Z

شهر خوابیده‌ست و در هر کوچه‌ای دیوارها قصه‌ها را دفن کردند، زیرِ پایِ دارها من تو را در روزگاری یافتم کز هر نگاه نقض می‌شد هر عدالت زیر این انکارها ضد

جنوب ایران رو فدای جنوب لبنان کردید، حالا کی وطن فروشه؟!

نخل را از ریشه می‌شناسند، نه از نام. هرچه ساقه را ببری، ریشه در خاک خودش می‌ماند.

بر ریشهٔ ایران نتوان تیشه کشیدن با حرفِ تهی کوه نگردد به رمیدن این نامِ بلند است که از حادثه بگذشت توفان نتوانست، تو خواهی که بُریدن؟

جنوبِ لبنان را لبنان، اما جنوبِ ایران را تنها جنوب نامیدند. چه آسان است برای آنان بریدنِ بخشی از یک نام، نامی که با هویت و تاریخ درآمیخته است؛ اما تمامِ پیروزی‌شان در همین بریدن‌ها خلاصه می‌شود. نمی‌دانند که نخل ریشه‌دار را با بریدن ساقه، نمی‌توان از خاک جدا کرد. غافل‌اند که وطن، بیش از آن‌که بر نقشه نوشته شود و در نام‌ها خلاصه گردد، در جان مردمانش ریشه دارد. پس بدانند؛ از این مرز و بوم نمی‌توان تکه‌ای را جدا کرد، بی‌آنکه زخمش بر تمام پیکر آن نشیند. جنوب، ایران است.

ساقیا جام بده، شهر پر از تزویر است جانِ‌ ما خسته و بازار بسی دلگیر است (دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند) جانِ من، عرش خدا بین، همه در زنجیر است ضد

آینه را ربودند؛ بهانه، افق بود. از آن پس همه‌جا را دیدیم، جز خویشتن.

۶ ماه گذشت...

خون به خاک و بانگ ماتم، در میان این غبار خانه‌ام ویران شد و ایران من گشته حصار عشق و داد و عدل و آبادی، فدای شیخ شد تا که او آسوده باشد، ما اسیر روزگار نان اگر بر سفره کم شد، وعده‌ها بسیار شد هر که فریادی برآورد، متهم، بی‌اعتبار از عدالت جز حکایت در کتابی جا نماند سهم مردم از حقیقت، حسرت یک یادگار ضد

ای مگس، عرصهٔ سیمرغ نه جولانگه توست عرضِ خود می‌بری و زحمتِ ما می‌داری حضرت‌حافظ

بلندترین فریادها، بیش از آنکه ریشه در حقیقت داشته باشند، از حنجره شیاطین برمی‌خیزند.

(((این خونها را انسان ریخته)))

«این چیزی است که کتابها ازش می‌گویند، اینها اشک و خون اند، یک اقیانوسِ سرخ از خون انسان هست این خونها را انسان ریخته.»

من همیشه احساس می‌کنم زندگی واقعی جایی دیگر در حال اتفاق افتادن است. گویی من فقط در حاشیهٔ آن ایستاده‌ام و به آن نگاه می‌کنم. فرانتس کافکا

جهنم خالی‌است تمام شیاطین همین‌جا روی زمین‌اند... شکسپیر