Eunoia

Wiewohl mein Herz in Tränen schwimmt, Dass Jesus von mir Abschied nimmt, So macht mich doch sein Testament erfreut: Sein Fleisch und Blut, o Kostbarkeit, Vermacht er mir in meine Hände. Wie er es auf der Welt mit denen Seinen Nicht böse können meinen, So liebt er sie bis an das Ende. اگرچه قلبم در دریایی از اشک شناور است، از آن رو که عیسی با من وداع می‌کند، با این همه، وصیت او مرا شادمان می‌سازد: جسم و خون او، آه، چه گنج گران‌بهایی، میراثی است که به دستان من می‌سپارد. همان‌گونه که او در جهان، برای آنان که از آن او بودند، جز خیر و نیکی نمی‌خواست، تا واپسین دم نیز دوستشان می‌دارد.