گفت‌وشنود

دادگاه فدرال هادی مطهر، عامل حمله به سلمان رشدی، را به دلیل «ارتکاب اقدام تروریستی» مجرم شناخت هیئت منصفه دادگاه فدرال در آمریکا روز چهارشنبه،‌ هفتم مردادماه، هادی مطر، ضارب سلمان رشدی، نویسنده بریتانیایی-آمریکایی، را به دلیل ارتکاب «اقدام تروریستی» در حمله خونین سال ۲۰۲۲ مجرم شناخت. در بیانیه وزارت دادگستری آمریکا به نقل از دادستان‌های فدرال آمده است که مطر، ۲۸ ساله، شهروند لبنانی‌تبار آمریکا، ماه‌ها برای حمله به رشدی برنامه‌ریزی کرده بود. رشدی در این حمله در یک مرکز فرهنگی در ایالت نیویورک بارها با چاقو زخمی شد، تا آستانه مرگ پیش رفت و بینایی یک چشم خود را از دست داد. مطر همچنین به حمایت از حزب‌الله لبنان محکوم شد. به گفته دادستان‌ها، بازرسان در خانه او مطالبی مرتبط با این گروه مورد حمایت ایران پیدا کرده‌اند. آمریکا حزب‌الله لبنان را گروه تروریستی قلمداد می‌کند. دادستانی اعلام کرد مطر از فتوای روح‌الله خمینی برای قتل رشدی پیروی کرده است؛ فتوایی که در سال ۱۹۸۹ پس از انتشار رمان «آیات شیطانی» صادر شد و بعدتر نیز از سوی علی خامنه‌ای و حسن نصرالله مورد تأیید قرار گرفت. مطر پیش‌تر در دادگاه ایالتی نیویورک به اتهام اقدام به قتل رشدی مجرم شناخته و به ۲۵ سال زندان محکوم شده بود. او همچنین به دلیل مجروح کردن مردی که همراه این نویسنده روی صحنه بود به هفت سال زندان محکوم شد. مطر اکنون در پرونده فدرال با این حکم جدید با احتمال حبس ابد روبه‌رو است. قرار است حکم نهایی او روز سوم نوامبر، کمتر از چهار ماه دیگر، صادر شود. #سلمان_رشدی #آزادی_بیان #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا @Dialogue1402

جولیو پومپونیو لتا معمار آکادمی، پیشگام اومانیسم روم و مدافع استقلال فکر جولیو پومپونیو لتا (۱۴۲۸–۱۴۹۸)، مربی و انسان‌گرای برجسته ایتالیایی، از چهره‌های کلیدی رنسانس در رم بود که با تاسیس آکادمی روم، فضایی نو برای احیای اندیشه‌های کلاسیک و تفکر آزادمنشانه فراهم کرد. او با رویکردی ساختارشکنانه، سنت‌های آموزشی خشک و تعصبات زمانه را به چالش کشید و بازگشت به خرد و ادبیات باستان را راهی برای شکوفایی انسان دانست. محور اصلی اندیشه پومپونیو لتا، اصالتِ خردِ فردی و رهایی از بندهای استبداد مذهبی و جزم‌اندیشی بود. او بر این باور بود که انسان برای شناخت جهان و جایگاه خویش، نیازی به واسطه‌های جزم‌اندیش ندارد و باید با تکیه بر عقل خود، آزادیِ اندیشه را تجربه کند. لتا در آکادمی خود محیطی ایجاد کرد که در آن اندیشمندان و جوانان می‌توانستند بدون ترس از سانسورهای نهادهای دینی، به بحث و تبادل نظر درباره فلسفه، هنر و علوم پرداختند. او نگاه سنتی و بسته به دین را که مانع رشد آگاهی بشری بود، نقد می‌کرد و بر این عقیده بود که دانش حقیقی، ابزاری برای رهایی روح و خرد از تاریکی جهل است. او اهمیت ویژه‌ای برای مطالعه‌ی آزادانه‌ متون یونانی و رومی قائل بود و نشان داد که ارزش‌های انسانی، مستقل از فرامینِ تعصب‌آمیز و تحمیلیِ کلیسا قابل تعریف و تحقق هستند. از نظر او، آموزش و فرهنگ‌سازی تنها راه برای بازگرداندن کرامت از دست‌رفته به انسانِ دربندِ خرافات است. پومپونیو لتا در زندگی شخصی نیز با بی‌اعتنایی به قدرت‌های حاکم و تشریفات مذهبی زمانه، استقلال فکری خود را حفظ کرد و به عنوان یک معلمِ آزادی‌خواه شناخته شد. او زندگی خود را وقفِ آموزشِ نسلی کرد که می‌خواستند با تکیه بر خردِ زمینی و تجربی، جهان پیرامون خود را از نو بسازند. اندیشه پومپونیو لتا دعوتی است به ایستادگی در برابر سلطه فکری و جستجوی حقیقت از مسیر عقل. او به ما می‌آموزد که انسانِ آزاد کسی است که با شجاعت، بندهای تحمیلیِ جهل و تعصب را بگسلَد و با چراغِ خرد، مسیرِ خودآگاهی و رهایی را هموار کند. #اومانیسم #انسانگرایی #آزاداندیشی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا @Dialogue1402

