ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
رفتن به کانال در Telegram
💖Ishq haloldir. Ikki qalbning bir - birini deb urishi , yuraklarning sevgi ila jo'sh urib, ishq daryosida oqishi Allohning rahmatini jilvasidir. 💖 Reklama uchun👉👉 @reklamala_arzon Talab taklif shikoyat uchun👉👉 @Neiba_bot
نمایش بیشتر📈 تحلیل کانال تلگرام ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
کانال ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ (@ibratli_nomalar) در بخش زبانی ازبکی بازیگری فعال است. در حال حاضر جامعه شامل 42 056 مشترک است و جایگاه 1 425 را در دسته دین و مذهبی و رتبه 1 808 را در منطقه أوزبكستان دارد.
📊 شاخصهای مخاطب و پویایی
از زمان ایجاد در невідомо، پروژه رشد سریعی داشته و 42 056 مشترک جذب کرده است.
بر اساس آخرین دادهها در تاریخ 19 سپتامبر, 2026، کانال فعالیت پایداری دارد. در ۳۰ روز گذشته تغییر اعضا برابر 3 214 و در ۲۴ ساعت گذشته برابر -197 بوده و همچنان دسترسی گستردهای حفظ شده است.
- وضعیت تأیید: تأیید نشده
- نرخ تعامل (ER): میانگین تعامل مخاطب 17.18% است و در ۲۴ ساعت نخست پس از انتشار، محتوا معمولاً 13.50% واکنش نسبت به کل مشترکان کسب میکند.
- دسترسی پستها: هر پست به طور میانگین 7 228 بازدید دریافت میکند. در اولین روز معمولاً 5 681 بازدید جمعآوری میشود.
- واکنشها و تعامل: مخاطبان بهطور فعال حمایت میکنند؛ میانگین واکنش به هر پست 110 است.
📝 توضیح و سیاست محتوایی
نویسنده این فضا را محل بیان دیدگاههای شخصی توصیف میکند:
“💖Ishq haloldir. Ikki qalbning bir - birini deb urishi , yuraklarning sevgi ila jo'sh urib, ishq daryosida oqishi Allohning rahmatini jilvasidir. 💖
Reklama uchun👉👉 @reklamala_arzon
Talab taklif shikoyat uchun👉👉 @Neiba_bot”
به لطف بهروزرسانیهای پرتکرار (آخرین داده در تاریخ 20 سپتامبر, 2026)، کانال همواره بهروز و دارای دسترسی بالاست. تحلیلها نشان میدهد مخاطبان بهطور فعال با محتوا تعامل دارند و آن را به نقطه اثرگذاری مهم در دسته دین و مذهبی تبدیل کردهاند.
42 056
مشترکین
-19724 ساعت
+3 7117 روز
+3 21430 روز
آرشیو پست ها
42 031
Ётоқ хонамга яқинлашар эканман, эрим ва оша машуқасини овозини яқинроқ кела бошлади.
—Жоним кечаги тун унутилмас болди, озинг барибир бошқачасанда.
Эримни гапларидан танам музлаб кетди, машуқаси борлигини сезардим, лекин бу даражада эканини, мен ёқ пайтим хатто ётогимгача киришини хатто тасаввур хам қила олмасдим.
Эшикни зарб билан очдим.
Эримни бойнида, машуқасини қоллари илондек чирмашиб, бир бирини эркаларди
—Вой узр, давлат иши билан банд эканингизни билмагандим.
Дедим озимни дадилликка олиб, эрим мени кориб қотиб қолди.
—Сени қолинг ёқми?
Машуқаси менга мазахлагандек қараб кулди.
—Қолларим бор қолим борлигини сенга исботлашим керакми?
Эшик олдида турган, тумба устидаги пичоқни сездирмай олиб, уларга яқинлашдим. Қолларимда иссиқ қонни хис қилдим, лекин кимга пичоқ кирганини англамасдим.
Чунки эрим ва машуқаси хамон менга қараб кулиб туришарди
Шу пайт эшик очилиб....
Дахшад оша кун, биргина хатойим бутун умримни барбод қилди
42 031
#ИЗТИРОБ (ЎГАЙ_ОНА 2)
МУАЛЛИФ: #Назли
55
— Бувижон, жон бувижон шу учрашувга чиқмай.
— Қизим, ўқишингнинг ёнига келиб туради, йигитни шунчаки кўрасан, қайтасан.
— Бувижон!!! София гуручни тез-тез тозаларди.
