می‌خواهم زنده بمانم

و همینطور از اینکه برای هرکاری که انجام می‌دم شرم دارم خسته‌ام.

از اینکه برای همه چیز اضطراب دارم خسته‌م.

زندگی که باهام خوب نبود، کاش حداقل خودم با خودم مهربون‌تر بودم.

چشمم که به آسمون خورد تو ذهنم پلی شد

دلم می‌خواد از شغلم انصراف بدم و برم یه گوشه‌ی دنیا توی کوهی جنگلی که کسی نشناسدم زندگی کنم.

آدمیزاد همین تلاش همیشگی برای وصل موندنه؛ اینکه با وجود همهٔ دلخوری‌ها، سوتفاهم‌ها، خستگی‌ها و چیزایی که گاهی آدم رو از آدم‌ها دور می‌کنه، باز یه جایی ته‌دلت بخوای بفهمی و فهمیده بشی.

بالا و پایین زندگی انقدر جالبه که تا می‌آی از دل‌خوشی های کوچیکت لذت ببری، ده تا پتک از ناکجا می‌کوبه تو سرت و جوری گیج و منگت می‌کنه که همون دل خوشی کوچیک هم شبیه یه خیال و رویا می‌شه.

به قول جنابِ قمیشی: توی خرمن سکوتم شعله‌های آتیشه.

بعضی وقت‌ها جای خالی کسی که خودِ نازیبا، خسته و دوست نداشتنی‌‌ام رو دوست داشته باشه، شدیدا توی زندگی‌‌ام حس می‌شه.

حنجره‌ام آسیب دیده باز و خیلی ناراحتم...

به نظرم ما کور نشدیم، کور هستیم، چشم داریم اما نمی‌بینیم، کورهایی که می‌توانیم ببینیم، اما نمی‌بینیم.

کوری، ژوزه ساراماگو، مهری غبرائی

شب و روز در خیالی و ندانمت کجائی...

_سعدی

خوابگاهم به دلم نیست. هم اتاقی‌هام رو دوست ندارم، خصوصا که یکی‌شون در برخورد اول نهایت ادب و شخصیتش رو بهم نشون داد. انقدر حس بدی دارم اینجا که دلم به هیچ‌کاری نیست. ولی مجبورم مدتی رو اینجا سرکنم و این حالمو بد می‌کنه. حس بی پناهی می‌کنم و خودزنی‌ام به ۱۰۰ رسیده. اما دارم سعی می‌کنم دووم بیارم. صبورتر باشم و یادبگیرم تو این محیط فوق نازیبا دووم بیارم.