گفت‌وشنود

معمای انتخاب از آزادی درونی تا سازوکارهای کنترل اجتماعی آزادی، پیش از آنکه پدیده‌ای سیاسی یا بیرونی باشد، ریشه‌ای عمیق در قلمرو درونی انسان دارد. جوهر آزادی در انتخاب است؛ قدرتی بنیادین که از نحوه اندیشیدن و سبک زندگی آغاز می‌شود و تا ژرف‌ترین لایه‌های باور و عقیده امتداد می‌یابد. ▪️اصالت ایمان در گروی انتخاب آزاد در حوزه اعتقادات دینی و معنوی، آزادی معنایی حیاتی‌تر می‌یابد. ایمان راستین زمانی معنا پیدا می‌کند که محصول یک فرآیند آگاهانه، ارادی و صادقانه باشد، نه فرآورده‌ی فشار اجتماعی، عرف‌های تحمیلی یا جریان‌های فرهنگی مسلط. اعتقادی که از روی اجبار یا تقلید کورکورانه شکل بگیرد، تهی از ارزش درونی است. در واقع، باور به آزادی انتخاب است که مدارا را رقم می‌زند؛ زیرا به رسمیت شناختن حق انتخاب دیگران، بستر همزیستی مسالمت‌آمیز و احترام متقابل را در جامعه فراهم می‌کند. ▪️استبداد و ابزار کنترل از طریق محدودسازی در نقطه مقابل، حکومت‌های توتالیتر، دیکتاتوری و سیستم‌های مذهبی ایدئولوژیک، بقای خود را در گروی محدود کردن حق انتخاب شهروندان می‌بینند. تاریخ و جامعه‌شناسی سیاسی نشان می‌دهند که این نظام‌ها از طریق سازوکارهای زیر اعمال کنترل می‌کنند: انحصار حقیقت: سلب تکثر فکری و ارائه روایتی واحد از ارزش‌ها. مهندسی اجتماعی: استفاده از نهادهای قدرت برای یکدست‌سازی فرهنگی و سرکوب استقلال فردی. هزینه‌مند کردن انتخاب: ایجاد تبعیض و فشار برای جلوگیری از بروز تردید یا تغییر در باورهای رسمی. وقتی حق انتخاب در حوزه‌های پوشش، تفکر و ایمان سلب شود، انسان‌ها از «عاملان مختار» به «تابعان منقاد» تبدیل می‌شوند و جامعه به سمت رکود و فرسایش اخلاقی سوق می‌یابد. آزادی انتخاب، سنگ بنای کرامت انسانی است. صیانت از این حق بنیادین، نه تنها ضامن توسعه فردی و پویایی اندیشه است، بلکه تنها مسیر پایدار برای دستیابی به جامعه‌ای مبتنی بر عقلانیت، تساهل و مسئولیت‌پذیری اخلاقی به شمار می‌رود. #آزادی_بیان #آزادی_انتخاب #گفتگو_توانا @Dialogue1402

گفت‌وگو پل میان باورها و پذیرش آغاز گفت‌وگو درباره باورهای متفاوت، نخستین و حیاتی‌ترین گام در مسیر ساخت فضایی مبتنی بر پذیرش متقابل است؛ اما این فرآیند ظریف، به بسترها و عوامل متعددی گره خورده است. زمانی که انسان‌ها با دقتی آگاهانه و احترامی ژرف به تبادل نظر می‌پردازند، افق‌های درک متقابل گسترش یافته و دیوارهای قط قطور تعصب فرو می‌ریزند. چنین گفت‌وگوهایی ظرفیت آن را دارند که دیدگاه‌های مبهم را روشن سازند، تابوهای ذهنی را بشکنند و تنش‌های پنهان را فرو نشانند. با این همه، اثربخشی این موازنه در گروی وجود بستری امن، آزاد و به‌دور از پیش‌داوری است. اگر انگیزه نهفته در پسِ کلمات، غلبه بر دیگری و برنده شدن در میدان مناظره باشد، یا اگر جو حاکم رنگ‌وبوی خصومت به خود بگیرد، نه‌تنها گشایشی حاصل نمی‌شود، بلکه نتیجه‌ای معکوس پدید می‌آید؛ مقاومت‌ها سرسخت‌تر و تعصبات ریشه‌دارتر می‌شوند. در نهایت، گفت‌وگو ابزاری سترگ و تحول‌آفرین است، اما تحقق وعده آن نیازمند رویکردی برخاسته از احترام عمیق، همدلی بی‌قیدوشرط و صبری استراتژیک است تا بتواند تفاهمی پایدار را به ارمغان آورد. #مدارا #رواداری #گفتگو_توانا