— Қизим, энди турмуш қуриш ёшига етдинг. Менам сени шу болага тегасан демаяпман, шунчаки кўриш бўлди. Беш дақиқагина кўришасан бўлди.
— Хўп, бу охиргиси, бошқа ҳеч ким билан кўришмайман. Аввал, ўқишимни тугатай кейин бир гап бўлади.
— Майли қизим, майли. Жамила ая Софиянинг ҳаракатларига кулиб қўйганча ошхонадан чиқиб кетди.
Эртаси куни дарслари тугаб кетишга тайёргарлик кўришар экан София энг яқин дугонасини кутиб туришини айтиб қизлар хонасига кириб кетди.
— София нима бу аҳвол? Дугонаси Софиянинг юзига қараб оғзи очилиб қолди. — Нималар сурдинг юзингга?
— Қара, юзим хунукми? Роса сурдим. Қариларга ўхшаб қолганманми?
— Сени ақлинг жойидами? Бу кўринишда қандай учрашмоқчисан?
— Эй, менга қизиқмас, неча марта совчи юборди, ўзи кечагина ўқишдан келибди эмиш. Мен билан учрашмоқчи экан.
— Сени шу ҳолатингда ҳам барибир ёқтириб қолади. Дугонаси кулди.
София телефондаги йигит расмига қараркан йўлнинг нариги томонида гул кўтариб турган йигитни кўриб шу томонга ўтди.
— Сиз Софиямисиз? Йигит ҳайрон қизга қаради.
— Ҳа, мен Софияман.
— Бу гуллар сизга.
— Узр, ололмайман. Мана бир-биримизни кўрдик. Энди хайрлашамиз.
— Тўхтанг. Йигит Софиянинг қаршисига яқин оралиқ масофада туриб олди.
Машинада уларни кўриб ўтирган Зулфиқор қандай машинадан тушиб уларнинг ёнига борганини ҳам билмайди. Йигит юзига тушган мушт сабаб орқароққа юриб Софиядан узоқлашди.
— Қиздан узоқ юр! — Сенам юр дея Софиянинг қўлидан ушлаб мажбурлаб машинасига ўтирғизди.
— Жиннимисиз? Нима қилгангиз бу?
— Юзингга нима суриб олдинг? Масқарабозларга ўхшаб.
— Ҳозирги қилган ишингиздан менмас сиз масқарабозга ўхшадингиз. Қайси ақлингиз билан қилдингиз? Бу ерда нима қиляпсиз? София жаҳли чиққани сабаб қаторлаштириб саволлар берди. Зулфиқор эса аҳамият бермагандек оҳиста машинасини юргизди.
42 031
#ИЗТИРОБ
МУАЛЛИФ: #Назли
54
Орадан икки-уч вақт ўтгач Дилдора онасини бағрига босди.
— Ойи, атрофимда бўлаётган ҳамма ишларга мен сабабчиман. Камолнинг ўлиши, Маҳлиёнинг ногирон бўлиши, Зафар акамни мен билан ажрашиши ҳамма-ҳаммасига мен айбдорман.
— Қизим, ундай дема Аллоҳнинг берган синови. Дилдора оқ оралаган сочларидан силади. — Эрингнинг ёнига бормадинг-да, қизим, бечора битта ўзи қийналади.
— Менга уни гапирманг. Маҳлиёнинг кетиб қолишига аслида у сабабчи. Уйга кечқурун маст бўлиб келибди, Маҳлиёга ҳамма ҳақиқатни айтиб берибди. Кейин, кейин... Маҳлиёга тегинмоқчи бўлибди.
— Вой шўрим. Дилфуза кафтлари билан оғзини беркитди. — Қизим, нима деганинг бу?
— Ойи... Зафар акам тилла экан. Жамшид ундай эмас. Мана шу Камол учун менга уйланганди. Камол йўқ. Мен ўзимга уй олиб Маҳлиё, Камолни олиб чиқиб кетмоқчи эдим, орада шундай муаммолар бўлди. Маҳлиё отасиникига кетиб қолди. Бўлган воқеаларни ҳазм қилолмаган ўғлим кўп миқдорда дори ичиб қўйибди. Жамшид уйга кам келадими, билмаган. Шифохонага вақтида олиб келолмадик. Мен Маҳлиё кетган кунининг эртасига янги олган уйимга кетдим. Ойи, мен нафсимни тийганимда эди, буларнинг ҳеч бири бўлмасди.
