Monafit

همه‌ی ما یک اشتباه بزرگ می‌کنیم: فکر می‌کنیم شیطان حتماً ظاهری ترسناک دارد. شاخ و دم دارد. صدایش خشن است. اما حقیقت این است که شیطان هیچ‌وقت ترسناک وارد نمی‌شود. او همیشه با لباسی گرم و نوازش‌کننده وارد می‌شود. گاهی با هدیه. گاهی با یک «دوستت دارم»مسموم. گاهی با یک «نگرانتم»مالکانه. آدم‌های سمی را یادت می‌آید؟ آن‌هایی که اولِ راه، مهربان‌ترین آدم‌های دنیا بودند. تا وقتی که «نه» گفتی. تا وقتی که نظر خودت را داری. تا وقتی که بدون اجازه‌شان کاری کردی. همان موقع بود که فهمیدی پشت آن نقاب چه خبر است. همان موقع بود که دیدی چطور از یک فرشته‌ی مهربان تبدیل می‌شوند به یک فریادزنِ تحقیرکن. هیچ شیطانی نقابش را بر نمی‌دارد مگر وقتی که مقاومت ببیند. چون اصلش در این است که تو هویت خودت را فراموش کنی. تو باور کنی که بدون او هیچی، نظرات و خواسته‌هایت کودکانه، و تنها راه نجات، تسلیم شدن به «دلسوزی» اوست. اما یک قانون ساده هست: هرکسی که از «نه» گفتنِ تو خشمگین می‌شود، هرکسی که به انتخابِ شخصی‌ات برچسب «ناسپاسی» می‌زند، هرکسی که برای حفظ رابطه‌تان از تو می‌خواهد خودت را کوچک کنی – بدان که نقاب دارد. فرقی نمی‌کند اسمش را چه بگذارد. عشق بگذارد، دوستی بگذارد، خانواده بگذارد. مهم رفتارش است وقتی از مدار فرمانش خارج می‌شوی. تشخیصِ شیطان از انسان، نه در حرف، نه در اولِ راه، نه در قول و قرارهاست. تشخیصش در یک لحظه است: لحظه‌ای که تو می‌ایستی و با احترام می‌گویی «من مثل تو فکر نمی‌کنم». آن لحظه، هرکه چهره عوض کرد، نقابش افتاد. و هرکه ماند و احترام گذاشت، انسان بود

خیالِ باطل است که فکر کنیم باید منتظر بمانیم تا دردها تمام شوند، تا سوگ بگذرد و احساساتِ ناخوشایند رنگ ببازند. زندگی، نه در پایانِ رنج، که در «بزرگ‌تر شدن» از آن جریان دارد. ما هر روز، در میانهٔ تمامِ تصمیم‌ها، وابستگی‌ها و زخم‌های گذشته، بی‌آنکه بدانیم در حالِ رشدیم. رشد، نه یک اتفاقِ ناگهانی، که انباشتِ همین لحظه‌هایی است که با درد زیستیم و از پا ننشستیم. ما منتظر نماندیم تا طوفان تمام شود؛ ما یاد گرفتیم در دلِ طوفان، قد بکشیم. سال‌ها بعد، روزی که به تماشایِ آرامشِ برگ‌ها یا رقصِ آب می‌نشینی، ناگهان می‌فهمی که دیگر آن آدمِ سابق نیستی. نه چون رنج‌ها از بین رفته‌اند، بلکه چون تو آن‌قدر وسیع شده‌ای که درد، دیگر تمامِ فضایِ روحت را اشغال نمی‌کند. در آن لحظه، به «خودِ قدیمی‌ات» نگاه می‌کنی؛ به آن که همیشه منتظرِ رسیدنِ روزی بود که همه‌چیز خوب شود. حالا می‌دانی که حق با تو بود: نباید صبر می‌کردی. ما بزرگ‌تر از تمامِ دردهایی شدیم که روزی خیال می‌کردیم کمرمان را می‌شکنند. این، شاید آرام‌ترین پیروزیِ آدمی باشد.

بعد از گذشتِ چند ماه، بعد از تمامِ اتفاقاتی که این زندگی از سرِ ما رد کرد، فکر می‌کنم حالا می‌توانم معنای واقعیِ «تغییر» را بفهمم. تغییر همیشه شبیه قوی‌تر شدن نیست؛گاهی شبیه مُردنِ بخشی از توست.خیلی از علایق، عادت‌ها، باورها و حتی نسخه‌ای از خودم که سال‌ها با او زندگی کرده بودم،آرام‌آرام فرو ریختند.روزی فکر می‌کردم نمی‌توانم ابهامِ بعضی رابطه‌ها و دوستی‌ها را تاب بیاورم. فکر می‌کردم انسان،برای دوام آوردن،به قطعیت احتیاج دارد. اما حالا، در مبهم‌ترین نقطه‌ی زندگی، هنوز بیدار می‌شوم، ادامه می‌دهم و می‌فهمم آدمیزادحتی به زندگی در دلِ ابهام هم عادت می‌کند. شاید…