هشدار امنیتی در آلمان؛ افزایش شمار «افراد خطرناک اسلام‌گرا» به بیش از ۴۰۰ نفر پس از حمله خونین برلین به دنبال حمله تروریستی اخیر در حاشیه راهپیمایی «کریستوفر استریت دی» در برلین و بالا گرفتن بحث‌ها پیرامون لزوم برخوردهای سخت‌گیرانه‌تر امنیتی، تازه‌ترین آمار اداره جنایی فدرال آلمان از وضعیت تهدیدهای افراط‌گرایانه منتشر شد. بر اساس گزارشی از شبکه تحریریه آلمان، تا تاریخ اول ژوئیه ۲۰۲۶، نهادهای امنیتی این کشور ۴۱۰ نفر را به عنوان «افراد خطرناک» در حوزه تروریسم و افراط‌گرایی اسلام‌گرا طبقه‌بندی کرده‌اند. علاوه بر این گروه، آمار سایر جریان‌های افراطی به تفکیک شامل ۶۵ نفر در حوزه راست‌گرایی افراطی و ۱۷ نفر در حوزه چپ‌گرایی افراطی می‌شود. نهادهای امنیتی آلمان اصطلاح «فرد خطرناک» را به اشخاصی اطلاق می‌کنند که احتمال می‌رود مرتکب جرایم خشونت‌آمیز جدی، از جمله حملات تروریستی شوند. با این حال، مقامات پلیس توضیح داده‌اند که به دلیل بررسی جداگانه و موردی هر پرونده توسط پلیس ایالت‌های مختلف، این فهرست همواره دستخوش نوسان است و آمار آن به‌تنهایی تصویر کاملی از حجم تهدیدها ارائه نمی‌دهد. انتشار این آمار در حالی صورت می‌گیرد که شامگاه شنبه گذشته (۲۵ ژوئیه / ۳ مرداد)، یک شهروند ۲۱ ساله آلمانی لبنانی‌تبار به نام «عبدل ب.» که به گروه‌های اسلام‌گرا تمایل داشت، با یک دستگاه ون و سپس سلاح سرد به جمعیت حاضر در برلین حمله کرد. در این حادثه، یک زن اهل لهستان جان خود را از دست داد و ۲۹ نفر دیگر به شدت زخمی شدند. مهاجم نیز یک روز بعد در جریان بازداشت توسط نیروهای پلیس کشته شد. این رویداد تکان‌دهنده بار دیگر زنگ خطر را برای مقام‌های امنیتی آلمان به صدا درآورده است. #افراط_گرایی #اسلامگرایی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

دینداری و اسارت جاودانگی چگونه میل به جاودانگی می‌تواند آزادی انسان را محدود کند میل به جاودانگی، نیرویی بنیادین در انسان است که ریشه در اضطراب از مرگ دارد. وقتی انسان از محدودیت و فناپذیری خود آگاه می‌شود، به دنبال راه‌هایی برای «ماندن» می‌گردد. این میل طبیعی است، اما اگر غیرفعال یا غیرآگاهانه دنبال شود، می‌تواند آزادی واقعی را محدود کند. افراد گاهی در دینداری، گاهی در شهرت، ثروت، علم یا حتی فرزندآوری تلاش می‌کنند که نام و اثر خود را باقی بگذارند. راه دیگری نیز وجود دارد: به جای اصرار بر جاودانگی، می‌توان تمرکز را روی مفید بودن و اثربخش بودن گذاشت. زندگی اصیل یعنی حضور کامل در لحظه، انجام کارهای ارزشمند و وفاداری به خود، بدون اینکه اضطراب ماندن در یادها زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی ما مرده‌ایم، تفاوتی ندارد که از ما یادی شود یا نه؛ آنچه مهم است، کیفیت و اصالت زندگی ماست. پروژهٔ جاودانگی می‌تواند در مسیرهایی غیر از دینداری نیز تحقق یابد. علم، فلسفه، هنر، خدمات اجتماعی و کارهای رایگان‌بخشانه همه راه‌هایی هستند که انسان می‌تواند تأثیر واقعی بگذارد، بدون گرفتار شدن در ایدئولوژی، خرافه یا شستشوی مغزی. اخلاقی زیستن، به ویژه یک اخلاق معنوی و سکولار، آزادی و معنا را همزمان با اثرگذاری فراهم می‌کند. کسی که مرگ را پذیرفته و با اضطراب فناپذیری خود کنار آمده، دیگر نیازی به اصرار بر جاودانگی ندارد. او می‌تواند آزادانه، اصیل و اثرگذار زندگی کند. در پایان، یک پرسش تأمل‌برانگیز باقی می‌ماند: اگر کسی با اضطراب مرگ کنار آمده و زندگی اصیل و آزادانه‌ای دارد، آیا هنوز به دین نیاز دارد؟ «فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم» #جاودانگی #دین #ایدئولوژی #آزادی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

‏«خیر العمل»... ‏کاری از رضا عقیلی ‏⁦ ⁩ ‏سال‌هاست اذان صبح برای ایرانیان یادآور لحظات کشته‌شدن آن دسته از مبارزان راه آزادی وطن است که به دار آویخته شده‌اند. ‏⁧ قوه قضاییه جمهوری اسلامی اعلام کرد بامداد سه‌شنبه حکم اعدام ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسین‌آبادی، دو معترض بازداشت شده در اعتراضات دی‌ماه در اصفهان، اجرا شد. تصاویر منتشر شده از امیرحسین صفری نشان می‌دهد که او از ناحیه دست دارای معلولیت بوده است. این دو نفر از متهمان پرونده موسوم به میدان علیخانی هستند. ادر این پرونده ۱۲ نفر به اعدام محکوم شدند که تا حکومت حکم ۴ نفر از آن‌ها اجرا شده است. در بامداد امروز، مردم اصفهان برای اعتراض به این حکم به محل میدان علیخانی رفتند ولی با تیراندازی مردم را متفرق کردند. #بغی #گفتگو_توانا #محاربه ⁩#نه_به_اعدام @Dialogue1402

⁨ ‌ ‌ ماریو بارگاس یوسا، نویسنده برجسته پرویی و برنده جایزه نوبل ادبیات، در آثار خود همواره بر اهمیت گفت‌وگو و مدارا در جوامع تأکید داشته است. در رمان «گفت‌وگو در کاتدرال»، او ساختار روایت را بر پایه دیالوگ‌های متعدد بنا نهاده و از طریق آن‌ها، زوایای مختلف جامعه دیکتاتورزده پرو را به تصویر کشیده است. عبدالله کوثری، مترجم این اثر، در مقدمه کتاب می‌نویسد: «ساخت اصلی داستان بر گفت‌وگوها استوار است... از درون گفت‌وگوهاست که آدم‌ها سر بر می‌آورند و شناخته می‌شوند و از درون گفت‌وگوها است که رویدادها به تصویر در می‌آیند.» یوسا در مصاحبه‌ای با نشریه آبزرور نیز بیان می‌کند: «دیکتاتورها فجایع طبیعی نیستند. این همان چیزی‌است که من تلاش کرده‌ام در رمان‌هایم بیان کنم. این که چگونه دیکتاتورها به کمک مردمان بسیاری و گاه حتی به کمک قربانیان خود به قدرت می‌رسند.» این دیدگاه‌ها نشان‌دهنده باور عمیق یوسا به نقش گفت‌وگو و مدارا در پیشگیری از استبداد و ترویج آزادی در جوامع است. #یوسا #گفتگو_در_کاتدرال #گفتگو #دیکتاتور #گفتگو_توانا ⁩@Dialogue1402