Дилфуза нима дейишини билмай қолди. — Жамшид устидан ариза ёзмадингми?
— Ариза ёзсам, қамалади деб ўйлайсизми? Ҳеч қандай исбот йўқ-ку.
— Маҳлиё бор-ку.
— У айтмасди ҳеч нимани. Мен сабаб айтмайди. Онам бахтсиз бўлмасин дея айтмасди. Жамшид қамалса мени хафа бўлади деб ўйлайди.
— Ўтган ишлар ўтиб кетди. Эртага унда Маҳлиёни кўриб келайлик.
— Майли, фақат у уйда эмас. Мана шу ерга чақирайлик. Ойи, фақат Камол ҳақида билмасин. У жуда яхши кўрарди, укасини.
— Билмайди қизим айтмаймиз. Дилфуза йиғлаганча Дилдорани қучди. — Айбларингни тушундинг, лекин энди кеч бўлди-да, қизим. Қизининг сочларидан силаб хаёлидан ўтказди.
42 031
#ИЗТИРОБ
МУАЛЛИФ: #Назли
53
Кечқурун бўлди, бегоналар кетди.
— Ойи, мениям ўзингиз билан олиб кетинг. Дилдора ёшларини артиб Дилфуза билан бирга ўрнидан турди.
— Эрингнинг ёнида бўлмайсанми? Дилфуза бир чеккада аҳволи бир танг бўлиб ўтирган Жамшидга қаради.
— Йўқ, бунинг ёнида қолмайман! Дилдоранинг алам билан айтган гапи сабаб ҳамма Жамшидга бошқача қаради. — Майли қизим, бугунчалик меникида қол, эртага келасан дея вазиятни юмшатди, Дилфуза. Дилдора уйга боргунча онасининг тиззасига бош қўйиб йиғлаб келди...
Дилфуза Маҳлиё ҳақида сўрагиси келарди-ю, аранг ўзини босарди. Аҳрор ҳам ортиқча гап гапирмай жим кетди. Камолнинг нима сабабдан ўлгани-ю, оиласида нималар бўлганини сўрашни хоҳларди, синглисининг аҳволи сабаб у ҳам жим бўлди.
🍃🍃🍃
— Ойи, Дилдоранинг ўғли бугун вафот этибди. Ҳамма хона-хонасига кириб кетгач Зафар ойисига айтди.
— Аллоҳ раҳматига олган бўлсин. Нима бўлибди, ҳали ёш эди-ку.
— Машина йўлга чиқиб кетибди дейишди, яна билмадим ойижон.
— Ишқилиб жанозга бормадингми? Ортиқча гап-сўз керакмас ўғлим.
— Йўқ, бормадим ойи. Эҳҳ, бу ёқда Маҳлиё, у ёқда ўғли. Майли сабр берсин.
— Уйида одамлар камайганда мени олиб борарсан. Ҳол-аҳвол сўраб келаман.
— Хўп, ойи. Маҳлиё нимага ҳеч очилмаяпти? Келгандан буён паришон.
— Билмадим ўғлим, Софияга айтса керак, Маҳлиё ҳозир укаси ҳақида билмай қўяверсин. Билса унгаям баттар сиқилади.
— Майли, ойи. Мен дам олай, сиз ҳам дам олинг. Айтганча, дадам қачон келаркан?
— Эртага келади, дўстлари бошқа қолмаймиз дейишибди, дам олиш жойи ёқмаган эмиш.
— Соатини айтса ўзим олиб келаман, яхши дам олинг ойи.
— Эҳҳ, болам-а, болам. Сенгаям қийин бўлди. Ёнингда шерик йўқ. Қийналасан, уйлантирай дейишга қўрқиб турибман, эрта қариганингда сенга бир суянч керак. Жамила ая Зафарнинг ҳолатига ачинарди.
42 031
DIQQAT SAVOL❓
‼️XAMIR TEZ KOʻTARILISHI UCHUN QAYERGA QOʻYILADI ?
Javobini 90 % ayollar topa olishmadi sizchi bilasizmi?
Javobi👇👇👇
42 031
Бизда сабр деярли миллий мерос
Эрингиз қўполми — сабр қилинг.
Сизни эшитмайдими — сабр қилинг.
Қадрламайдими — яна сабр қилинг.
Йиллар ўтиб, ўзингизни танимай қолдингизми?
Э, энди шунча сабр қилибсиз, охиригача қилинг-да.
