یادداشت‌ها

و هنگامی که صحبت از لایه های عمیقِ زندگی می‌شود، تازه می‌فهمم ما چقدر در کف مانده ایم، چقدر سطحی ایم و چقدر از وجودِ وجود به دور ..

گفت: «تو شباهت بسیاری با شب داری؛ آرام و غمگینی و زیبا و ساکت»

وقتی می‌فهمی تهش به چیز بزرگ‌تری می‌رسی، حتی وزیر را هم راحت قربانی می‌کنی!

گفت: "اگر زندگی‌ام یک کتاب بود، صفحه‌ی تو قطعا گوشه‌یی خمیده‌ داشت!"

... «ما مردمی هستیم که به جز خود مان کسی را نداریم. در فریادرسیِ هم چیزی را از کسی دریغ نکنیم.»

آن داستان‌هایی که باید بنویسم اما نمی‌نویسم، تبدیل به بغض، نگاهی سرگردان، روحی افسرده و انزوا می‌شوند.

هر چی بزرگ‌تر میشم بیشتر میفهمم " نه می‌توانم دنیا را عوض کنم، نه این را که هست بپذیرم."

هوای دو روز اخیر مزار، مهر تائید محکمی‌ست بر مُلک پکه و پوستین بودنش!

قرص می‌خواستم چه کار؟ دوست می‌خواستم بل‌که برای این قوم نابینا که با دقت اذیتم کرد به خط بریل آه بکشم و بگویم: انسان بودن هزینه دارد! | حسین صفا

من به این‌که الگوریتم‌های شبکه‌های مجازی سلیقه و ذوق آدم‌ها را می‌فهمند باور نداشتم؛ تا این‌که ویدیو‌های غذاهای لذیذ و روغن‌چکان که روزهای معمولی اصلا وجود نداشتند، در روزهای رمضان که شدیدا گرسنه هستم سروکله‌ی‌شان پیدا شد. لعنتی؛ روزه داریم یکم مراعات کن!

وسواس فکری پدرم را درآورده!

روز زن مبارک! 🌺

…

آیا کاری مقدس‌تر از خودشناسی سراغ دارید؟ -وقتی نیچه گریست

- آدمی‌زاد مگر چه می‌خواست؟ کسی را می‌خواست که جای زخم‌هایش را نشانش بدهد، نه برای زخم زدن دوباره، بلکه برای درمان کردن.