محکومیت افشین حیرتیان، شهروند بهایی و فعال حقوق کودک، به ۳۱ سال زندان افشین حیرتیان، شهروند بهایی، فعال حقوق کودکان و عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، به مجموعا ۳۱ سال حبس و پرداخت جزای نقدی محکوم شد. بر اساس مقررات تعدد جرم، در صورت تایید حکم در مرحله تجدیدنظر، ۱۲ سال حبس به عنوان مجازات اشد در مورد او اجرا خواهد شد. بر اساس رای صادرشده، این فعال حقوق کودک از بابت اتهام «تشکیل گروه غیرقانونی» به ۱۲ سال حبس، از بابت «فعالیت تبلیغی مخل شرع مقدس اسلام» به ۱۱ سال حبس و به اتهام «اجتماع و تبانی» به ۶ سال حبس و پرداخت ۳۳۰ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است. او همچنین در پرونده‌ای دیگر، به اتهام «تحصیل مال نامشروع» در ارتباط با دریافت یک هزار دلار، به دو سال حبس و پرداخت جزای نقدی معادل دو برابر این مبلغ محکوم شده است. جلسه رسیدگی به اتهام‌های افشین حیرتیان در ۲۷ تیرماه ۱۴۰۵ برگزار شد؛ در حالی که او پیش از برگزاری دادگاه، بیش از ۲۵۰ روز را در بازداشت موقت و بلاتکلیفی سپری کرده بود. وی در ۲۰ آبان ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منزل مادرش در تهران بازداشت و پس از تفتیش منزل و ضبط شماری از وسایل شخصی خود و اعضای خانواده، به زندان اوین منتقل شد. افشین حیرتیان، شهروند بهایی و از فعالان شناخته‌شده حوزه حقوق کودکان، پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های مدنی و اعتقادات مذهبی خود با بازداشت و برخوردهای قضایی مواجه شده بود. او سال‌ها در زمینه حمایت از کودکان کار و خیابان فعالیت داشته و از اعضای جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان است. #داستان_ما_یکیست #افشین_حیرتیان #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا @Dialogue1402

افلاطون، شاگرد برجسته سقراط، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در تاریخ فلسفه اخلاق است که راه استاد خود را در پیوند زدن اخلاق با گفت‌وگو و تفکر عقلانی ادامه داد. او در آثارش، به‌ویژه در «جمهوری»، اخلاق را نه صرفاً مجموعه‌ای از هنجارهای رفتاری، بلکه بخشی از معماری کلان روح انسان و نظم کیهانی می‌دانست. از نظر افلاطون، عدالت، خیر و فضیلت، مفاهیمی بودند که باید از طریق تأمل عقلانی و تربیت درونی روح کشف و تحقق یابند، نه از راه تقلید یا اطاعت کورکورانه از رسوم جامعه. نقش دیالوگ در فلسفه افلاطون اساسی است. او تقریباً تمامی آثار فلسفی خود را به صورت گفت‌وگوهای نمایشی میان شخصیت‌های مختلف، به‌ویژه سقراط، نگاشت. این قالب نه تنها ادبیاتی زنده برای انتقال اندیشه بود، بلکه بازتابی از باور او به ماهیت پویای حقیقت و اخلاق بود؛ یعنی حقیقت از طریق تعامل و تبادل نظر، و نه از طریق دیکته کردن یا تلقین، به دست می‌آید. گفت‌وگوهای افلاطونی، مانند «فایدون» یا «کریتون»، نمایانگر تلاش برای کشف بنیادهای اخلاقی در بستری از پرسش، پاسخ و تأمل فلسفی هستند. در مرکز فلسفه اخلاق افلاطون، مفهوم «خیر مطلق» (the Form of the Good) قرار دارد. او باور داشت که تمام فضیلت‌ها از ادراک این خیر مطلق سرچشمه می‌گیرند و وظیفه فیلسوف، به‌ویژه در مقام حاکم یا معلم، هدایت روح انسان به سوی ادراک این خیر است. در نگاه او، اخلاق و سیاست از یکدیگر جدا نیستند، زیرا جامعه عادل زمانی شکل می‌گیرد که افراد آن بر اساس فضیلت تربیت شوند و حکمرانی در دست دانایان قرار گیرد. از این رو، تعلیم و تربیت اخلاقی برای افلاطون نه یک موضوع فرعی، بلکه محور اصلاح فرد و جامعه بود. در نهایت، افلاطون با تأکید بر نقش عقل، گفت‌وگو و ادراک خیر در تحقق اخلاق، پایه‌ای برای اخلاقیات فلسفی غرب گذاشت که تا قرن‌ها بعد الهام‌بخش فلاسفه، متفکران دینی و حتی نظام‌های آموزشی باقی ماند. او اخلاق را به جای امری صرفاً دینی یا قراردادی، به صورت پرسشی فلسفی در بطن هستی و شناخت انسان طرح کرد. این میراث افلاطونی، همچنان در فلسفه معاصر، تعلیم و تربیت و سیاست‌ورزی اخلاق‌محور، پژواک دارد. #افلاطون #سقراط #دیالکتیک #اخلاق #گفتگو_توانا @Dialogue1402

