تصدّقت

چشمم از وقایعی که نتونم توی زندگیم حدسشون بزنم خیلی می‌ترسه. کلا دوست ندارم توی موقعیت غیرقابل پیش‌بینی‌ای گیر بیوفتم.

سرلشکر محسن رضایی گفتن که: اگه امریکا و اسرائیل جنگ جدیدی رو شروع کنن تلفات سنگین می‌شه براشون. گفتن که اینبار با جنگ تحمیلی سوم خیلی فرق خواهد داشت. دشمن مطمئن باشه که توانایی‌های جدیدمون رو رو می‌کنیم و ترامپ تلفات انسانی بالایی خواهد داد. بهتره امریکا حق ملت ما رو بپذیره یعنی در چارچوب بین الملل قوانین رو رعایت کنه و حق مردم ایران رو رعایت کنه. بعد خطاب به خانواده‌های امریکایی گفتن که: ما ملت امریکا رو جدا از دولت امریکا می‌دونیم. ملت امریکا بدونه ما هیچ تهدیدی و هیچ خطری نداریم براشون. اما درمقابل ارتش امریکا و تجاوزاتش محکم می‌ایستیم. و از خودمون دفاع می‌کنیم. راستش آخیش یکم حالم بهتر شد.

یه روزی‌م بیاد نفس آخرم بره؛ حسین آقام آقام..

پاشید دوتا سینه بزنیم به عشق امام حسین با صدای سیدرضا، دنیاطلب(مذاکره‌دوست) کیلوچند؟

می‌گن سوریه؟ یادتون باشه چقدر مدافع حرما فحش خوردن. چه دخترایی که خبرشهادت پدرشون رو از داعشی‌ها پشت تلفن شنیدن.. درنهایت ما از دیدن حرم عمه زینب‌مون محرومیم. علیه ماست. و خودشون دارن توی بدبختی و فلاکت زندگی می‌کنن. ما می‌جنگیدیم که جنگ نیاد توی خاک خودمون، اینو همیشه مدافعین حرم می‌گفتن و ما باور نمی‌کردیم.

معتقدم ما هنوز جنگ نکشیدیم که پا پس بکشیم. جنگ یعنی اینکه برای غذا توی صف وایسی، عین غزه استخونات مشخص بشه از لاغری. از گشنگی خاک بخوری. بیان دم در خونه‌ت مرد خونه‌ت نباشه دخترا رو ببرن. زنده زنده پوستت رو بکنن.. مجروح باشی ولی بیمارستانت رو مدام بزنن، راه‌ کمک رو بهت ببندن. جنگ اینه.. اینا که ما تجربه کردیم نهایتا عزت بود. ایستادگی بود. ایستادیم و زدیم.

از لبنان اگه بگذرید یه روزی نوبت ما هم می‌شه. اصلا اسرائیل برای ساختن معبد سومش طرحش همینه.

از لبنان بگذرید یه روزی نوبت ما هم می‌شه.

هروقت شک کردید یادتون باشه درمقابل امریکا و اسرائیل بکشیم پیروزیم کشته شویم پیروزیم. هروقت شک کردید چهره‌ی شهدا رو به یاد بیارید و یادتون باشه دنیا دارالمکافاته؛ اگه نَمیری شهید می‌شی.

عزیزِ اصلاحاتی حزب الله رو چرا از ما جدا می‌کنی؟ من شخصاً حزب الله تشریف دارم. از این به بعد روسریمو فقط لبنانی می‌بندم. رنگ زرد و اسلحه هم مورد علاقم تشریف دارن.

در زندان سیاست منم آن کودک مسکین که اصلاحات به او می‌گوید خفه شو ورجه وورجه نکن وگرنه که از توجه محرومی.

علی‌الاصول بنده مطالبه می‌کنم ولی فحش نمی‌دم. درنهایت خونسردی با توکل به خدا حرص می‌خورم، روزی چندتا موی سفید توی سرم پیدا می‌کنم. جوانی به ما می‌گوید زکی. سیاسیت به ما می‌گوید هیس دُکتر مملکت رو اذیت نکن برقارو قطع می‌کنه گرمه هوا.

این اعلامیه‌ها توسط اسرائیل به سمت جنوبی‌های لبنان فرستاده شده و توش نوشته اگر که نزدیک منطقه زرد بشید شما رو هدف قرار خواهیم داد؛ خب حیاکم الله نه تنها خارج نشد بلکه کارش به غصب بیشتر و فعالیت نظامی این چنینی هم کشید. آقایون دولت چخبر از بند اول توافق‌نامه؟ سوال تکراریه؟ ببخشید آخه هنوز جوابی نرسیده بهمون...