Бизда муносабатни икки киши бузиши мумкин, лекин уни сақлаб қолиш вазифаси негадир кўпинча битта одамга топширилади.
Кимга?!..
Тўппа-тўғри!
Чунки «аёл киши ақлли бўлиши керак».
Бу ерда «ақлли» дегани кўпинча гапирмаслик, хафа бўлса билдирмаслик, кетгиси келса қолиш ва ҳамманинг асабини асраб, ўзиникини бемалол қурбон қилиш дегани.
Кейин бунинг ҳаммасига чиройли ном қўямиз:
САБР
Йўқ, сабр ёмон нарса эмас.
Лекин сабр — биров ўзгаришни истамай турган пайтда сиз унинг ўрнига йиллаб азоб чекишингиз дегани ҳам эмас.
Муносабатда сабр икки томонлама бўлса — фазилат.
Бир томон оғритиб, иккинчи томон чидаб юрса — бу энди муносабат эмас.
Фақат биз унга ҳали ҳам чиройли ном топиб юрибмиз. "САБР"
Дилобар
42 031
Баҳор келса гул очар
ёзда қуёш нур сочар
куз чиройга кўмилиб
қишнинг йўлини кутар
Хуллас мактабчи, мактабга, студент ўқишга, ўқитувчи дарсига, ишчи ишига, уй бекалари юмушларига шошадиган кун муборак юлдузчалар!
Ҳар ким ҳам сиздек нур сочиб порлай олмайди, порлаганингиз учун ҳаётингиз ёруғ тонгларга тўла азизим!
Кунларингиз мазмунли, соатларингиз ҳаловатли бўлсин!
Хайрли кун!😊
42 031
👱♀ Доктор мен кўрқябман эрим ташқарида турибди чақирворинг қўрқябман..
🤷♂️ Қўрқманг синглим мен доктор гиппократ қасамини ичканман деса...
👱♀ Аёл айтибди ...👇 😁🤣
42 031
ГЕМОРРОЙ ОҒРИҒИ КУЧЛИЛИГИДАН ЎТИРОЛМАЙ ҚОЛГАН ЭДИМ.
Бу оғриқларга чидаб бўлмас эди. Худди иштонимда 100 та игна бордек туйиларди.
Лекин қўшним ўргатган биргина усул мени геморрой оғриғидан 15 дақиқада ҳалос қилди. Қонли ажралмалар, қичишишлар 1 кунда ёқ бўлди.
Қандай усул қўллаганимни шу ерда ёзиб қолдирдим👇👇👇
https://tabobat.org/elifopro/?r=11
https://tabobat.org/elifopro/?r=11
ШОШИЛИНГ❗️Админлар 12 соатда удалить қилиб юборишяпти.
.
42 031
- Мен, мен эримни ўлдириб қўйдим, - деб Мавжуда йиғлаб юборди.
- Воо, зўрсанку, нега ўлдирдинг, қандай ўлдирдинг? - Мавжудага яқинроқ келиб жойлашиб олди аёл.
- Болта билан чопиб ташладим, ухлаб ётган жойида, - деди Мавжуда тутун ҳиди ёқмай оғиз-бурнини кафти билан беркитиб.
Рисолат эса бунга парво ҳам қилмай, сигаретини хумор билан чекар эди.
- Нега, сен аҳмоқми, эрниям ўлдирадими, мазза қилиб яшамайсанми, эҳ ёшлигим қайтса эди ҳозир, эркакни қадри бирам билинад-ей бу ерларда, ҳали сен буни тушунмайсанда қизгина, - деб афсусланиб қўйди Рисолат.
- Менга бундай эрниям, бундай ҳаётниям кераги йўқ, керакмас, ҳар куни ичиб келадиган, калтаклайдиган, зада бўлиб кетдим, охири чидолмадим, хўрлигим келиб ухлаб ётган жойида ўлдирдим, ўзимниям ўлдирмоқчи эдим, ушлаб қолишди, - деди Мавжуда.
- Ҳали сен қилиб қўйган ишингдан пушаймон ҳам эмасмисан, мен сени билмай ўлдириб қўйган ҳозир пушаймонда деб ўтирибман, - деди Рисолат кўзларини беўхшов катта-катта қилиб очиб.
- Йўқ, пушаймон эмасман, ҳеч қачон пушаймон эмасман, - яна йиғлади Мавжуда.