معمای انتخاب از آزادی درونی تا سازوکارهای کنترل اجتماعی آزادی، پیش از آنکه پدیده‌ای سیاسی یا بیرونی باشد، ریشه‌ای عمیق در قلمرو درونی انسان دارد. جوهر آزادی در انتخاب است؛ قدرتی بنیادین که از نحوه اندیشیدن و سبک زندگی آغاز می‌شود و تا ژرف‌ترین لایه‌های باور و عقیده امتداد می‌یابد. ▪️اصالت ایمان در گروی انتخاب آزاد در حوزه اعتقادات دینی و معنوی، آزادی معنایی حیاتی‌تر می‌یابد. ایمان راستین زمانی معنا پیدا می‌کند که محصول یک فرآیند آگاهانه، ارادی و صادقانه باشد، نه فرآورده‌ی فشار اجتماعی، عرف‌های تحمیلی یا جریان‌های فرهنگی مسلط. اعتقادی که از روی اجبار یا تقلید کورکورانه شکل بگیرد، تهی از ارزش درونی است. در واقع، باور به آزادی انتخاب است که مدارا را رقم می‌زند؛ زیرا به رسمیت شناختن حق انتخاب دیگران، بستر همزیستی مسالمت‌آمیز و احترام متقابل را در جامعه فراهم می‌کند. ▪️استبداد و ابزار کنترل از طریق محدودسازی در نقطه مقابل، حکومت‌های توتالیتر، دیکتاتوری و سیستم‌های مذهبی ایدئولوژیک، بقای خود را در گروی محدود کردن حق انتخاب شهروندان می‌بینند. تاریخ و جامعه‌شناسی سیاسی نشان می‌دهند که این نظام‌ها از طریق سازوکارهای زیر اعمال کنترل می‌کنند: انحصار حقیقت: سلب تکثر فکری و ارائه روایتی واحد از ارزش‌ها. مهندسی اجتماعی: استفاده از نهادهای قدرت برای یکدست‌سازی فرهنگی و سرکوب استقلال فردی. هزینه‌مند کردن انتخاب: ایجاد تبعیض و فشار برای جلوگیری از بروز تردید یا تغییر در باورهای رسمی. وقتی حق انتخاب در حوزه‌های پوشش، تفکر و ایمان سلب شود، انسان‌ها از «عاملان مختار» به «تابعان منقاد» تبدیل می‌شوند و جامعه به سمت رکود و فرسایش اخلاقی سوق می‌یابد. آزادی انتخاب، سنگ بنای کرامت انسانی است. صیانت از این حق بنیادین، نه تنها ضامن توسعه فردی و پویایی اندیشه است، بلکه تنها مسیر پایدار برای دستیابی به جامعه‌ای مبتنی بر عقلانیت، تساهل و مسئولیت‌پذیری اخلاقی به شمار می‌رود. #آزادی_بیان #آزادی_انتخاب #گفتگو_توانا @Dialogue1402

گفت‌وگو پل میان باورها و پذیرش آغاز گفت‌وگو درباره باورهای متفاوت، نخستین و حیاتی‌ترین گام در مسیر ساخت فضایی مبتنی بر پذیرش متقابل است؛ اما این فرآیند ظریف، به بسترها و عوامل متعددی گره خورده است. زمانی که انسان‌ها با دقتی آگاهانه و احترامی ژرف به تبادل نظر می‌پردازند، افق‌های درک متقابل گسترش یافته و دیوارهای قط قطور تعصب فرو می‌ریزند. چنین گفت‌وگوهایی ظرفیت آن را دارند که دیدگاه‌های مبهم را روشن سازند، تابوهای ذهنی را بشکنند و تنش‌های پنهان را فرو نشانند. با این همه، اثربخشی این موازنه در گروی وجود بستری امن، آزاد و به‌دور از پیش‌داوری است. اگر انگیزه نهفته در پسِ کلمات، غلبه بر دیگری و برنده شدن در میدان مناظره باشد، یا اگر جو حاکم رنگ‌وبوی خصومت به خود بگیرد، نه‌تنها گشایشی حاصل نمی‌شود، بلکه نتیجه‌ای معکوس پدید می‌آید؛ مقاومت‌ها سرسخت‌تر و تعصبات ریشه‌دارتر می‌شوند. در نهایت، گفت‌وگو ابزاری سترگ و تحول‌آفرین است، اما تحقق وعده آن نیازمند رویکردی برخاسته از احترام عمیق، همدلی بی‌قیدوشرط و صبری استراتژیک است تا بتواند تفاهمی پایدار را به ارمغان آورد. #مدارا #رواداری #گفتگو_توانا