برای اینکه بدونید دقیق‌تر، درمورد چی دارم صحبت می‌کنم بخشی از صحبتای اشعث رو براتون می‌نویسم. اشعث توی حساس‌ترین لحظات جنگ صفین، در سخنان مشهوری اینطور گفته: «چرا وقتی می‌توان مذاکره کرد، جنگی را ادامه دهیم که این همه خسارت و هزینه بر ما تحمیل کرده است؟» بعدش می‌گه: «شما شجاعت مرا می‌شناسید. می‌بینید که به سن پیری رسیده‌ام و از مرگ هراسی ندارم. هیچ‌کس از من نسبت به مردم عراق دلسوزتر و نسبت به شامیان کینه‌مندتر نیست؛ مَا مِنَ الْقَوْمِ أَحَدٌ أَحْنَى عَلَى أَهْلِ الْعِرَاقِ وَلَا أَوْتَرَ لِأَهْلِ الشَّامِ مِنِّي.» اما نگرانی خودش رو این‌طور بیان کرد: «من برای زنانی می‌ترسم که بیوه می‌شوند و کودکانی که یتیم خواهند شد. فردا اگر ما از میان برویم، چه کسی پاسخگوی آنان خواهد بود؟ أَخَافُ عَلَى النِّسَاءِ وَالذَّرَارِيِّ غَدًا إِذَا فَنِينَا.» و تهشم اینطوری خیرخواهی کرد: «خدایا، تو خود می‌دانی که من خیر قوم خود و اهل دینم را خواسته‌ام؛ اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي قَدْ نَظَرْتُ لِقَوْمِي وَلِأَهْلِ دِينِي.» بعدش، اشعث میره سمت امیرالمؤمنین علیه‌السلام تا از اختلافی که خودش بوجود اورده بود، از تردیدی که خودش توی دل‌های مومنین افکنده بود و از روحیه عافیت‌طلبی‌ای که خودش توی سپاه دمیده بود، بهره بگیره و امام رو در برابر افکار عمومی قرار بده. گفتش: «ای علی! اگر حق با توست، چرا از مذاکره بیم داشته باشی؟ مردم نیز دیگر از جنگ خسته شده‌اند؛ قَدْ أَحَبَّ النَّاسُ الْبَقَاءَ وَكَرِهُوا الْقِتَالَ.» فتنه بالا گرفت. تجمع‌هایی به سود رأی اشعث در سپاه شکل گرفت و گروهی رفتن پیش امیرالمؤمنین و گفتن: «دعوت آنان را بپذیر؛ ما دیگر فرسوده شده‌ایم؛ أَجِبِ الْقَوْمَ إِلَى مَا دَعَوْكَ إِلَيْهِ فَإِنَّا قَدْ فَنِينَا.» آره خلاصه.

یه چیزی بگم در گوشی راستش.. شما اشعث رو که می‌شناسید؟ قبلا درموردش صحبت کردیم. یسوال؛ مگه اشعث توی صفین چی می‌گفت؟ بعضی وقت‌ها عزیزان، یه جامعه با شکست توی جنگ از بین نمی‌ره؛ کم کم و تدریجی با خسته شدن از ادامه‌ی راه شکست می‌خوره. تو صفین، اشعث بن قیس دقیقاً با یه منطق به ظاهر منطقی اومد جلو. گفت: «تا کی بجنگیم؟ وقتی می‌شه مذاکره کرد، چرا این همه هزینه بدیم؟ زن‌ها بیوه می‌شن، بچه‌ها یتیم می‌شن، مردم هم دیگه از جنگ خسته شدن.» حرفاش از روی ظاهر، دلسوزانه و عاقلانه بود. حتی قسم می‌خورد که خیر مردم و دین رو می‌خواد. اما نتیجه‌ی این حرف‌ها چی شد؟ روحیه‌ی سپاه شکست، تردید افتاد تو دل مردم و کم‌کم بیشتر لشکر امیرالمؤمنین(ع) قبول کردن که جنگ رو متوقف کنن. امام علی(ع) اینجا فرمودن که: «تا وقتی سختی جنگ بهتون نرسیده بود کنارم بودید؛ اما حالا که سخت شده، می‌خواید من تابع خواسته‌ی شما باشم. وقتی خودتون موندن و راحتی رو انتخاب کردید، دیگه شما رو مجبور نمی‌کنم.» بین اون همه آدم، فقط چند نفر مثل حُضَین ربعی و مالک اشتر ایستادن. حضین می‌گفت: «دین با تسلیم در برابر حق ساخته شده، نه با اینکه هر جا به نظرمون سخت اومد، با حساب‌وکتاب خودمون عوضش کنیم.» مالک اشتر هم می‌گفت: «از امروز دیگه رنگ عزت رو نمی‌بینید.» درس بزرگ صفین اینه که همیشه فتنه با حرف‌های عجیب و غریب شروع نمی‌شه؛ گاهی با قشنگ‌ترین و منطقی‌ترین حرف‌ها شروع می‌شه، اما نتیجه‌ش دور شدن از حقه. به نظرم اگه اشعث رو فقط یه خائن یا نفوذی بدونیم، اصل ماجرا رو نفهمیدیم. خطر اصلی اون منطق و فضایی بود که ساخت؛ فضایی که باعث شد حتی خیلی از آدم‌های مؤمن هم در تشخیص راه درست دچار تردید بشن. این اون درس مهم صفینه. وحدت هم خیلی مهمه، ولی وحدت با کی؟ با حضرت آقا. فلذا باید منتظر دستورات جدید بود و هراونچه آقا توصیه کردن و فکر می‌کنیم که بنا به تفکر ولایی و شناختی که از ولایت داریم؛ آقا رو خوشحال می‌کنه.. عمل کنیم! تا ببینیم فرج الهی چیست.

بابا شما چجوری هرسال اینارو گذروندید، نفسم داره بند میاد...