- Эй бўлди қил, йиғлайверма юракни сиқиб, менга қара тағин терговда ё судда бу гапларингни айтма кўп "срок" бериб юборишади, йиғлаб, пушаймонман дегин, ўзингни жабрдийда бечорадек тутгин, "герой"лик қилма, ёш умрингни кўпини бу ерда ўтказишинга тўғри келади агар, - деб тушунтириш берди бу ерларни ҳамма паст-баландини яхши биладиган Рисолат.
Шу пайтда камеранинг ўртасида жойлашган туйнук шарақ этиб очилди-да, "обедь" деган овоз эшитилди. Рисолат семизлигига қарамай сакраб турди-да лапанглаб бориб, туйнукка бош урди.
- Икки киши, икки кишимиз, яхшилаб сол, - деди овқат тарқатаётган йигитга қараб. - Командир акаси, чекиш қолмади, асалим битта-иккита чекишдан қарашинг, "мужик"ларга айтинг "манашка"ларга чекиш керак деб, беришади, Рисолат сўради денг, - деб унинг ёнида турган милиция ходимига гапирди у.
Рисолат икки мис идишда, "обедь" деб аталмиш қайнатилган сўли бўтқасини ва икки бўлак бўхонка нонни олиб, темир столга қўйдида, столнинг бурчагига қистирилган газета парчасига ўралган тузни олиб очиб, овқатга сепиб аралаштирди.
- Ке, кемайсанми, еб ол, шу билан кечгача оч ўтирасан, - деди Рисол
Muallif: TEMURBEK VIQORLI-VSF
42 031
б келаётган эди, у ҳожатхона тарафга ўтди-да, идишда турган бензин билан ўзини ёқиб юбормоқчи бўлган пайтда, ёмғир ва шамол дарахтининг шохини синдириб деворга осилиб қолгани учун тонгдан шу шохни олиб ташламоқчи бўлиб, нарвон қўйиб деворга чиққан ён қўшни ҳам Абдусамадни акаси бўлган Абдураҳим ака Мавжудани кўриб қолди ва девор ошиб ҳовлига тушиб келинини тўхтатди, кейин эса укасининг ўлдирилганини билиб ҳаммани чақирди.
Мавжудани туман милициясининг совуқ камерасига олиб боришиб қамаб қўйишди. Тамаки ҳиди уриб кетган хона ва унинг деворларидаги ўйиб ёзилган ёзувлар, бурчаклардаги ўргимчак ислари Мавжудани кўнглини айнитди, камера жуда хира эди, дастлаб кирган одам бу ерда биров борми йўқми кўрмас, кўзлари токи бу хираликка мослашгандагина хонани тўлиқ кўриши мумкин эди. Бу ерда кимдир борга ўхшади, бурчакда тўлачадан келган бир аёл ўтирибди. У Мавжудага кирган заҳотиёқ назар ташлаб уни бу ерларга биринчи бор қадам қўяётганини фахмлаб улгурган эди.
- Ўтир, худди ўликни устида тургандек тик турмай, - деб сўз қотди аёл.
- Ассалому алайкум, йўқ туравераман, - деди Мавжуда секин ва хазин овозда.
- Салом, салом, қачонгача турасан, бу ерда тик турмай ўтир, мени исмим Рисолат, - деб ўзини таништириб ўрнидан турган аёл Мавжудага эскириб кетган газета узатди. - Ма шуни тўшаб ўтир, бу ер вақтинча жой, ётадиган жой йўқ, санкция олишгач, турмага ўтказишади, ҳозирча эса мана шу тахта ўриндиққа ўтира турасан қизгина, - деб ўзи сигарет тутатди.
Мавжуда шаҳарлик қиз бўлсада бу ёшдаги ёши катта аёлни сигарет чекканини авваллари ҳеч ҳам кўрмаган эди.
- Сизни нега бу ерга олиб келишди хола? - деди Мавжуда негадир "нега қамашди" дея олмай.
- Меними, ҳаа, бу ерлар нима бўлибди, қамоқ умуман мени уйим деса ҳам бўлади, ўрганиб кетганман, бу ўтиришим тўртинчиси бўлади, - деб аёл фахрланиб қўйди. - Ўзингчи, нега бу ерга тушдинг, ёшгина келинчак экансан, нима қилаяпсан бу қарғиш теккан жойларда? - деган аёл мириқиб ҳавога тутун чиқарди.
