کافه دکلمه

دیشب که با آرامشم بدرود می کردم سیگار «برگی» در هوایت دود می کردم پیدا و پنهان دیدمش با هر پک سیگار نقاشی چشم ترا بر صورت دیوار با رنگ رویا و حقیقت های خواب اندود نقاش ، شهری داخل چشمت کشیده بود از جعبه ی یخچال کنیاکی بدر کردم لب تر کنم گفتم ، به یادت چشم تر کردم تنهایی از دیوار و در بر من هجوم آورد من هم سپاه پیک ها را بیش تر کردم دلتنگ تو بودم که از لطف شراب و شعر حالِ بدی که داشتم را هم بتر کردم دور سرم چوکی و میز و تخت می چرخید از فرط مستی تابلو را فکرِ «در» کردم افتان و خیزان سمت آن در راه افتادم چندی که در این افت و خیز محض سر کردم- -با کله در نقاشی چشمت فرو رفتم یک باره از شهری که گفتم، سر بدر کردم کوچه به کوچه، خانه خانه ماه شاهد بود دنبال تو آن شهر را زیر و زبر کردم آن قدر مستت بودم آن شب که نفهمیده از کوچه ی معشوقه ی حافظ گذر کردم حافظ کنار آب رکن آباد می می زد‌ او را درودی گرم اما مختصر کردم در چشم هایش برقی از مهر و تعجب بود جامی برایم ریخت او لب تر بکن فرمود با جرعه ای گفتم که من دیگر مرخص..گفت: «در بارگاه ما حذر از حرف های مفت!» رخ در رخِ مخموری و لب بر لب جامیم امشب تمام شاعران مهمان خیامیم من لابلای واژه گانش سر تکان دادم بی گفتگو دنبال ایشان راه افتادم در هاله ی اشک و تبسم از تو می گفتند هر گوشه ی آن شهر مردم از تو می گفتند گرچه زمان زینه، زمین کاخ، آسمان در بود برگشتن ات با مرگ شاعر ها مقدر بود با کاروان شب سوار باد و باران ها رفتیم و رفتیم از بیابان ها، خیابان ها در کوچه ی «سرمست ها» نبش یکی دو بید حافظ درِ میخانه ی خیام را کوبید چشمم تماشاخانه ی تام تصور بود میخانه آن شب تا دهن از شاعران پر بود در صدر مجلس رودکی با چنگ ور می رفت خیام پی در پی پیِ پیک دگر می رفت بیدل میان خسرو و کاشانی و غالب بیتی شنید و بانگ سر داد:«آفرین صائب!» می خواند نزد ناصرِ بلخی و خاقانی مسعود سعد از نای های مرد زندانی یک دست در «ابریق می» دست دگر در جام می گفت مولانا :« چه شد جام دگر خیام؟» خواجو و سعدی هم پس از ما آمدند از راه با شیخ عطار و عراقی و ... سخن کوتاه از رودکی تا شاملو و عاصی آن جا بود حسی ورای واژه، حسِ خاصی آن جا بود «آغوش ها» آمیزه ی «خوش آمدی!» ها شد با دیدن ما شور در میخانه بر پا شد خیام از فهرست مشروبش گزارش داد حافظ «شراب ناب مرد افکن» سفارش داد میخانه را گرد آمدیم و پیک جنگاندیم یاد ترا از اول شب شعر تر خواندیم گفتند جوی مولیان پای تو می رقصید در هفت شهر عشق موهای تو می رقصید در آرزوی دیدنت شهنامه کامل شد خندیدی و هر کس که «قادر» بود «بیدل» شد مولای بلخ «ای جانِ جانِ جان» ترا می گفت خیام هم «لاله رخ خندان» ترا می گفت در شعر حافظ سکر صهبا در سبو بودی «شاخ نبات» و «شوخ شیرین کار» تو بودی! شور تو شاعر ساخت خاقانی و سعدی را و شاعران بعدی و بعدی و بعدی را می را به ساغر ریختیم و گل بر افشاندیم یاد ترا تا آخر شب شعر تر خواندیم در آخر شب شاعران چاقو در آوردند نام ترا خواندند و یک یک خودکشی کردند در ابتدای کار «پیراهن» پدید آمد مابین پیراهن پس از آن «تن» پدید آمد در دار و گیر باور و تردید می دیدم از خون و روح شاعران یک زن پدید آمد یک زن، زنی که دامنش دشت شقایق بود‌ رخساره اش از خون شاعر های عاشق بود یک زن که تنها در شعور شعر می گنجید پشت خیال خالق و خواب خلایق بود گیسویش از طول شب یلدا روایت داشت پیشانی اش آیینه دار صبح صادق بود یک زن که بعد از این به او تاریخ خواهد گفت: «چشم تو قربان گاه شاعر های عاشق بود» پرچم به دوشِ برزخِ بود و نبود آن زن.. ای روح شاعر ها ،کسی جز تو نبود آن زن! بادی وزید از پنجره، مویت پریشان شد با موج موهای تو در میخانه توفان شد توفان تمام نعش ها را در خودش حل کرد در آخر ، آن ها را به یک کوزه مبدل کرد چرخید و چرخید و سرانجام از دهان باد کوزه میان دست های نازکت افتاد توفان رمید و ریخت موهای تو بر دوشت‌ انداختی شان چون گلایه ها پسِ گوشت هرچند نام دیگرت «زیبای عالم» بود اما پسِ زیبایی ات دنیایی از غم بود آهی کشیدی، آه جان سوزانه ی سردی لب تر کنی گفتی که دیدم چشم تر کردی باران اشک از گونه ات در کوزه می غلتید آن قدر غلتیدند که کوزه دلش ترکید کوزه دلش ترکید و در میخانه سیل آمد تمثال ها را سیل در یک چشم بر هم زد سیل آخرش تصویر چشمت شد، توقف کرد‌ بلعید و از نقاشیِ چشمت مرا تف کرد چشمم که وا شد روی تختم یافتم‌خود را از بیم سرما در لحافم تافتم خود را پرده به نرمی با نسیم صبح می رقصید چشم تو از سیمای دیوارم مرا می دید «دیوان شاعر های عاشق» نقش قالی بود «برگم» تمام و شیشه ی کنیاک خالی بود شاعر : ناشناس