واتسلاو هاول و زیستن در حقیقت رواداری به مثابه مقاومت اخلاقی واتسلاو هاول (۱۹۳۶–۲۰۱۱)، نمایشنامه‌نویس، نویسنده و سیاستمدار برجسته اهل چک، یکی از نمادهای جهانیِ مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق بشر است. او که سال‌ها به خاطر فعالیت‌های دگراندیشانه در زندان رژیم کمونیستی بود، پس از انقلاب مخملی به ریاست‌جمهوری چکسلواکی و سپس جمهوری چک رسید. هاول در اندیشه و عمل سیاسی‌اش، رواداری و پذیرش را نه از موضع قدرت، بلکه از زاویه اخلاق فردی و مسئولیت مدنی تبیین کرد. نظریه زیستن در حقیقت بنیان رواداری در برابر استبداد از دیدگاه هاول، رواداری و پذیرش دیگری ریشه در صداقت درونی انسان و امتناع از دروغ سازمان‌یافته دارد. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تحقق این هم‌زیستی مطرح می‌کند: زیستن در حقیقت: هاول معتقد است جوامع توتالیتر بر پایه «دروغ فراگیر» بنا شده‌اند که در آن افراد برای بقا مجبور به تظاهرند. رواداری حقیقی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که فرد تصمیم می‌گیرد «در حقیقت» زندگی کند. این به معنای پس زدن نقاب ایدئولوژی و به رسمیت شناختن کرامت انسانی خود و دیگران است. قدرت بی‌قدرتان: در نگاه هاول، پذیرش و هم‌زیستی از پایین به بالا شکل می‌گیرد. او نشان می‌دهد که چگونه افراد معمولی، از طریق همبستگیِ مدنی و پذیرشِ مسئولیتِ جمعی، می‌توانند در برابر سیستم‌های سرکوبگر بایستند. رواداری در اینجا یک منفعل بودنِ سیاسی نیست، بلکه یک «مقاومت اخلاقی» است که به اقلیت‌ها و دگراندیشان حق حیات و بیان می‌دهد. مسئولیت فردی در قبال جامعه: هاول تاکید می‌کند که سیاست سالم نمی‌تواند بدون اخلاق وجود داشته باشد. پذیرش دیگری به این معناست که ما مسئولیت وضع موجود را بپذیریم و بپذیریم که آزادی من، به آزادی دیگری گره خورده است. جامعه‌ی روادار از نظر او جامعه‌ای است که در آن قدرت دولت محدود است و شهروندان به جای ترس، با هم گفتگو می‌کنند. پذیرش در اندیشه‌ هاول، یعنی ایستادن در برابر تمامیت‌خواهی فکری. او رواداری را به معنای احترام به «انسان بودن دیگران» در تاریک‌ترین شرایط می‌داند. جامعه‌ روادار از منظر او جامعه‌ای است که در آن صدای خرد فردی و همبستگی مدنی جایگزین ایدئولوژی‌های تحمیلی شده است؛ جایی که هر کس حق دارد بدون ترس از سرکوب، هویت و حقیقت خود را زندگی کند. #واتسلاو_هاول #زندگی_در_حقیقت #رواداری #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های جدید؛ سیما سبتو، شهروند بهایی، ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس شد با گذشت بیش از یک ماه از بازداشت سیما سبتو، شهروند بهایی ساکن شیراز، نهادهای قضایی و امنیتی محدودیت‌های جدیدی را بر وی اعمال کرده و این زندانی عقیدتی را ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس ساخته‌اند. بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع مطلع، پرونده سیما سبتو با ورود به دومین ماه بازداشت، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. این منبع مطلع اعلام کرد که خانم سبتو علاوه بر بی‌خبری مطلق، اکنون بیش از یک هفته است که با دستور مستقیم مقامات قضایی از حق برقراری تماس تلفنی و انجام ملاقات حضوری با خانواده‌اش نیز محروم شده است. ادامه این وضعیت و قطع کامل ارتباط این شهروند ۵۴ ساله با نزدیکانش، نگرانی‌های شدیدی را درباره وضعیت جسمی و روحی او ایجاد کرده است. تاکنون هیچ‌گونه اطلاع روشنی درباره روند پرونده، زمان پایان بازداشت یا امکان صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت وی از سوی نهادهای مسئول ارائه نشده است. سیما سبتو در تاریخ ۲ تیرماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در شیراز بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. ماموران امنیتی در زمان بازداشت، پس از یورش به منزل والدین او و اعمال فشار، با مراجعه به محل سکونت‌اش تمامی وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تصاویر مذهبی وی را ضبط کرده بودند. تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های سخت‌گیرانه علیه این شهروند بهایی، نمونه‌ای از رویه سیستماتیک نهادهای امنیتی در فشار بر اقلیت‌های دینی و نقض حقوق بنیادی زندانیان عقیدتی در ایران است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا @Dialogue1402

