#ИЗТИРОБ
МУАЛЛИФ: #Назли
76
София ўқишдан чиқишига университет эшигида ўша таниш машинани кўрди. Телефонига келган хабарни ўқиб, майин жилмайиб қўйди-да, машина томон борди.
— Ассалому алайкум. Орқа ўриндиққа ўтиргач Зулфиқорга бир қараб қўйди-ю, салом берди.
— Ваалайкум ассалом, нимага орқага ўтирдинг? Машинага ўт олдириш баробарида савол берди.
— Ҳозир ноқулай, олдида ўтириш...
— Сени кўриш ҳам қийин бўлиб кетди-е, авваллари эшигингда кўриб турардим ҳозир кўринмайсан, шунчалик ишинг кўпми?
— Ишим кўп эмас... Ҳозир қиш бўлса ташқарида қиладиган ишлар йўқлиги сабаб чиқмайман.
— Яхши. Зулфиқор одатий саволларни бериб бўлгач. Кичик ойнадан Софияга қаради-да, машинани чеккароқ жойга тўхтатди. — Қулоғимга бир гап эшитилди. Нигоҳларини Софияга қаратди.
— Қандай гап? София ўзини бироз ноқулай ҳис қилиб Зулфиқорга қаради.
— Саид сени олиб кетган куни нима бўлди?
— Қаердан эшитди? Саид айтдимикин? Қарашларидан жаҳли чиққанлиги аён...
— Яна қанча хаёл сурмоқчисан? Зулфиқор қарсак чалиб Софияга савол назари билан қаради.
— Айтарлик ҳеч гап бўлмади... Саид келди, олиб кетди. Ундан аввал...
— Хўш, ундан аввал нима бўлди? Зулфиқор бу сафар бироз юмшаб гапирди.
— Авваллари совчи қўйиб юрган бола келган эди... Ҳаммасини бир нафасда айтди-ю, нигоҳларини олиб қочди. — Саид, келиб ҳаммасини ҳал қилди.
— Нега менга айтмадинг? Кимдандир эшитишим керакми, мен?
— Бирор иш бўлмасин деб айтмадим. Характерингиз оғир-ку шу куни айтганимда аниқ бирор нарса бўларди. Жанжал бўлса-ю, яралансангиз деб ўйлагандим Саидга ҳам айтма дегандим, кимдан эшитдингиз?
Зулфиқор Софиянинг гапларига ичида қувонганча жилмайди.
— Сен билишинг шарт эмас, эшитдим. София, сенга ҳеч бир таъқиқ қўймайман. Сенга ишонаман шу ёшингача уйингга ортиқча гап олиб келмадинг, отангнинг, укангнинг, оила аъзоларининг бошини эгадиган иш қилмадинг. Энди шанини ҳимоя қилиб юрадиган инсонларинг орасига мен ҳам қўшилдим. Аллоҳнинг изни билан сенга кўнгил қўйдим, муҳаббат аталмиш бебаҳо туйғу қалбимга тушди. Сендан буни сўрашимнинг мақсади, у ерда нима бўлгани эмас, сени нима деб жавоб беришинг эди. Менга уйингдагилар айтгани учун турмушга чиқяпти деган ўй-хаёл ўтаётганди, бугун билдим сенам мени яхши кўришлигингни.
Софиянинг юзи анор мисол қизарди. Киприклари пир-пираб Зулфиқорнинг унга йўналган нигоҳларидан қандай қутилишни билмасди. Юраги бесаранжом урар...
— Аллоҳ қалбимга сени солганидан жуда хурсандман, танловда адаштирмаганидан шукрдаман. — Сени севаман! Сўнгги айтилган жумладан Софиянинг бутун жисм-у жони олов мисол ёнар... нигоҳини қаерга йўналтиришни билмас... ҳатто гапиришга бир оғиз гап ҳам келмасди... ичида ўзини ўзи койирди Қани менинг тилим... қани бошқаларга қилаётган заҳар гапларим... Аллоҳим бу қандай туйғу... муҳаббат деганлари, ишқ-севги деганлари шу бўлса, мени доим шундай ҳаётда яшаттир, доим қаршимдаги инсон билан янги тонгни қарши олай... Доим тонгда шу сўзларни эшитай... — София нималарни ўйлаяпсан, бу ердан кетиш ҳақида ўйла. София хаёлларини йиғиб эшик очмоқчи эди, қулфлиги сабаб Зулфиқорга қаради.
— Эшикни очинг, уйга боришим керак.
— Яна бироз шундай ўтирайлик -деди қизнинг уятдан қизариши йигитга ёқиб.
— Эшикни очмайсизми? София бу сафар жиддийлашди.
— Тоза романтиканинг қотили бўлдинг деди қошларини чимириб Зулфиқор ҳам жиддий тус олиб.