هشدار امنیتی در آلمان؛ افزایش شمار «افراد خطرناک اسلام‌گرا» به بیش از ۴۰۰ نفر پس از حمله خونین برلین به دنبال حمله تروریستی اخیر در حاشیه راهپیمایی «کریستوفر استریت دی» در برلین و بالا گرفتن بحث‌ها پیرامون لزوم برخوردهای سخت‌گیرانه‌تر امنیتی، تازه‌ترین آمار اداره جنایی فدرال آلمان از وضعیت تهدیدهای افراط‌گرایانه منتشر شد. بر اساس گزارشی از شبکه تحریریه آلمان، تا تاریخ اول ژوئیه ۲۰۲۶، نهادهای امنیتی این کشور ۴۱۰ نفر را به عنوان «افراد خطرناک» در حوزه تروریسم و افراط‌گرایی اسلام‌گرا طبقه‌بندی کرده‌اند. علاوه بر این گروه، آمار سایر جریان‌های افراطی به تفکیک شامل ۶۵ نفر در حوزه راست‌گرایی افراطی و ۱۷ نفر در حوزه چپ‌گرایی افراطی می‌شود. نهادهای امنیتی آلمان اصطلاح «فرد خطرناک» را به اشخاصی اطلاق می‌کنند که احتمال می‌رود مرتکب جرایم خشونت‌آمیز جدی، از جمله حملات تروریستی شوند. با این حال، مقامات پلیس توضیح داده‌اند که به دلیل بررسی جداگانه و موردی هر پرونده توسط پلیس ایالت‌های مختلف، این فهرست همواره دستخوش نوسان است و آمار آن به‌تنهایی تصویر کاملی از حجم تهدیدها ارائه نمی‌دهد. انتشار این آمار در حالی صورت می‌گیرد که شامگاه شنبه گذشته (۲۵ ژوئیه / ۳ مرداد)، یک شهروند ۲۱ ساله آلمانی لبنانی‌تبار به نام «عبدل ب.» که به گروه‌های اسلام‌گرا تمایل داشت، با یک دستگاه ون و سپس سلاح سرد به جمعیت حاضر در برلین حمله کرد. در این حادثه، یک زن اهل لهستان جان خود را از دست داد و ۲۹ نفر دیگر به شدت زخمی شدند. مهاجم نیز یک روز بعد در جریان بازداشت توسط نیروهای پلیس کشته شد. این رویداد تکان‌دهنده بار دیگر زنگ خطر را برای مقام‌های امنیتی آلمان به صدا درآورده است. #افراط_گرایی #اسلامگرایی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

دینداری و اسارت جاودانگی چگونه میل به جاودانگی می‌تواند آزادی انسان را محدود کند میل به جاودانگی، نیرویی بنیادین در انسان است که ریشه در اضطراب از مرگ دارد. وقتی انسان از محدودیت و فناپذیری خود آگاه می‌شود، به دنبال راه‌هایی برای «ماندن» می‌گردد. این میل طبیعی است، اما اگر غیرفعال یا غیرآگاهانه دنبال شود، می‌تواند آزادی واقعی را محدود کند. افراد گاهی در دینداری، گاهی در شهرت، ثروت، علم یا حتی فرزندآوری تلاش می‌کنند که نام و اثر خود را باقی بگذارند. راه دیگری نیز وجود دارد: به جای اصرار بر جاودانگی، می‌توان تمرکز را روی مفید بودن و اثربخش بودن گذاشت. زندگی اصیل یعنی حضور کامل در لحظه، انجام کارهای ارزشمند و وفاداری به خود، بدون اینکه اضطراب ماندن در یادها زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی ما مرده‌ایم، تفاوتی ندارد که از ما یادی شود یا نه؛ آنچه مهم است، کیفیت و اصالت زندگی ماست. پروژهٔ جاودانگی می‌تواند در مسیرهایی غیر از دینداری نیز تحقق یابد. علم، فلسفه، هنر، خدمات اجتماعی و کارهای رایگان‌بخشانه همه راه‌هایی هستند که انسان می‌تواند تأثیر واقعی بگذارد، بدون گرفتار شدن در ایدئولوژی، خرافه یا شستشوی مغزی. اخلاقی زیستن، به ویژه یک اخلاق معنوی و سکولار، آزادی و معنا را همزمان با اثرگذاری فراهم می‌کند. کسی که مرگ را پذیرفته و با اضطراب فناپذیری خود کنار آمده، دیگر نیازی به اصرار بر جاودانگی ندارد. او می‌تواند آزادانه، اصیل و اثرگذار زندگی کند. در پایان، یک پرسش تأمل‌برانگیز باقی می‌ماند: اگر کسی با اضطراب مرگ کنار آمده و زندگی اصیل و آزادانه‌ای دارد، آیا هنوز به دین نیاز دارد؟ «فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم» #جاودانگی #دین #ایدئولوژی #آزادی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

‏«خیر العمل»... ‏کاری از رضا عقیلی ‏⁦ ⁩ ‏سال‌هاست اذان صبح برای ایرانیان یادآور لحظات کشته‌شدن آن دسته از مبارزان راه آزادی وطن است که به دار آویخته شده‌اند. ‏⁧ قوه قضاییه جمهوری اسلامی اعلام کرد بامداد سه‌شنبه حکم اعدام ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسین‌آبادی، دو معترض بازداشت شده در اعتراضات دی‌ماه در اصفهان، اجرا شد. تصاویر منتشر شده از امیرحسین صفری نشان می‌دهد که او از ناحیه دست دارای معلولیت بوده است. این دو نفر از متهمان پرونده موسوم به میدان علیخانی هستند. ادر این پرونده ۱۲ نفر به اعدام محکوم شدند که تا حکومت حکم ۴ نفر از آن‌ها اجرا شده است. در بامداد امروز، مردم اصفهان برای اعتراض به این حکم به محل میدان علیخانی رفتند ولی با تیراندازی مردم را متفرق کردند. #بغی #گفتگو_توانا #محاربه ⁩#نه_به_اعدام @Dialogue1402