اسلامی‌سازی علوم انسانی؛ علم در خدمت هویت یا حقیقت؟ در سال‌های اخیر، جمهوری اسلامی ایران با اجرای پروژه «اسلامی‌سازی علوم انسانی» کوشیده است تا چارچوب‌های معرفتی این حوزه را بر مبنای آموزه‌های دینی بازتعریف کند. این تلاش با ادعای بومی‌سازی و استقلال فکری از نظریه‌های غربی صورت می‌گیرد، اما پیامدهای آن، پرسش‌هایی جدی درباره نسبت علم و ایدئولوژی در ایران برمی‌انگیزد. علوم انسانی برخلاف علوم تجربی، به‌شدت با ارزش‌ها، فرهنگ و باورهای بنیادین پیوند دارد. از این منظر، طرح‌هایی چون «جامعه‌شناسی اسلامی» یا «روان‌شناسی اسلامی» اگر با رویکردی تحلیلی، تطبیقی و روشمند همراه باشند، می‌توانند سهمی در تنوع معرفتی داشته باشند. اما در عمل، این پروژه‌ها اغلب به جای نظریه‌پردازی نو، به جایگزینی متون دینی به‌جای مباحث علمی و تضعیف نگاه انتقادی در دانشگاه انجامیده‌اند. مشکل اصلی از آنجا آغاز می‌شود که گزاره‌های دینی در این رویکرد، نه به عنوان مفروضاتی قابل بررسی، بلکه به عنوان حقیقت‌های مسلم تلقی می‌شوند. علم، اما ماهیتی متفاوت دارد: بنیاد آن بر پرسشگری، آزمون‌پذیری، و بازبینی مداوم است. وقتی علم موظف می‌شود فقط تأییدگر باورهای از پیش تعیین‌شده باشد، دیگر از مسیر حقیقت خارج شده و به ابزاری ایدئولوژیک بدل می‌شود. نمونه‌هایی از این رویکرد در گسترش برخی رشته‌ها دیده می‌شود؛ مانند آموزش طب سنتی در دانشگاه‌های علوم پزشکی بدون عبور از آزمون‌های بالینی معتبر، یا جایگزینی واحدهای تحلیلی با دروسی مانند «جامعه‌شناسی در قرآن». این تغییرات نه تنها به عقب‌ماندگی علمی می‌انجامد، بلکه اعتبار آموزش عالی را نیز تضعیف می‌کند. در برابر چنین رویکردی، علم حقیقی تعصب ندارد. آنچه از نظر روشی درست، مفید و آزمون‌پذیر باشد، صرف‌نظر از منشأ آن، قابل‌قبول است. برای مثال، تمرین‌های ذهن‌آگاهی (mindfulness) که ریشه در آیین بودا دارند، پس از آزمون‌های کلینیکی و تجربی، به بخشی از روان‌شناسی درمانی معاصر تبدیل شده‌اند، بی‌آن‌که عنوان «روان‌شناسی بودایی» بر خود گرفته باشند. علم اگر در پی کشف حقیقت است، باید از سلطه ایدئولوژی رهایی یابد و به نقد، آزادی و روش وفادار بماند. بیشتر در وبسایت گفت‌وشنود مطالعه کنید https://dialog.tavaana.org/islamization-of-humanities/ #علوم_انسانی #علوم_اسلامی #علوم_اجتماعی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تشدید فشارها بر زندانیان بهائی؛ محرومیت ناهید فلاحتی از ملاقات و امتناع از درمان ندا بدخش فشارها بر شهروندان بهائی زندانی در ایران همچنان ادامه دارد. بر اساس گزارش‌های تازه، ناهید فلاحتی در شیراز از حق تماس و ملاقات محروم شده و ندا بدخش در اصفهان با وخامت وضعیت جسمانی و مخالفت با درخواست‌های درمانی روبه‌رو است. ▪️محرومیت کامل ناهید فلاحتی از ارتباط با خانواده بازداشت و انتقال: فلاحتی در دوم تیر توسط اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت و به زندان عادل‌آباد منتقل شد. محرومیت از تماس: این شهروند بهائی از حدود یک هفته پیش از حق تماس تلفنی و ملاقات محروم شده و خانواده‌اش از وضعیت او بی‌اطلاع‌اند. مانع‌تراشی قضایی: ماموران هنگام بازداشت، شناسنامه‌های این زوج را ضبط کردند و مسئولان زندان به بهانه نقص مدارک، مانع از ملاقات حضوری همسر او شدند. ▪️وخامت حال ندا بدخش در زندان اصفهان بیماری‌های مزمن: ندا بدخش، زندانی ۶۲ ساله، از دی‌ماه ۱۴۰۴ برای گذراندن حکم پنج‌ساله خود در زندان دولت‌آباد است و از دیابت، آرتروز، التهاب مفاصل و سیاتیک رنج می‌برد. محرومیت از درمان: مقام‌های قضایی با وجود درد شدید استخوان و نیاز مبرم به درمان، با درخواست‌های مکرر او برای مرخصی درمانی، آزادی مشروط یا استفاده از پابند الکترونیکی مخالفت کرده‌اند. دلیل محکومیت: اتهام این شهروند بهائی «فعالیت تبلیغی علیه شرع» عنوان شده که مصداق آن آموزش داوطلبانه ریاضی و زبان فارسی به کودکان محروم از تحصیل افغانستانی بوده است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #ندا_بدخش #ناهید_فلاحتی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

