شیشه

امروز گریه کردم و بعدش اشک‌هامو پاک کردم و تصمیم‌های بزرگی گرفتم.

"نه امکان‌ِ بودن‌، نه پای گریز" _ سعدی

با همه‌ی ناکوکی‌های ارکستر درونیم، باز هم میخندم و باز هم به آدمها فرصت دوباره میدم.

خجالت نکش اگر فقط داری برای "دوام آوردن" می‌جنگی. تقصیر تو نیست. هیچ بد نیست. بد هم اگر باشه، بدیِ تو نیست. تو نباید خجالت بکشی، اگر به نقطه‌ای رسوندنت که داری برای "بقا" تلاش می‌کنی. زشت نیست. زشت هم اگر باشه، زشتیِ تو نیست. ‌ ‌‌‌ هر طور که می‌تونی زنده بمون. با هر چی که می‌تونی، بمون. حالا که جهان خردکننده و بی‌رحمه، وسط بحران‌های ویرانگری، تا این ضربه‌ها و طوفان‌ها هست، هر طور بلدی، دوام بیار‌. با شعر، ورزش، ادبیات، چای، قهوه، فیلم، دویدن، کوه، کار، فلسفه، خواب، فریاد و هر چیز که در زندگی نگهت می‌داره، بمون. با تاریکی‌ها و دوده‌ها و سرمایی که اومده تو رو ببلعه و تباهت کنه، هر طور می‌تونی مقابله کن. ‌ ‌ #معین_دهاز @nabayad_m

هر چه بیشتر در خانه بمانی، دیوارها نزدیک‌تر می‌شوند. سقف می‌آید پایین. تمایل به بیرون رفتن و حس خارج شدن از خانه، درست مثل برف زیر آفتاب، آب می‌شود و از بین می‌رود.

دلم برای تو تنگ شده، ای من قدیمی. ای که زندگی را بلد بودی. ای که زندگی را زندگی می‌کردی.

توی سکوت شب، فکرها می‌آیند. بی‌دعوت. بی‌اجازه. مثل موج، یکی پس از دیگری. گذشته می‌آید، آدم‌های رفته می‌آیند، حسرت‌ها می‌آیند و آن آرزوهای نیمه‌کاره‌ی لعنتی.

پیغام دادی و در دلم یک جوانه‌ی کوچک زد.

برای یک نفرشون حکم اجرا نشده. چه دلخوشی عجیبی، چه دلخوشی شکننده‌ای

تاریکی همیشه رفتنی‌ست. و صبح، حتی اگر خیلی دیر، بالاخره می‌تابد.

در این سرزمین هر اتفاقی رقم خورد، فراموش نکنیم که چه شد.

خانه از پای‌بست ویران است، و ما هنوز در اندیشه‌ی گلدان اتاق مهمانیم.

تا پاییز چیزی نمونده

آدم گریه می‌کند و گریه تمام می‌شود. خالی می‌شوی، اما بعدش هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند. آن حرفی که زده شده، پس گرفته نمی‌شود. آن زخم، هنوز سر جایش است.

قرار بود سپر باشی؛ خنجر شدی؟ فدای سرت

‏ضعف‌های بزرگتونو با آدمای کوچیک در میون نذارین.