⁨ ‌ ‌ ماریو بارگاس یوسا، نویسنده برجسته پرویی و برنده جایزه نوبل ادبیات، در آثار خود همواره بر اهمیت گفت‌وگو و مدارا در جوامع تأکید داشته است. در رمان «گفت‌وگو در کاتدرال»، او ساختار روایت را بر پایه دیالوگ‌های متعدد بنا نهاده و از طریق آن‌ها، زوایای مختلف جامعه دیکتاتورزده پرو را به تصویر کشیده است. عبدالله کوثری، مترجم این اثر، در مقدمه کتاب می‌نویسد: «ساخت اصلی داستان بر گفت‌وگوها استوار است... از درون گفت‌وگوهاست که آدم‌ها سر بر می‌آورند و شناخته می‌شوند و از درون گفت‌وگوها است که رویدادها به تصویر در می‌آیند.» یوسا در مصاحبه‌ای با نشریه آبزرور نیز بیان می‌کند: «دیکتاتورها فجایع طبیعی نیستند. این همان چیزی‌است که من تلاش کرده‌ام در رمان‌هایم بیان کنم. این که چگونه دیکتاتورها به کمک مردمان بسیاری و گاه حتی به کمک قربانیان خود به قدرت می‌رسند.» این دیدگاه‌ها نشان‌دهنده باور عمیق یوسا به نقش گفت‌وگو و مدارا در پیشگیری از استبداد و ترویج آزادی در جوامع است. #یوسا #گفتگو_در_کاتدرال #گفتگو #دیکتاتور #گفتگو_توانا ⁩@Dialogue1402

واتسلاو هاول و زیستن در حقیقت رواداری به مثابه مقاومت اخلاقی واتسلاو هاول (۱۹۳۶–۲۰۱۱)، نمایشنامه‌نویس، نویسنده و سیاستمدار برجسته اهل چک، یکی از نمادهای جهانیِ مبارزه با استبداد و دفاع از حقوق بشر است. او که سال‌ها به خاطر فعالیت‌های دگراندیشانه در زندان رژیم کمونیستی بود، پس از انقلاب مخملی به ریاست‌جمهوری چکسلواکی و سپس جمهوری چک رسید. هاول در اندیشه و عمل سیاسی‌اش، رواداری و پذیرش را نه از موضع قدرت، بلکه از زاویه اخلاق فردی و مسئولیت مدنی تبیین کرد. نظریه زیستن در حقیقت بنیان رواداری در برابر استبداد از دیدگاه هاول، رواداری و پذیرش دیگری ریشه در صداقت درونی انسان و امتناع از دروغ سازمان‌یافته دارد. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تحقق این هم‌زیستی مطرح می‌کند: زیستن در حقیقت: هاول معتقد است جوامع توتالیتر بر پایه «دروغ فراگیر» بنا شده‌اند که در آن افراد برای بقا مجبور به تظاهرند. رواداری حقیقی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که فرد تصمیم می‌گیرد «در حقیقت» زندگی کند. این به معنای پس زدن نقاب ایدئولوژی و به رسمیت شناختن کرامت انسانی خود و دیگران است. قدرت بی‌قدرتان: در نگاه هاول، پذیرش و هم‌زیستی از پایین به بالا شکل می‌گیرد. او نشان می‌دهد که چگونه افراد معمولی، از طریق همبستگیِ مدنی و پذیرشِ مسئولیتِ جمعی، می‌توانند در برابر سیستم‌های سرکوبگر بایستند. رواداری در اینجا یک منفعل بودنِ سیاسی نیست، بلکه یک «مقاومت اخلاقی» است که به اقلیت‌ها و دگراندیشان حق حیات و بیان می‌دهد. مسئولیت فردی در قبال جامعه: هاول تاکید می‌کند که سیاست سالم نمی‌تواند بدون اخلاق وجود داشته باشد. پذیرش دیگری به این معناست که ما مسئولیت وضع موجود را بپذیریم و بپذیریم که آزادی من، به آزادی دیگری گره خورده است. جامعه‌ی روادار از نظر او جامعه‌ای است که در آن قدرت دولت محدود است و شهروندان به جای ترس، با هم گفتگو می‌کنند. پذیرش در اندیشه‌ هاول، یعنی ایستادن در برابر تمامیت‌خواهی فکری. او رواداری را به معنای احترام به «انسان بودن دیگران» در تاریک‌ترین شرایط می‌داند. جامعه‌ روادار از منظر او جامعه‌ای است که در آن صدای خرد فردی و همبستگی مدنی جایگزین ایدئولوژی‌های تحمیلی شده است؛ جایی که هر کس حق دارد بدون ترس از سرکوب، هویت و حقیقت خود را زندگی کند. #واتسلاو_هاول #زندگی_در_حقیقت #رواداری #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های جدید؛ سیما سبتو، شهروند بهایی، ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس شد با گذشت بیش از یک ماه از بازداشت سیما سبتو، شهروند بهایی ساکن شیراز، نهادهای قضایی و امنیتی محدودیت‌های جدیدی را بر وی اعمال کرده و این زندانی عقیدتی را ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس ساخته‌اند. بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع مطلع، پرونده سیما سبتو با ورود به دومین ماه بازداشت، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. این منبع مطلع اعلام کرد که خانم سبتو علاوه بر بی‌خبری مطلق، اکنون بیش از یک هفته است که با دستور مستقیم مقامات قضایی از حق برقراری تماس تلفنی و انجام ملاقات حضوری با خانواده‌اش نیز محروم شده است. ادامه این وضعیت و قطع کامل ارتباط این شهروند ۵۴ ساله با نزدیکانش، نگرانی‌های شدیدی را درباره وضعیت جسمی و روحی او ایجاد کرده است. تاکنون هیچ‌گونه اطلاع روشنی درباره روند پرونده، زمان پایان بازداشت یا امکان صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت وی از سوی نهادهای مسئول ارائه نشده است. سیما سبتو در تاریخ ۲ تیرماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در شیراز بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. ماموران امنیتی در زمان بازداشت، پس از یورش به منزل والدین او و اعمال فشار، با مراجعه به محل سکونت‌اش تمامی وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تصاویر مذهبی وی را ضبط کرده بودند. تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های سخت‌گیرانه علیه این شهروند بهایی، نمونه‌ای از رویه سیستماتیک نهادهای امنیتی در فشار بر اقلیت‌های دینی و نقض حقوق بنیادی زندانیان عقیدتی در ایران است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا @Dialogue1402