پلیس برلین: عامل حمله به مراسم «رژه افتخار» عضو «جریان‌های اسلام‌گرا» است پلیس آلمان اعلام کرد که در جریان برگزاری مراسم «رژه افتخار» جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو در برلین، یک دستگاه خودرو به جمعیت حاضر در این رویداد کوبید که بر اثر این حادثه مرگبار، دست‌کم یک نفر کشته شد. بر اساس گزارش خبرگزاری‌ها، در این حادثه ۱۶ تا ۱۷ نفر نیز مجروح شده‌اند که پلیس وضعیت سلامتی برخی از آن‌ها را وخیم و تهدیدکننده جان توصیف کرده است. در همین ارتباط، خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از پلیس برلین گزارش داد که مقام‌های امنیتی موفق به شناسایی مظنون این حمله شده‌اند، اما این فرد همچنان متواری است و عملیات ویژه برای تعقیب و دستگیری او با تمام توان در جریان است. فلوریان نات، سخنگوی پلیس برلین، در این باره گفت: «این مظنون برای نیروهای امنیتی و پلیس فردی شناخته‌شده است و او را به عنوان یکی از اعضای جریان‌ها و محافل اسلام‌گرا در پایتخت می‌شناسیم.» پلیس از اعلام نام این فرد تا زمان دستگیری خودداری کرده است. #رژه_افتخار #ال_جی_بی_تی_کیو #گفتگو_توانا

۸ ماه بلاتکلیفی و تداوم بازداشت افشین حیرتیان،شهروند بهایی، در زندان اوین افشین حیرتیان، شهروند بهایی ساکن تهران و فعال حقوق کودکان، با گذشت بیش از هشت ماه از زمان بازداشت، همچنان به‌صورت بلاتکلیف در زندان اوین نگهداری می‌شود و مقامات قضایی با آزادی موقت او مخالفت می‌کنند. ▪️برگزاری دادگاه و محرومیت از آزادی موقت بر اساس اطلاعات دریافتی، پرونده این شهروند بهایی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران در حال رسیدگی است و جلسه دادگاه وی در تاریخ ۲۷ تیر ۱۴۰۵ برگزار شده است. با وجود برگزاری دادگاه، آقای حیرتیان همچنان از امکان آزادی موقت با تودیع وثیقه محروم مانده و با مخالفت مقامات قضایی روبه‌رو است. افشین حیرتیان در تاریخ ۲۰ آبان ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در تهران بازداشت شده بود. ▪️استمرار فشارهای امنیتی و بلاتکلیفی زندانیان عقیدتی بازداشت طولانی‌مدت و اعمال محدودیت‌های قضایی بر افشین حیرتیان، نمونه‌ای از رویه رایج نهادهای امنیتی و قضایی در استفاده ابزاری از «بلاتکلیفی طولانی‌مدت» برای اعمال فشار بر شهروندان بهایی است. محرومیت از آزادی موقت علیرغم گذشت ماه‌ها از بازداشت و پیگیری‌های پرونده، نشان‌دهنده استمرار رویکردهای غیرقانونی و تضییع حقوق بنیادی دگراندیشان در سیستم قضایی ایران است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا @Dialogue1402

لئوناردو برونی پیشگام اومانیسم مدنی و احیای تاریخ‌نگاری رنسانس لئوناردو برونی (۱۳۷۰–۱۴۴۴)، مورخ و سیاستمدار ایتالیایی، از پیشگامان برجسته انسان‌گرایی در دوران رنسانس است. او با احیا و ترجمه متون کلاسیک یونانی و روم باستان، نقش کلیدی در احیای فرهنگ انسانی و گسترش افق‌های فکری دوره خود ایفا کرد. برونی با تمرکز بر تاریخ‌نگاری نوین، رویکردی عقلانی و مبتنی بر مستندات را جایگزین روایات سنتی و افسانه‌ای ساخت. او معتقد بود تاریخ نه ابزار توجیه قدرت، بلکه آینه‌ای برای درک رفتار انسان و تجربه زیسته جوامع است. یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، ترویج «اُمانیزم مدنی» بود. برونی استدلال می‌کرد که شهروندان در یک جامعه آزاد باید در امور سیاسی و اجتماعی مشارکت فعال داشته باشند و فضیلت اخلاقی در گروی خدمت به جامعه و دفاع از آزادی است. او اهمیت ویژه‌ای برای آموزش زبان و ادبیات قائل بود. برونی بر این باور بود که پرورش ذهن از طریق مطالعه دقیق متون کلاسیک، انسان را برای استدلال منطقی، گفت‌وگوی سازنده و پذیرش مسئولیت‌های شهروندی آماده می‌سازد. در آثار سیاسی او، دفاع از جمهوری‌خواهی و آزادی‌های مدنی برجسته است. او نشان داد که حکومت‌های عادلانه بر پایه مشارکت عمومی، حاکمیت قانون و احترام به کرامت و حقوق افراد شکل می‌گیرند و نه بر اساس استبداد و سلطه فردی. اندیشه برونی پیوندی میان دانش نظری و عمل اجتماعی برقرار می‌کند. او به ما می‌آموزد که انسان‌گرایی تنها یک تمرین ذهنی نیست، بلکه تعهدی عملی برای ساختن جامعه‌ای آگاه، آزاد و مسئولیت‌پذیر است؛ رویکردی که بنیادهای فکری جهان مدرن را شکل داد. #انسانگرایی #اومانیسم #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تقاطع یا تعارض؟ آیا حکومت دینی و دموکراسی قابل جمع‌اند؟ تلاش برای آشتی دادن «حکومت دینی» با «دموکراسی» یکی از پرچالش‌ترین مباحث اندیشه سیاسی معاصر است. در نگاه نخست، این دو مفهوم بر دو مبنای کاملا متفاوت و حتی متضاد بنا شده‌اند که به‌سختی می‌توان آن‌ها را در کنار هم نشاند. ▪️شهروند برابر در برابر مومن پیرو بنیاد دموکراسی مدرن بر مفهوم «قرارداد اجتماعی» میان انسان‌هایی آزاد و برابر استوار است. در این ساختار، دولت‌ـملت با هدف تامین منافع همگانی، امنیت و رفاه زمینی شکل می‌گیرد و مشروعیت خود را از آرای «شهروندان» می‌گیرد؛ شهروندانی که صرف‌نظر از عقاید شخصی، در حقوق و تکالیف سیاسی کاملا برابرند. در نقطه مقابل، مبنای حکومت دینی بر محور «مومن» و اراده الهی می‌چرخد. در این سیستم، جامعه بر اساس احکام قدسی مدیریت می‌شود و میان مومن و غیرمومن، یا حتی میان قرائت‌های مختلف از دین، تفاوت‌های حقوقی و ساختاری وجود دارد. هدف نهایی در چنین نظامی، رستگاری اخلاقی و معنوی انسان‌ها برای سرای آخرت است، نه صرفاً رضایت این‌جهانی شهروندان. ▪️چالش مشروعیت و قانون‌گذاری این اختلاف بنیادین، شکافی عمیق در ساختار قانون‌گذاری ایجاد می‌کند: در دموکراسی: منبع مشروعیت قدرت و قانون، اراده جمعی مردم است و قوانین قابل بازنگری و تغییرند. در حکومت دینی: منبع مشروعیت، شریعت و متون مقدس است که چون از بالا دیکته می‌شوند، تغییرناپذیر یا محدود به تفسیر نهادهای خاص دینی‌اند. وقتی قدرت سیاسی در انحصار متولیان دین قرار گیرد و نظام حقوقی بر پایه تفاسیر خاصی از مذهب بنا شود، به‌طور طبیعی جایگاه «شهروند» به حاشیه می‌رود و حقوق برابر افراد مخدوش می‌شود. آیا می‌توان پذیرفت نظامی که مشروعیت خود را از آسمان می‌گیرد، به حاکمیت مطلق زمینی ملت تن دهد؟ یا اینکه اصرار بر تلفیق این دو، ناگزیر به زوال یکی به نفع دیگری (معمولا تضعیف دموکراسی) می‌ انجامد؟ مرز میان آزادی‌های مدرن و اقتدارگرایی دینی کجاست؟ #حکومت_ایدئولوژیک #نقد_دین #دموکراسی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