42 031
Мавжуда хушини йўқотган экан, у бир вақт ўзига келди, ётоғи остин-устун қилинган, кийимлари ертиб ечиб олинган, ҳамма жойи тишланган, кўкарган ҳолатда эди, у ўрнидан турмоқчи эди туролмади, белида симиллаб оғриқ турди. Мавжуда инқиллаб инграганча ўрнидан турди, яланғоч баданини тўсиш учун жавондан бошқа кийимларини олиб зўрға кийди. Қиморбозлар аллақачон ишини битириб кетиб бўлган экан. У қўшни хонага ўтди, эрини ҳамон пишиллаб ухлаб ётганини кўрди, у тиззаларини қучоқлаб ўтирди, хўрлиги келиб йиғлади, унинг аччиқ кўз ёшлари сизиб, шилинган, тишланган бўйнига тушиб ачиштирди. У шахт билан ўрнидан турди, ошхона ёнида осилиб турган арқонни олиб ўзини осмоқчи бўлди, эплолмади, яна йиғлади, бир зум шу ҳолатда туриб қолди, унинг кўзи шу ерда турган ойболтага тушди, у болтани қўлига олди ва эри ётган хонага кирди. Мавжуда кўзларини чирт юмди ва болтани бор кучи билан тепага кўтарди-да, эрининг устига қараб ташлади, болтанинг тиғи Абдусамадни бошига тушиб ёриб юборди, у бир мартагина "иҳ" деди-ю, овоз чиқармай қўйди, унинг бошидан қон фаввора бўлиб отилди, Мавжуданинг юзларига сачради, Мавжуда тўхтовсиз яна уч-тўрт марта болта билан эрининг бошига урди. У тўхтади, болтани шу ерга қолдириб ҳамма жойни йиғиштириб, тартибга келтирди, гўё уйга бу тун ҳеч ким келмагандек қилиб қўйди. Бу вақтда тонг ёриши
42 031
Барибир, фойдаси бўлмади. Шунда руҳшунос битта гап айтиб қолди уларга. Жамилада кузатилаётган қайсарлик, инжиқликлар шунчаки ҳомиладорликдан, кейин ўтиб кетадиган ҳолат экан.
Чиндан ҳам, ота-онаси ва Темур қизни бирпас тинч қўйишди. Сабр қилишди. Шунда офтоб чиқди уларнинг осмонида. Жамила яна Темурга розилик билдирди.
Тўй ихчамгина бўлди. Аслида, Темур орзу-умидлар билан, унга оқ кўйлак кийгизиб, катта тўй қилиб олиб кетмоқчи эди, Жамила рози бўлмади. Эл гап қилишидан қўрқди. Аслида, Темурнинг маломатга қолишини истамади.
Тўйдан сўнг Темур Жамилани ўз ҳолига қўйди. Кунларнинг бирида эса…
Ишдан қайтган Темур ичкарида бақир-чақирни эшитиб, сал қия очиқ эшикдан тўғри кириб келаверди. Иш аслаҳаларини айвондаги столга қўйиб, меҳмонхона томонга қулоқ тутди. Афтидан овоз эгаси қайнонаси эди. Дам-бадам Сабоҳатнинг ҳам овози чиқар, у она-болага уришмаслигини, Темур келса, бафуржа гаплашиб олишларини айтиб, тинмай ялинарди.
Темур ичкарига кирганида, хотини ҳам, қайнонаси ҳам унга кўзи тушиши билан жим бўлди. Ҳол-аҳвол сўради. Темур хотинининг рўпарасига, қайнонасининг ёнига ўтирди.
— Онам қани? — деб сўради Темур Сабоҳатдан.
— Холам дўхтирга кетганди, ҳозир келиб қолади, — Сабоҳат ҳам кўзини олиб қочди.
Темур яхшиси ўзларидан сўрай қолай деб, она-болага юзланди.
— Нима бўлди?
— Ҳеч нима, шунчаки, озгина тортишиб қолдик, — дея қайнонаси юзини терс бурди.
— Нима бўлди? — энди хотинига юзланди Темур.
— Ўзимиз, сал қизишиб кетдик…
— Қизишиб кетдинг?! — қошларини чимирди онаси, сўнг овозини баландлатиб, қўлини пахса қила кетди. — Қизишиб кетиб, яна нималар қилганингни ҳам айт, гапир, нега жимсан? Айт!
— Бўлди қилинг, она, уриш қилгани келганмисиз? — деди Жамила. Сўнг эрига қаради.
Темур унга шундай тикилиб ўтирардики, эрининг нигоҳига дош беришнинг имкони йўқдек эди. Дарров кўзларини олиб қочди.
— Жамила?!
