من!
Открыть в Telegram
و گفت: محبت درست نشود مگر در میان دو تن که یکی دیگری را گوید ای من! __تذکرهالاولیا
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
325
Подписчики
Нет данных24 часа
-67 дней
-2930 дней
Архив постов
324
میگویند قلبِ هر کس به اندازهی مشتِ گرهکردهی اوست.
من اینطور فکر نمیکنم.
آخر، آدمکی در قلبم میپلکد؛
صبحها که خورشید از وصلههای قلبم میگذرد، از جا کنده میشود، رفتوروب میکند، قولوقرار میگذارد.
به اراجیف گذشته میخندد و قسم میخورد دلبستهی چیزی باشد که آنقدرها هم جدی نیست؛
یعنی اصلاً جدی نیست.
نور که به قلبم میریزد، آدمک هوس میکند دست دراز کند
و در این حین، انگشتانش را میشمارد.
فکر میکند تنها باورِ هکشده، آرامآرام به ردای نور میریزد.
دوام آوردن، دوام نمیآورد
و همهچیز مثل یک رؤیای شفاف و آسودهخاطر است.
آسمانِ فاصلههای دراز رنگ میبازد.
آدمک میفهمد وقتِ تابیدن، میان شاخهی درختی آشناست.
من هم، در ازدحام این شهر، با صدای برخوردِ سنگهای آبی به دلِ دریاچه میفهمم شب شده.
میفهمم جایی میان دستهای مشتشدهام خون میچکد.
دستهایم را به گوشم نزدیک میکنم.
آدمک میپرسد:
چه کسی دوام میآورد؟
__من
324
همیشه کسی هست که بخواهد تو را بکشد؛ با ماشینش تو را زیر بگیرد؛ ناکارت کند؛ انگشتهایت را ببرد. کسی که فکر تو، خواب شبش را حرام میکند.
__بوکفسکی
324
همهچیز پر از خستگی است که انسان آن را نمیتواند بیان کند. چشم از دیدن، و گوش از شنیدن پر نمیشود. آنچه بوده است همان است که خواهد بود. آنچه شده است همان است که خواهد شد و زیر آفتاب هیچچیز تازهای نیست.
324
هیچ قلبی را نمیشود محبوس کرد. قلبها سایههایی هستند که در موقع تمنا از انسان میرمند و در موقع فرار به دنبال او هستند.
324
__بیشرمی!... بیشرمی؟! گویا صحبت از خصلتی در میان است که بشر از آن با غیظ و نفرت یاد میکند و در عین حال به قدر کافی با آن آشناست.
324
عازار آرام دست او را از شانهی خود برداشت و گفت:
__من همیشه این را به خاطر سپردهام، زنی که موجودیتش دامی باشد و لبانش هوسباز، تلختر از مرگ است.
تامار دستش را به زیر چانهی عازار برد و در صورتش نگاه کرد:
__ای آهوی زیبا، آن زن تنها موجودی است که میتواند تو را بیازارد و این آرزوی توست، گرچه با زبان انکار کنی.