اسلامی‌سازی علوم انسانی؛ علم در خدمت هویت یا حقیقت؟ در سال‌های اخیر، جمهوری اسلامی ایران با اجرای پروژه «اسلامی‌سازی علوم انسانی» کوشیده است تا چارچوب‌های معرفتی این حوزه را بر مبنای آموزه‌های دینی بازتعریف کند. این تلاش با ادعای بومی‌سازی و استقلال فکری از نظریه‌های غربی صورت می‌گیرد، اما پیامدهای آن، پرسش‌هایی جدی درباره نسبت علم و ایدئولوژی در ایران برمی‌انگیزد. علوم انسانی برخلاف علوم تجربی، به‌شدت با ارزش‌ها، فرهنگ و باورهای بنیادین پیوند دارد. از این منظر، طرح‌هایی چون «جامعه‌شناسی اسلامی» یا «روان‌شناسی اسلامی» اگر با رویکردی تحلیلی، تطبیقی و روشمند همراه باشند، می‌توانند سهمی در تنوع معرفتی داشته باشند. اما در عمل، این پروژه‌ها اغلب به جای نظریه‌پردازی نو، به جایگزینی متون دینی به‌جای مباحث علمی و تضعیف نگاه انتقادی در دانشگاه انجامیده‌اند. مشکل اصلی از آنجا آغاز می‌شود که گزاره‌های دینی در این رویکرد، نه به عنوان مفروضاتی قابل بررسی، بلکه به عنوان حقیقت‌های مسلم تلقی می‌شوند. علم، اما ماهیتی متفاوت دارد: بنیاد آن بر پرسشگری، آزمون‌پذیری، و بازبینی مداوم است. وقتی علم موظف می‌شود فقط تأییدگر باورهای از پیش تعیین‌شده باشد، دیگر از مسیر حقیقت خارج شده و به ابزاری ایدئولوژیک بدل می‌شود. نمونه‌هایی از این رویکرد در گسترش برخی رشته‌ها دیده می‌شود؛ مانند آموزش طب سنتی در دانشگاه‌های علوم پزشکی بدون عبور از آزمون‌های بالینی معتبر، یا جایگزینی واحدهای تحلیلی با دروسی مانند «جامعه‌شناسی در قرآن». این تغییرات نه تنها به عقب‌ماندگی علمی می‌انجامد، بلکه اعتبار آموزش عالی را نیز تضعیف می‌کند. در برابر چنین رویکردی، علم حقیقی تعصب ندارد. آنچه از نظر روشی درست، مفید و آزمون‌پذیر باشد، صرف‌نظر از منشأ آن، قابل‌قبول است. برای مثال، تمرین‌های ذهن‌آگاهی (mindfulness) که ریشه در آیین بودا دارند، پس از آزمون‌های کلینیکی و تجربی، به بخشی از روان‌شناسی درمانی معاصر تبدیل شده‌اند، بی‌آن‌که عنوان «روان‌شناسی بودایی» بر خود گرفته باشند. علم اگر در پی کشف حقیقت است، باید از سلطه ایدئولوژی رهایی یابد و به نقد، آزادی و روش وفادار بماند. بیشتر در وبسایت گفت‌وشنود مطالعه کنید https://dialog.tavaana.org/islamization-of-humanities/ #علوم_انسانی #علوم_اسلامی #علوم_اجتماعی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تشدید فشارها بر زندانیان بهائی؛ محرومیت ناهید فلاحتی از ملاقات و امتناع از درمان ندا بدخش فشارها بر شهروندان بهائی زندانی در ایران همچنان ادامه دارد. بر اساس گزارش‌های تازه، ناهید فلاحتی در شیراز از حق تماس و ملاقات محروم شده و ندا بدخش در اصفهان با وخامت وضعیت جسمانی و مخالفت با درخواست‌های درمانی روبه‌رو است. ▪️محرومیت کامل ناهید فلاحتی از ارتباط با خانواده بازداشت و انتقال: فلاحتی در دوم تیر توسط اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت و به زندان عادل‌آباد منتقل شد. محرومیت از تماس: این شهروند بهائی از حدود یک هفته پیش از حق تماس تلفنی و ملاقات محروم شده و خانواده‌اش از وضعیت او بی‌اطلاع‌اند. مانع‌تراشی قضایی: ماموران هنگام بازداشت، شناسنامه‌های این زوج را ضبط کردند و مسئولان زندان به بهانه نقص مدارک، مانع از ملاقات حضوری همسر او شدند. ▪️وخامت حال ندا بدخش در زندان اصفهان بیماری‌های مزمن: ندا بدخش، زندانی ۶۲ ساله، از دی‌ماه ۱۴۰۴ برای گذراندن حکم پنج‌ساله خود در زندان دولت‌آباد است و از دیابت، آرتروز، التهاب مفاصل و سیاتیک رنج می‌برد. محرومیت از درمان: مقام‌های قضایی با وجود درد شدید استخوان و نیاز مبرم به درمان، با درخواست‌های مکرر او برای مرخصی درمانی، آزادی مشروط یا استفاده از پابند الکترونیکی مخالفت کرده‌اند. دلیل محکومیت: اتهام این شهروند بهائی «فعالیت تبلیغی علیه شرع» عنوان شده که مصداق آن آموزش داوطلبانه ریاضی و زبان فارسی به کودکان محروم از تحصیل افغانستانی بوده است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #ندا_بدخش #ناهید_فلاحتی #گفتگو_توانا @Dialogue1402

