شیشه

از زير پوست زندگيت چه خبر؟

داستان‌ها همیشه یه آدم بد دارن و اغلب، آدم بد داستان، کسیه که حد و مرز گذاشته. کسیه که نه گفته. کسیه که گفته: جلو تر نه! فقط تا همین‌جا. و اصلا عیب نداره، آدم بد داستان باشی، اجازه ندی لگدمالت کنن.

‏آخرین سنگر، دلم خواست خوب کاری کردمه.

جای خالیت همیشه معلومه و لیترلی اندوه بزرگی‌ست زمانی که نباشی.

‏موسیقی حواس آدم‌ رو خیلی درست و به‌جا پرت می‌کنه.

هنوز ماه من تویی

‏آدمایی که در مورد ساده‌ترین چیزها منو تو موضعی قرار میدن که مجبور شم مدام از خودم دفاع کنم، حالمو بد می‌کنن.

به ظاهر گنجیشکیم نگاه نکنید. درونم یه هشت‌پای خفته دارم. قبل اینکه بخوابم بیدار میشه و تمام چیزایی که نباید رو به یادم میاره. انقدر با هم کلنجار میریم تا من خسته شم بخوابم.

تنها چیزی که همیشه مطمئن بودم اینه که من نمی‌خوام اون آدمی باشم که جایی منو نخوان و تحمیل شم. که دعوت نشم و برم. جایی که اشتیاقی برا حضورم نیست بمونم. دوستی منو کسی نخواد و من دوست بمونم، نه اینکه خودم بخوام نه؛ ندونم و بمونم. ترسم ازین هست که ندانسته تو این موقعیت قرار بگیرم.⁩

مودِ الانم این‌جوریه که می‌تونم تمومِ شبکه‌های اجتماعیمو دیلیت اکانت کنم، برن پیِ کارشون. کلاً فاقد اهمیت‌اند. واقعاً فضای خالی نداره ذهنم. یه اشباع کامل. همین شب بخیر

‏سفت و سرپا بودن، آسون نیست اونم وقتی غم، مثل یه سرازیری هر جا گیرت آورد هی بکشدت پایین.

کل امروز تیشرتی تنم بود که روش بزرگ نوشته: I don’t care.. و البته دروغ بزرگی بود. من به همه چیز با همه‌ی جزییات اهمیت میدم.

‏امروز تنم تیشرتی بود که روش بزرگ نوشته بود I don’t care.. دروغ بود. من به همه چیز با همه‌ی جزییات اهمیت میدم.

نوشتن، برای من، یه جور نگه‌داشتنه. یه جور مبارزه با فراموشی.