Жамила Темурга қарамади. Яна икки марта чақирди уни Темур, барибир қарамади. Шунда қайнонасининг ўзи айтиб қолди. У гапни дастлаб Темурдан бошлади:
— Хотинингиз билан бемалол эр-хотинга ўхшаб яшайверинг, куёв бола!
Темур Сабоҳат узатаётган чойни қўлига олгач, қайнонаси нимани назарда тутаётганини англай олмай, унга тикилди.
— Нега анграясиз? Энди ҳаммаси ортда қолди, қизим ҳомиладор эмас!
Темур қайнонасидан кўзини узмас, аммо унинг нима деяётганини яхши англаётган ҳам эмасди. Жамила онасига бошқа гапирманг, деб илтимос қилганида, аксинча, онаси тутақиб кетди. Бақириб юборди, куёвига қараб, қизини кўрсатиб йиғлай бошлади:
— Бу аҳмоқ аллақандай таблеткалар ичиб юрган экан. У энди ҳомиладор эмас, ўғлим, у боласини ўлдирди. У ҳомиласини нобуд қилди. Нобуд қилди. Дўхтирлар унинг мажруҳ туғилишини айтишган экан, бу аҳмоқ Худога ишонмай, дўхтирларга ишониб қўя қолган, болам, қизим фарзандини ўлдирди…
Темур кар-соқов, шол бўлиб қолганди. Қайнонасининг хонадан йиғлаганча ўқдек отилиб чиққанини ҳам, уни юпатиш учун ортидан Сабоҳат кетганини ҳам сезмади. У фақат Жамила келиб қўлларидан тутганида ўзига келди. Хотинига ўгирилди. Темурнинг нигоҳидан бирор маънони уқиб олиш амримаҳол эди. Кўзлари ҳам бемаъно боқарди.
— Нега бундай қилдинг? — деб сўради Жамиладан.
— Темур ака!
— Биласанми нима? — деди Темур юзини бошқа томонга буриб. Сўнг эшитилар-эшитилмас шивирлади. — Болалигимда, икки кун қишнинг қаҳратонида кўчада қолиб кетганман.
Темур нега бундай деганини Жамила яхши тушунмади. Унинг гапини давом эттиришини истаб, оғзига маҳтал бўлди.
— Мен ота бўлолмайман, Жамила, чунки мен ўшанда…
Темур ортиқ гапиролмади. Кўзидан бир томчи ёш думалаб тушди. Аллақаердандир, радиоми ёки магнитафонданми нотаниш ҳофизнинг таниш дард ҳақидаги қўшиғи элас-элас қулоққа чалинарди:
Гоҳ савоб, гоҳ гуноҳ, тиним билмайди,
Одамлар гумроҳми, сабрсизми ё?
Айбларинг ювмоққа изн бермайди,
Бир томчи ёшчалик қадрсиз дунё!
42 031
ЭРИ ХАР КУНИ ИЧИБ КEЛИБ ХОТИНИГА КАЛТАКЛАРДИ МEНГА ЎҒИЛ КEРАК ДEБ ШАВҚАТСИЗ КЎРНАМАК ШУНДАЙ ФАРИШТАЛАРНИ ҚАДРИГА ЕТМАДИ АФСУС...🥹🥹
Давомини юрагингиз бардош берса кўринг 😢👇
42 031
Остонада ҳамон анграйганча қолган Сабоҳат ҳам, йўлакда кўз ёшларини рўмолининг учига артиб турган онаси ҳам юрак ютиб бирон нарса деёлмади. Деярли судраб олиб чиқди Темур Жамилани. Сўнг дарвозага ишора қилди. Жамила йиғлаганча кўчага отилди. Темур қизнинг ортидан эшикни ёпиб, дарвозага бошини суяганча қотиб қолди.
— Бунақада бирор ғалвани бошлаб қўяди бу қиз, — деди онаси унга, — бекор унақа қилдинг, болам.
— Ака, — деди Сабоҳат, — ҳалиям кеч эмас, ётиғи билан тушунтириб, уни уйига, ҳеч бўлмаса ота уйига ташлаб келинг.
Онаси яна алланималар деди, холаваччаси ҳам, аммо миқ этмади Темур. Ортига ўгирилиб, хонасига томон юрди. Ўшанда кўриб қолди Малоҳат ая ўғлининг йиғлаётганини.