سایه سنگین «بهشت اجباری» بر تارک آزادی انسان پدیده «حکومت دینی» در دوران معاصر، با چالشی بنیادین روبروست که ریشه در مصادره مفاهیم قدسی دارد. هنگامی که کارگزاران این ساختار، همچون برخی چهره‌های رسمی در نهادهای قانون‌گذار، وظیفه حاکمیت را «صاف کردن جاده بهشت» و سوق دادن اجباری شهروندان به سوی رستگاری اخروی تعریف می‌کنند، در واقع مرزهای میان اخلاق داوطلبانه و مهندسی سیاسی را مخدوش می‌سازند. این رویکرد که از آن با تعبیر «بهشت زوری» یاد می‌شود، تناقضی آشکار میان رسالت زمینی دولت و آرمان‌های فرامینی ایجاد می‌کند. چرا حکومت دینی به دنبال رستگاری اجباری است؟ پرسش اساسی این است که چرا چنین ساختارهایی اصرار دارند با چماق قانون و شلاق ایدئولوژی، گام‌های شهروندان را در صراط مستقیم ادعایی خویش تنظیم کنند؟ پاسخ را باید در ماهیت اقتدارگرایی ایدئولوژیک جستجو کرد: مشروعیت‌بخشی فرمایشی: حکومت‌هایی که از پایگاه مردمی و کارآمدی اقتصادی تهی می‌شوند، ناچارند مشروعیت از دست رفته خود را از آسمان و با تمسک به اهداف ماورایی بازتولید کنند. انحصار حقیقت: در این نگاه، حکومت خود را مالک انحصاری حقیقت مطلق می‌پندارد و شهروندان را نه به عنوان انسان‌های خردورز و بالغ، بلکه به سان صغاری می‌بیند که نیازمند هدایت دستوری‌اند. بقا از طریق کنترل: نظارت بر اخلاقیات، بهانه‌ای کارآمد برای دخالت حداکثری در حریم خصوصی و سرکوب هرگونه صدای دگراندیش است. اصالت آزادی در ترازوی اخلاق رسالت راستین یک دولت مدرن و کارآمد، فراتر از ایدئولوژی‌زدگی، تامین رفاه مادی، برقراری امنیت حقوقی و پاسداری از آزادی‌های مدنی است. اخلاق و ایمان، زمانی اصالت و ارزش انسانی خود را بازمی‌یابند که از درون جوشش کنند و محصول انتخاب آگاهانه فرد در خلوت وجدان باشند. بهشتی هم اگر وجود داشته باشد، اگر با زور و اکراه حاصل شود، دیگر بهشت نیست، بلکه استبدادی مطلق است که هم کرامت انسان را لگدمال می‌کند و هم دین را از درون تهی می‌سازد. #بهشت_اجباری #حکومت_ایدئولوژیک #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