پلیس برلین: عامل حمله به مراسم «رژه افتخار» عضو «جریان‌های اسلام‌گرا» است پلیس آلمان اعلام کرد که در جریان برگزاری مراسم «رژه افتخار» جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو در برلین، یک دستگاه خودرو به جمعیت حاضر در این رویداد کوبید که بر اثر این حادثه مرگبار، دست‌کم یک نفر کشته شد. بر اساس گزارش خبرگزاری‌ها، در این حادثه ۱۶ تا ۱۷ نفر نیز مجروح شده‌اند که پلیس وضعیت سلامتی برخی از آن‌ها را وخیم و تهدیدکننده جان توصیف کرده است. در همین ارتباط، خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از پلیس برلین گزارش داد که مقام‌های امنیتی موفق به شناسایی مظنون این حمله شده‌اند، اما این فرد همچنان متواری است و عملیات ویژه برای تعقیب و دستگیری او با تمام توان در جریان است. فلوریان نات، سخنگوی پلیس برلین، در این باره گفت: «این مظنون برای نیروهای امنیتی و پلیس فردی شناخته‌شده است و او را به عنوان یکی از اعضای جریان‌ها و محافل اسلام‌گرا در پایتخت می‌شناسیم.» پلیس از اعلام نام این فرد تا زمان دستگیری خودداری کرده است. #رژه_افتخار #ال_جی_بی_تی_کیو #گفتگو_توانا

۸ ماه بلاتکلیفی و تداوم بازداشت افشین حیرتیان،شهروند بهایی، در زندان اوین افشین حیرتیان، شهروند بهایی ساکن تهران و فعال حقوق کودکان، با گذشت بیش از هشت ماه از زمان بازداشت، همچنان به‌صورت بلاتکلیف در زندان اوین نگهداری می‌شود و مقامات قضایی با آزادی موقت او مخالفت می‌کنند. ▪️برگزاری دادگاه و محرومیت از آزادی موقت بر اساس اطلاعات دریافتی، پرونده این شهروند بهایی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران در حال رسیدگی است و جلسه دادگاه وی در تاریخ ۲۷ تیر ۱۴۰۵ برگزار شده است. با وجود برگزاری دادگاه، آقای حیرتیان همچنان از امکان آزادی موقت با تودیع وثیقه محروم مانده و با مخالفت مقامات قضایی روبه‌رو است. افشین حیرتیان در تاریخ ۲۰ آبان ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در تهران بازداشت شده بود. ▪️استمرار فشارهای امنیتی و بلاتکلیفی زندانیان عقیدتی بازداشت طولانی‌مدت و اعمال محدودیت‌های قضایی بر افشین حیرتیان، نمونه‌ای از رویه رایج نهادهای امنیتی و قضایی در استفاده ابزاری از «بلاتکلیفی طولانی‌مدت» برای اعمال فشار بر شهروندان بهایی است. محرومیت از آزادی موقت علیرغم گذشت ماه‌ها از بازداشت و پیگیری‌های پرونده، نشان‌دهنده استمرار رویکردهای غیرقانونی و تضییع حقوق بنیادی دگراندیشان در سیستم قضایی ایران است. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا @Dialogue1402

