Eror 1000 + 1

‏وقتی ببینم یکی با هرکسی گرم نمیگیره و دورش شلوغ نیست تو یه لول دیگه‌ای از علاقه مندیای من قرار میگیره.

تایم امتحاناته به محتویات شوهریم دیس ندید

😃😂

نه میشه رفت نه میشه موند

ترومای من این بود که باید از خودم در مقابل کسایی دفاع می‌کردم که قرار بود از من دفاع کنن.

او به شلوغی های زندگی و دغدغه های هم نسلاش تعلقی نداشت ؛ روح او تکه ای از دشت های باز ، دریاهای بی مرز و آسمان های روشن بود.

‏یهو به هم ریختم و همه گفتن سر یه چیز کوچیک چقدر سریع ناراحت شد اما خب هیچکس نمیدونست که من در حال تحمل چه حجمی از فشار بودم و زندگی و مشکلاتم چه بار روانی‌ای رو دوشم گذاشته بودن، آدم گاهی طوری لبریزه که با وجود همه صبوریش هراتفاقی میتونه اون رو سرریز کنه.

برای من اینجوریه که الان بعد یه مدت طولانی که افسردگی از اینکه خوب بشم میترسم. با خودم میگم افسرده نباشم کی هستم؟ چه جور ادمیم؟ نکنه شخصیت مسخره و بیخودی داشته باشم؟بعد افسردگی رو محکم بغل میکنم و میشینم. عادته دیگه، مرگ اشنا بهتر از نجات غریب

منو از چی می‌ترسونی؟ از تاریکی؟ من سال‌هاست توی تاریکی زندگی کردم. از بی‌کسی؟ من توی شلوغ‌ترین جمع‌ها هم تنها بودم. از سقوط؟ من هزار بار سقوط کردم، هزار بار استخونام خرد شد، ولی هنوز ایستادم. من توی دنیایی نفس کشیدم که همه‌چیزشو از آدم می‌گیره. از بچگی یاد گرفتم امید یعنی یه شوخی تلخ، و امنیت یعنی یه خیال کوتاه. من درد رو نوشیدم، مثل آب. من با خالی بودن بزرگ شدم. پس بگو… منو از چی می‌ترسونی؟ من دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم. و کسی که هیچی نداره، خطرناک‌ترین موجود دنیاست.

من از کسی توقع ندارم خوشحالم کنه، همین که ناراحتم نکنه کافیه.

زندگی من؟ یک مکعب روبیکِ عزیزم این ورو درست میکنم اون ور ریده شده توش.

زندگی معمولی بسه، ادامه‌اش رو پرنسس باشم لطفا.

امروز نجات دهنده توی آینه نیست، توی یک ظرف بزرگ تیرامیسوئه.

‏زندگی زیباست، ولی شاید خودمو کشتم