اتهام «سب‌النبی» علیه حسین علیزاده آذر به‌دلیل «توهین به آدم و حوا» حسین (شاهان) علیزاده آذر، زندانی سیاسی، مهندس نقشه‌بردار و ۳۸ ساله، در جریان موج جدید سرکوب‌ها با اتهامات سنگینی از جمله «توهین به رهبری»، «تبلیغ علیه نظام» و «سب‌النبی» (توهین به پیامبران) به دلیل آنچه «توهین به آدم و حوا» عنوان شده، مواجه است. او پیش‌تر در دی‌ماه سال گذشته نیز بازداشت و با اتهام «تبلیغ علیه نظام» روبه‌رو شده بود که پس از مدتی با قرار وثیقه موقتا آزاد شد. با این حال، نیروهای امنیتی در ۱۳ تیرماه بار دیگر او را مقابل منزل مسکونی‌اش در اسلامشهر بازداشت و به زندا‌ن تهران بزرگ منتقل کردند. طرح اتهام سب‌النبی، زنگ خطری جدی برای جان این شهروند به شمار می‌رود. ▪️احکام مرگ به جرم اندیشه و روایت‌هایی از اعدام اقدام دستگاه قضایی جمهوری اسلامی در طرح اتهام «سب‌النبی» برای روایت‌ها یا انتقادات عقیدتی، یادآور پرونده‌های هولناکی است که طی سالیان گذشته به قیمت جان شهروندان تمام شده است: ▪️محسن امیر اصلانی: او در سال‌های گذشته با اتهاماتی مشابه و تحت عنوان «توهین به یونس نبی» و بدعت در دین بازداشت و در نهایت پس از سال‌ها حبس و شکنجه، اعدام شد. پرونده او یکی از بارزترین نمونه‌های مجازات مرگ برای تفاسیر و نظرات انتقادی درباره داستان‌های مذهبی پیامبران بود. ▪️یوسف مهراد و صدرالله فاضلی زارع: این دو زندانی عقیدتی در اردیبهشت ۱۴۰۲ به اتهام آنچه دستگاه قضایی جمهوری اسلامی «سب‌النبی» و اداره کانال‌های انتقادی نامید، دار آویخته شدند؛ اتهامی ساختگی که صرفا بهانه‌ای برای حذف فیزیکی منتقدان مذهبی و عقیدتی بود. ▪️توجیه حکومتی قتل منتقدان؛ دفاع آشکار از خون‌ریزی پس از اجرای احکام اعدام و قتل حکومتی یوسف مهراد و صدرالله فاضلی زارع، علی مطهری، از چهره‌های سیاسی مطرح جمهوری اسلامی، در اظهاراتی تکان‌دهنده به دفاع از این اعدام‌ها برخاست و گفت: «حکمی که داده شده، آثارش مثبت است… این کار را کرده‌اند که باب سب و توهین به پیامبر اسلام باز نشود.» این موضع‌گیری عریان، به روشنی نشان می‌دهد که حاکمیت چگونه از احکام سنگین و اعدام به عنوان ابزاری عریان برای ایجاد رعب و وحشت، بستن دهان هرگونه اندیشه آزاد، پژوهش تاریخی یا نقد روایات سنتی استفاده می‌کند. ▪️ابزار «سب‌النبی»؛ پتکی برای سرکوب آزادی بیان و تفکر اتهاماتی نظیر «سب‌النبی» و «توهین به مقدسات» در ساختار حقوقی جمهوری اسلامی به ابزاری مبهم، سلیقه‌ای و کاملا سیاسی تبدیل شده است تا هرگونه پرسشگری، تحلیل تاریخی، یا حتی نگاه انتقادی به متون و اسطوره‌های مذهبی را به جرم کیفری تبدیل کند. تعمیم دادن مفاهیمی چون توهین به پیامبران به داستان‌هایی درباره «آدم و حوا» در پرونده حسین علیزاده آذر، گویای این حقیقت تلخ است که دایره اتهامات عقیدتی روزبه‌روز تنگ‌تر شده و خط کشی‌های امنیتی، حتی حریم تفکر آزاد و روایت‌های علمی را نیز جرم‌انگاری می‌کنند. حکومتی که توان پاسخگویی منطقی به نقدها و پرسش‌های شهروندان را ندارد، ناچار است برای بقای خود، به قاضی، طناب دار و اتهام‌تراشی‌های قرون‌وسطایی پناه بیاورد. #سب_النبی #توهین_به_مقدسات #حسین_علیزاده_آذر #آزادی_بیان #گفتگو_توانا @Tavaana_TavaanaTech

سلطه‌ تک‌صدایی بر سیاست از «فیلسوف - شاه» تا لبه‌ توتالیتاریسم آیا حکمرانی بر اساس یک نظام معرفتی خاص، ناگزیر به استبداد ختم می‌شود؟ تاریخ اندیشه‌ سیاسی بارها به این پرسش پاسخ داده است. ایده اداره‌ جامعه بر مبنای یک حقیقت ازپیش‌تعیین‌شده، از افلاطون و نظریه‌ «فیلسوف - شاه» آغاز شد و در دوران مدرن به الگوهای ایدئولوژیک و فقهی انجامید. اما هنگامی که «حقیقت» با «قدرت» پیوند می‌خورد، چه پیامدی برای آزادی انسان به همراه دارد؟ ▪️۳ پرسش کلیدی در تبارشناسی حکومت یک اندیشه معرفت‌شناسی یا خودکامگی؟ چرا تقلیل سیاست به اجرای یک فلسفه یا فقه خاص، جامعه را از کثرت‌گرایی تهی می‌کند؟ نیت خیر و فاجعه‌ عمل؟ آیا استدلال‌های مبتنی بر نجات اخلاقی جامعه، توجیه‌گر سلب عاملیت فردی و آزادی‌های مدنی است؟ دولت نگهبان یا مروج؟ آیا وظیفه حکومت تنظیم روابط عادلانه‌ شهروندی است یا مهندسی اعتقادات شهروندان؟ ▪️فکت‌های تاریخی و ساختاری ۱. ریشه‌های باستانی: افلاطون در کتاب جمهوریت مدعی شد چون فیلسوفان حقیقت مطلق را می‌شناسند، باید قدرت مطلق را در دست داشته باشند؛ ایده‌ای که در عمل به نفی دموکراسی و تسلط طبقه‌ حاکم بر تمامی ابعاد زندگی شهروندان انجامید. ۲. تجربه‌ی فقهی-سیاسی: نظریه‌ ولایت فقیه در جهان تشیع، صورت فقهی همان ایده‌ باستانی است. با این تفاوت که این بار «فقیه جامع‌الشرایط» به جای فیلسوف، در جایگاه حاکم مطلق می‌نشیند. تمرکز تمامی ارکان قدرت، تقنین و اجرا در دست یک نگاه فقهی خاص، ساختاری توتالیتار پدید می‌آورد که در آن حوزه‌ خصوصی و عمومی تفکیک‌پذیر نیست. ۳. منطق دیوان‌سالاری: در نظام‌های توتالیتار، بوروکراسی دولتی نه ابزاری برای تسهیل زندگی روزمره و صیانت از آزادی، بلکه دستگاهی عقیدتی برای بازتولید اندیشه‌ی مسلط و حذف دگراندیشان است. ▪️ سیاست در ذات خود حوزه‌ای فرامعرفتی است. بقای جامعه نیازمند چارچوبی بی‌طرف، قانون‌مدار و تکثرگراست که انسان‌ها را فارغ از باورهای فلسفی یا دینی‌شان به رسمیت بشناسد. سلطه‌ یک اندیشه بر کرسی قدرت، حتی با نیت هدایت اخلاقی، در عمل به حذف آزادی و شکل‌گیری تمامیت‌خواهی منجر می‌شود. نظم سیاسی کارآمد، نگهبان آزادی است، نه مروج یک ایدئولوژی خاص. #ولی_فقیه #تک_صدایی #تکثر #گفتگو_توانا @Dialogue1402

