کوچه‌ی بی‌نام

میگن کور بعد از بینا شدن اولین چیزی که میشکنه عصاشه.

گناه منی.

باد ما را خواهد برد، فيلمى به کارگردانی عباس كيارستمى، محصول سال ١٣٧٨ که برنده جايزه بزرگ هیئت داوران جشنواره فيلم ونيز شد. جالبیش اینجاست که کارکتر این دیالوگ رو جایی میگه که شبیه نقاشیاست اما چشماش این همه زیبایی رو نمی‌بینه. « فیلم‌ساز مستقل® » @uttweet

خیلی وقت بود که اونقدر مریض نبودم که از شدت تب اشک از چشمام جاری بشه. رسما دارم میسوزم از شدت تب.

نه باید زودتر می‌فهمیدی و نه بهتر عمل می‌کردی؛ اون‌ موقع فقط تا همون‌جا بلد بودی. همونم کافی بود.

-من نمیتونم بیام وسط زندگیت. +تو نیومدی وسط زندگی من، من خواستم بیای.

بی کسی کم دردی نیست.

اصلاً بدم نمی‌آد یه مقداری در زندگیم شانس بیارم. : pouyan

یعنی اصلا برات مهم نیست یه نفر چهل سال منتظرت بوده؟

برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آید تو هم ای دل ز من گم شو، که آن دلدار می‌آید.

- مولانا

✍️

مسئله اینه که هر بار کسی فکر میکنه داره دورم میزنه و من نفهمیدم، فهمیدم و در واقع فقط اعتمادم بهش کم شده و به روش نیاوردم.

بزرگسالی یعنی بفهمی بعضی زخم‌ها نه بسته میشن، نه فراموش! فقط یاد میگیری کنارشون زندگی کنی.

بعضی‌ها هم برای موند‌ه‌ت ارزشی قائل نیستن اما برای رفته‌ت تا عمر دارن سوگواری می‌کنن.

یادت میاد چند بار توی زندگی فکر کردی این شب صبح نمیشه و فردایی وجود نداره برات؟!

مسیر زیبا میانبر ندارد.

حالا من میخوام ساده ترینش رو بگم. یکی از واحدهای این طبقه، هر روز و هرشب وقتی میاد یا میره، در خونه رو به شدت به هم میکوبه. طوریکه اگر در عمیق ترین خواب ممکن هم به سر ببری، میپری و میشینی سر جات. عادت داره در واحدش رو باز بذاره و بلند بلند با هم صحبت کنن، اگر مهمون داشته باشه که بخاطر کمبود اکسیژن، هم پنجره های واحدش و هم در رو باز میذاره و صدا بیشتر میاد. من تقریبا به این روال عادت کردم. شبی یک بار بیدار بشم چون دیر میان خونه. اما دیشب این خانواده دو نفره، بیشتر از سه بار رفتن و اومدن و بلند بلند توی راهرو صحبت میکردن و در رو میکوبیدن. حالا من چون تنهام زیاد اعتراض نمیکنم، چون میترسم حقیقتا. اما هیچ کدوم از واحد دیگه هم چیزی نمیگن بهشون. دیشب نتونستم تا ساعت سه بخوابم. انقدر که خواب و بیداری اتفاق افتاد. الان که به زور بیدار شدم، سردردم به خاطر کیفیت بدِ خوابِ دیشبم و میدونم روی کیفیت درس خوندن امروزم تاثیر میذاره و باید یک روز جبرانی امروز بیشتر درس بخونم و همینطور ادامه پیدا میکنه و اگر امروز روز کاری بود، قطعا روی روابطم سر کار هم تاثیر بدی داشت. کوچکترین حرکات ما اثر طولانی مدتی روی زندگی بقیه و جهان میذاره، پس دقت کنیم. امیدوارم خودم هم بیشتر دقت کنم و کمتر باعث آزار بقیه بشم.

این ضرب المثل ژاپنی رو میتونیم همیشه و همه جا به کار ببریم، خصوصا توی زندگی روزمره. مثلا یاس همین رو خیلی روان تر میگه: «نسل به نسل، خون به خون، این بین ما میچرخه اینو خوب بدون، ما مثل دومینو بهم ضربه میزنیم تو به من، من به اون، اون به اون.» امکان داره هر حرف و رفتار ما، آغاز یه اتفاق بد باشه.پس یکم بیشتر دقت کنیم.