* * *
Малоҳат ая токчадаги суратни қўлига олди. Темурнинг болалигидаги ягона сурат. Бояқиш онанинг кўз олдида ўғлининг ёшлиги жонланди. Ўшанда саккиз ёшда эди. Малоҳат ая Худонинг зорини қилиб ҳам эрига инсоф юқтиролмаганидан сўнг тақдирига тан берганди. Аммо Темур кўтаролмади. Кўтара оладиган, ҳаётни тушунадиган ёшда ҳам эмасди. Отаси ташлаб кетаётган куни Темур уввос солиб йиғлади. Қорни қор, совуқни совуқ демай машинанинг ортидан чопди. Малоҳат ая ўғлига етолмади. Ярим йўлда ҳансираб, йиқилиб қолди. Темурга қаради. У ҳамон қўлини кўтариб, машинани тўхтатишларини отасидан ташлаб кетмаслигини сўрарди.
Милиция ходимлари шу кетганича йўқ бўлиб қолган Темурни икки кундан сўнг топиб келишди. Аллақайси далада музлаб, қунишиб ётган экан.
У ёғини эслашни истамади шўрлик она. Боласининг расмини маҳкам қучоқлаганча, йиғлаб юборди.
* * *
Жамила ота уйига қайтди. Ҳақиқатни билганидан сўнг отасининг ўзи қайтариб олиб келди.
— Менинг ажрашадиган хотиним йўқ, — дея роса тўполон қилди Сардор.
Иш судга оширилди. Суддан сўнг Сардор Жамилага холи гаплашиб олишни сўраб, четга олиб чиққанида, таҳдид ҳам қилди:
— Агар мени ташлаб кетсанг, бошқасига эрга тегсанг, ўша одамни ўлдираман!
Жамила эрининг гапларини писанд ҳам қилмади, аммо дугонаси ҳам эшитгач, хавотир олди. Нозима эса бу гапдан Темурни бехабар қолдирмади. Темурнинг қанчалик жаҳли чиқмасин, аммо ҳовурини босди. Худди хотиржамдек тутди у билан кўришганида.
— Жамилага мен уйланмоқчиман! Хўш, ўлдирасанми мени?
Кейин ўрталарида нима бўлганини ҳеч ким билмади. Жамила билан Нозима машинада қолишди. Темур Сардорни олиб четроққа чиқди ва зум ўтмай қайтиб келди. Шу-шу Сардор бошқа Жамилани безовта қилмади.
Жамила ота уйига буткул қайтди. Малоҳат ая совчиликка келганида, Жамиланинг ота-онаси дастлаб унашмади. Қизларининг бахтини таваккал қилишолмади. «Турмушидан ажраган қизингни уларнинг маҳалла-кўйи нима дейди, ўзлари қандай муносабатда бўлишади, қўй, онаси, бир хато қилдик, иккинчиси қимматга тушади. Бирорта ўзининг тенги топилиб қолар», деди отаси. Аммо Темур унамади. «Жамиладан бошқаси керакмас, агар чиндан қизингизнинг бахтини ўйлаётган бўлсангиз, қаршилик қилманглар», деб туриб олди. Бошқа гапни эшитишни ҳам истамади. Остонасида ётиб олган Темурни кўриб, энди Жамиланинг назарида эртанги кунга умид, яшашга иштиёқ туғилгандек эди-ю, аммо сал ўтмай тақдир яна чаппасига айланиб кетди. Жамиланинг тез-тез мазаси қочадиган бўлиб қолди. Текширувлар эса ҳомиладор эканини кўрсатди.
* * *
Малоҳат ая «Қайтаришди», деганидан сўнг Темур яна қатнади уларникига. Ҳақиқатни билмагунигача қўймади. Ҳақиқат ошкор бўлгач эса кутилмаганда Темур хотиржам тутди ўзини. Худди ҳеч нарса бўлмагандек. Лекин энди Жамиланинг қайсарлиги тутди.
Онасининг: «Ундай қилма, қизим, Темурдек йигит бошқа учрамайди ҳаётингда, унга ишонсанг бўлади», дегани ҳам иш бермади.
Темурнинг: «Ҳеч қачон уни ўгай билмайман, отанинг қадрини менчалик ҳеч ким ҳис этмаслигини ўзинг биласан-ку. Хавотир олма, унга ўзим оталик қиламан!» дегани ҳам наф бермади.
Ҳатто отаси ҳам аралашиб кўрди:
— У ёлғон гапирмаяпти, шу йигит сенинг бахтинг, қизим, фарзандингга ҳақиқий ота бўлади, мана кўрасан!..