دو مرد ۵۷ و ۵۰ ساله در دو حمله جداگانه در محله آپر وست ساید نیویورک زخمی شدند. به گزارش تایمز اسرائیل، یکی از قربانیان یهودی و دیگری آسیایی‌تبار و غیر یهودی است و هر دو در وضعیت باثبات قرار دارند. پلیس گفت مهاجم هنگام حمله به مرد یهودی که کیپا بر سر داشت، فریاد «الله‌اکبر» سر داده است. رائول مورالس، مظنون ۵۱ ساله، اندکی بعد در نزدیکی محل بازداشت شد. پلیس نیویورک در حال بررسی انگیزه احتمالی یهودستیزانه و همچنین نقش مشکلات سلامت روان در این حملات است. مقام‌های شهری نیز احتمال وقوع جرم ناشی از نفرت را مطرح کرده‌اند. این حملات در روز «تیشا بئاو» و در منطقه‌ای با جمعیت قابل‌توجه یهودی رخ داد. بر اساس آمار پلیس، از ابتدای سال تا پایان ماه گذشته ۱۷۸ جرم یهودستیزانه در نیویورک ثبت شده که ۵۵ درصد کل جرایم ناشی از نفرت در این شهر را تشکیل می‌دهد. #یهودی_ستیزی #دیگری_ستیزی #گفتگو_توانا

سازمان «نگرانی بین‌المللی مسیحیان» (ICC) در گزارش سالانه خود با عنوان «شاخص آزار جهانی ۲۰۲۶» اعلام کرد که حدود ۳۸۰ میلیون مسیحی در سراسر جهان با آزار و اذیت روبه‌رو هستند، اما شبکه‌ها و کلیساهای خانگی در خطرناک‌ترین مناطق همچنان در حال گسترش‌اند. ایران: یکی از سریع‌ترین رشدهای مسیحیت جهان در سایه سرکوب این گزارش، گسترش کلیساهای خانگی در ایران را به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های رشد ایمان مسیحی توصیف کرده است. خطرات امنیتی: نوکیشان مسیحی در ایران با اتهاماتی نظیر «تبلیغ علیه نظام»، «توهین به مقدسات» و «اقدام علیه امنیت ملی» مواجه بوده و با خطر بازداشت، حبس و حتی اعدام روبه‌رو هستند. راهکارهای تداوم فعالیت: به‌رغم فشارهای امنیتی، مبشران و جوامع مسیحی از طریق اجتماعات مخفی، جلسات آنلاین و شبکه‌های زیرزمینی به فعالیت و گسترش خود ادامه می‌دهند. روندهای جهانی آزار و محدودیت مسیحیان در این گزارش که وضعیت آزادی‌های مذهبی در ۲۲ کشور را بررسی کرده، به مهم‌ترین چالش‌های جهانی اشاره شده است: ناسیونالیسم مذهبی: موج فزاینده این پدیده از عوامل اصلی کاهش آزادی‌های دینی است. در هند، گروه‌های تندرو هندو با تصویب قوانین محدودکننده تغییر مذهب، فشار بر اقلیت‌ها را تشدید کرده‌اند. سرکوب حکومتی: کره شمالی همچنان به‌عنوان یکی از سرکوبگرترین حکومت‌ها شناخته می‌شود، اما شبکه‌های زیرزمینی کوچک در آن به حیات خود ادامه می‌دهند. در آمریکای لاتین و آفریقا از جمله نیکاراگوئه، کوبا و اریتره نیز بازداشت کشیشان و تعطیلی کلیساها به‌صورت سازمان‌یافته جریان دارد. خشونت افراط‌گرایان در آفریقا: گروه‌های تروریستی مانند بوکوحرام و داعش آفریقا را به یکی از مرگبارترین مناطق برای مسیحیان تبدیل کرده‌اند؛ به‌طوری‌که تنها در نیجریه طی یک سال گذشته بیش از ۵۰۰ مسیحی کشته و حدود ۵۰۰ کلیسا هدف حمله قرار گرفته‌اند. پژوهشگران این سازمان تأکید می‌کنند که به‌رغم تمام سرکوب‌های شدید دولتی و فضاهای مرگبار، ایمان مسیحی همچنان در جهان رو به رشد است./محبت‌نیوز #نوکیش_مسیحی #کلیسای_خانگی #آزادی_باور #گفتگو_توانا @Dialogue1402