 2025 — ключевые инсайты года 
Monafit
Открыть в Telegram
📈 Аналитический обзор Telegram-канала Monafit
Канал Monafit (@monafit) языкового сегмента Фарси является активным участником. Сейчас сообщество объединяет 29 964 подписчиков, занимая 655 место в категории ЗОЖ и 11 372 место в регионе Иран.
📊 Показатели аудитории и динамика
С момента создания невідомо проект демонстрирует стремительный рост, собрав аудиторию из 29 964 подписчиков.
Согласно последним данным от 10 июня, 2026, канал показывает стабильную активность. За последние 30 дней изменение числа участников составило -691, а за последние 24 часа — -5, при этом общий охват остаётся высоким.
- Статус верификации: Не верифицирован
- Уровень вовлечённости (ER): Средний показатель вовлечённости аудитории составляет 35.00%. В первые 24 часа после публикации контент обычно набирает N/A% реакций от общего числа подписчиков.
- Охват публикаций: В среднем каждый пост получает 10 492 просмотров. В течение первых суток публикация набирает 0 просмотров.
- Реакции и взаимодействия: Аудитория активно поддерживает контент: среднее количество реакций на один пост — 0.
- Тематические интересы: Контент сосредоточен на ключевых темах, таких как آهنگیفا, کمال, وقت, #deephouse, دیگری.
📝 Описание и контентная политика
Автор описывает ресурс как площадку для выражения субъективного мнения:
“M.Fitworkout”
Благодаря высокой частоте обновлений (последние данные получены 11 июня, 2026) канал поддерживает актуальность и высокий уровень охвата публикаций. Аналитика показывает, что аудитория активно взаимодействует с контентом, что делает его важной точкой влияния в категории ЗОЖ.
29 964
Подписчики
-524 часа
-887 дней
-69130 день
Архив постов
29 964
همهی ما یک اشتباه بزرگ میکنیم: فکر میکنیم شیطان حتماً ظاهری ترسناک دارد. شاخ و دم دارد. صدایش خشن است. اما حقیقت این است که شیطان هیچوقت ترسناک وارد نمیشود. او همیشه با لباسی گرم و نوازشکننده وارد میشود. گاهی با هدیه. گاهی با یک «دوستت دارم»مسموم. گاهی با یک «نگرانتم»مالکانه.
آدمهای سمی را یادت میآید؟ آنهایی که اولِ راه، مهربانترین آدمهای دنیا بودند. تا وقتی که «نه» گفتی. تا وقتی که نظر خودت را داری. تا وقتی که بدون اجازهشان کاری کردی. همان موقع بود که فهمیدی پشت آن نقاب چه خبر است. همان موقع بود که دیدی چطور از یک فرشتهی مهربان تبدیل میشوند به یک فریادزنِ تحقیرکن.
هیچ شیطانی نقابش را بر نمیدارد مگر وقتی که مقاومت ببیند. چون اصلش در این است که تو هویت خودت را فراموش کنی. تو باور کنی که بدون او هیچی، نظرات و خواستههایت کودکانه، و تنها راه نجات، تسلیم شدن به «دلسوزی» اوست.
اما یک قانون ساده هست: هرکسی که از «نه» گفتنِ تو خشمگین میشود، هرکسی که به انتخابِ شخصیات برچسب «ناسپاسی» میزند، هرکسی که برای حفظ رابطهتان از تو میخواهد خودت را کوچک کنی – بدان که نقاب دارد. فرقی نمیکند اسمش را چه بگذارد. عشق بگذارد، دوستی بگذارد، خانواده بگذارد. مهم رفتارش است وقتی از مدار فرمانش خارج میشوی.
تشخیصِ شیطان از انسان، نه در حرف، نه در اولِ راه، نه در قول و قرارهاست. تشخیصش در یک لحظه است: لحظهای که تو میایستی و با احترام میگویی «من مثل تو فکر نمیکنم». آن لحظه، هرکه چهره عوض کرد، نقابش افتاد. و هرکه ماند و احترام گذاشت، انسان بود
29 964
خیالِ باطل است که فکر کنیم باید منتظر بمانیم تا دردها تمام شوند، تا سوگ بگذرد و احساساتِ ناخوشایند رنگ ببازند. زندگی، نه در پایانِ رنج، که در «بزرگتر شدن» از آن جریان دارد.
ما هر روز، در میانهٔ تمامِ تصمیمها، وابستگیها و زخمهای گذشته، بیآنکه بدانیم در حالِ رشدیم. رشد، نه یک اتفاقِ ناگهانی، که انباشتِ همین لحظههایی است که با درد زیستیم و از پا ننشستیم. ما منتظر نماندیم تا طوفان تمام شود؛ ما یاد گرفتیم در دلِ طوفان، قد بکشیم.
سالها بعد، روزی که به تماشایِ آرامشِ برگها یا رقصِ آب مینشینی، ناگهان میفهمی که دیگر آن آدمِ سابق نیستی. نه چون رنجها از بین رفتهاند، بلکه چون تو آنقدر وسیع شدهای که درد، دیگر تمامِ فضایِ روحت را اشغال نمیکند.
در آن لحظه، به «خودِ قدیمیات» نگاه میکنی؛ به آن که همیشه منتظرِ رسیدنِ روزی بود که همهچیز خوب شود. حالا میدانی که حق با تو بود: نباید صبر میکردی. ما بزرگتر از تمامِ دردهایی شدیم که روزی خیال میکردیم کمرمان را میشکنند. این، شاید آرامترین پیروزیِ آدمی باشد.
29 964
بعد از گذشتِ چند ماه،
بعد از تمامِ اتفاقاتی که این زندگی از سرِ ما رد کرد،
فکر میکنم حالا میتوانم معنای واقعیِ «تغییر» را بفهمم.
تغییر همیشه شبیه قویتر شدن نیست؛گاهی شبیه مُردنِ بخشی از توست.خیلی از علایق، عادتها، باورها و حتی نسخهای از خودم که سالها با او زندگی کرده بودم،آرامآرام فرو ریختند.روزی فکر میکردم نمیتوانم ابهامِ بعضی
رابطهها و دوستیها را تاب بیاورم.
فکر میکردم انسان،برای دوام آوردن،به قطعیت احتیاج دارد.
اما حالا، در مبهمترین نقطهی زندگی، هنوز بیدار میشوم،
ادامه میدهم و میفهمم آدمیزادحتی
به زندگی در دلِ ابهام هم عادت میکند.
شاید…
