𝑳’𝑬𝒓𝒆𝒅𝒊𝒕𝒂̀

بیشتر از قبل برای اندیشیدن به تو کار هایم را کنار میگذارم؛ بیشتر از قبل برای درک کلماتت زمان اختصاص میدهم؛ بیشتر از قبل برایت مینویسم؛ بیشتر از قبل تو را به یاد می‌آورم. میتوانم برایت تا ابد از این "بیشتر از قبل" ها بنویسم اما چه فایده دارد؟ تو که هیچ‌گاه دوباره در کنار من قرار نخواهی گرفت شبنم لطیفم.. چشم هایم اشک انتظار را برایت در هر لحظه فرا میخوانند و امان از آن درد دیرینه ی قلب مجروحم! تو چه کردی که حتی نمیتوانم مانند گذشته به خود خیره شوم؟! جای چه ایراد است.. تو با هر اتفاق دور از تصوری باز هم محبوب مغز خسته ام هستی؛ چگونه خیالت را برای خود تلخ کنم؟ اصلا مگر در توان این تن و روح شکسته چنین چیزی هست؟ گذر . گذر . گذر . حال خواسته ای دارم، زیاد و در عین ناچیز،

این پیام رو فور کنید

بعضی وقتا آدم فقط خسته‌ست؛ نه از یه چیز خاص، از همه‌چی. از اینکه انقدر تلاش کرده ولی هنوز به چیزی که می‌خواسته نرسیده. از اینکه هرچی جلوتر میره، فکر می‌کنه مقصدش دورتر میشه. یه وقتایی حتی خودت هم نمی‌فهمی چرا هنوز داری ادامه میدی. فقط می‌ری جلو، با یه امید کوچیک که شاید یه جایی بالاخره همه‌چی بهتر بشه. شاید زندگی همیشه اون چیزی نباشه که توی ذهنمون ساختیم. شاید بعضی از رویاها دیرتر از چیزی که فکر می‌کردیم برسن، شاید بعضی راه‌ها سخت‌تر باشن و شاید یه جاهایی مجبور بشیم با تمام چیزی که ازش می‌ترسیم روبه‌رو بشیم. ولی این به معنی تموم شدن نیست. گاهی باید توی همون روزایی که فکر می‌کنی گم شدی، آروم‌آروم راه خودتو پیدا کنی. باید قبول کنی که خسته‌ای، که همیشه قوی نیستی، که بعضی وقتا دلت می‌خواد فقط وایسی و هیچ کاری نکنی. و بازم، یه روز دیگه رو شروع کنی. شاید چیزی که امروز اسمشو شکست گذاشتی، یه روز تبدیل بشه به دلیلی که به خودت افتخار کنی. شاید هنوز به جایی که می‌خوای نرسیدی، ولی حداقل هنوز اینجایی. هنوز داری تلاش می‌کنی. هنوز یه گوشه از دلت به رسیدن فکر می‌کنه. و شاید همین کافی باشه که یه قدم دیگه برداری. چون بعضی دریاها برای غرق کردن ما نیستن؛ فقط اومدن که یادمون بدن چطور شنا کنیم.

یه پست مشخص کنید، متقابل فور بزنم .

𝖯𝖺𝗋𝗍 10 [ 𝖫𝖺𝗌𝗍 𝗉𝖺𝗋𝗍 ]