لئوناردو برونی پیشگام اومانیسم مدنی و احیای تاریخ‌نگاری رنسانس لئوناردو برونی (۱۳۷۰–۱۴۴۴)، مورخ و سیاستمدار ایتالیایی، از پیشگامان برجسته انسان‌گرایی در دوران رنسانس است. او با احیا و ترجمه متون کلاسیک یونانی و روم باستان، نقش کلیدی در احیای فرهنگ انسانی و گسترش افق‌های فکری دوره خود ایفا کرد. برونی با تمرکز بر تاریخ‌نگاری نوین، رویکردی عقلانی و مبتنی بر مستندات را جایگزین روایات سنتی و افسانه‌ای ساخت. او معتقد بود تاریخ نه ابزار توجیه قدرت، بلکه آینه‌ای برای درک رفتار انسان و تجربه زیسته جوامع است. یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، ترویج «اُمانیزم مدنی» بود. برونی استدلال می‌کرد که شهروندان در یک جامعه آزاد باید در امور سیاسی و اجتماعی مشارکت فعال داشته باشند و فضیلت اخلاقی در گروی خدمت به جامعه و دفاع از آزادی است. او اهمیت ویژه‌ای برای آموزش زبان و ادبیات قائل بود. برونی بر این باور بود که پرورش ذهن از طریق مطالعه دقیق متون کلاسیک، انسان را برای استدلال منطقی، گفت‌وگوی سازنده و پذیرش مسئولیت‌های شهروندی آماده می‌سازد. در آثار سیاسی او، دفاع از جمهوری‌خواهی و آزادی‌های مدنی برجسته است. او نشان داد که حکومت‌های عادلانه بر پایه مشارکت عمومی، حاکمیت قانون و احترام به کرامت و حقوق افراد شکل می‌گیرند و نه بر اساس استبداد و سلطه فردی. اندیشه برونی پیوندی میان دانش نظری و عمل اجتماعی برقرار می‌کند. او به ما می‌آموزد که انسان‌گرایی تنها یک تمرین ذهنی نیست، بلکه تعهدی عملی برای ساختن جامعه‌ای آگاه، آزاد و مسئولیت‌پذیر است؛ رویکردی که بنیادهای فکری جهان مدرن را شکل داد. #انسانگرایی #اومانیسم #گفتگو_توانا @Dialogue1402

تقاطع یا تعارض؟ آیا حکومت دینی و دموکراسی قابل جمع‌اند؟ تلاش برای آشتی دادن «حکومت دینی» با «دموکراسی» یکی از پرچالش‌ترین مباحث اندیشه سیاسی معاصر است. در نگاه نخست، این دو مفهوم بر دو مبنای کاملا متفاوت و حتی متضاد بنا شده‌اند که به‌سختی می‌توان آن‌ها را در کنار هم نشاند. ▪️شهروند برابر در برابر مومن پیرو بنیاد دموکراسی مدرن بر مفهوم «قرارداد اجتماعی» میان انسان‌هایی آزاد و برابر استوار است. در این ساختار، دولت‌ـملت با هدف تامین منافع همگانی، امنیت و رفاه زمینی شکل می‌گیرد و مشروعیت خود را از آرای «شهروندان» می‌گیرد؛ شهروندانی که صرف‌نظر از عقاید شخصی، در حقوق و تکالیف سیاسی کاملا برابرند. در نقطه مقابل، مبنای حکومت دینی بر محور «مومن» و اراده الهی می‌چرخد. در این سیستم، جامعه بر اساس احکام قدسی مدیریت می‌شود و میان مومن و غیرمومن، یا حتی میان قرائت‌های مختلف از دین، تفاوت‌های حقوقی و ساختاری وجود دارد. هدف نهایی در چنین نظامی، رستگاری اخلاقی و معنوی انسان‌ها برای سرای آخرت است، نه صرفاً رضایت این‌جهانی شهروندان. ▪️چالش مشروعیت و قانون‌گذاری این اختلاف بنیادین، شکافی عمیق در ساختار قانون‌گذاری ایجاد می‌کند: در دموکراسی: منبع مشروعیت قدرت و قانون، اراده جمعی مردم است و قوانین قابل بازنگری و تغییرند. در حکومت دینی: منبع مشروعیت، شریعت و متون مقدس است که چون از بالا دیکته می‌شوند، تغییرناپذیر یا محدود به تفسیر نهادهای خاص دینی‌اند. وقتی قدرت سیاسی در انحصار متولیان دین قرار گیرد و نظام حقوقی بر پایه تفاسیر خاصی از مذهب بنا شود، به‌طور طبیعی جایگاه «شهروند» به حاشیه می‌رود و حقوق برابر افراد مخدوش می‌شود. آیا می‌توان پذیرفت نظامی که مشروعیت خود را از آسمان می‌گیرد، به حاکمیت مطلق زمینی ملت تن دهد؟ یا اینکه اصرار بر تلفیق این دو، ناگزیر به زوال یکی به نفع دیگری (معمولا تضعیف دموکراسی) می‌ انجامد؟ مرز میان آزادی‌های مدرن و اقتدارگرایی دینی کجاست؟ #حکومت_ایدئولوژیک #نقد_دین #دموکراسی #گفتگو_توانا @Dialogue1402