گلبرگ

کتاب 💛🕯

به یکی دوستام گفتم من دلم نیمکت مدرسه میخواد نه از این صندلی‌ها. طوری نگاهم کرد و لبخندی بهم زد که انگار عجیب‌ترین خواسته جهان رو مطرح کردم. حق میدم بهش. غیرتِ روی این صندلی‌ها در قبال نیمکت؛ مثل غیرتِ روی خودکار به جای مداده. فقط کلاس چهارم جشن خودکار داره؛ اما جشن تبدیل نیمکت به صندلی تک نفره نداریم! پس درک میکنم این موضوع از چه اهمیتی برخورداره؛ اما این وسط یاد جمله‌ای افتادم که می‌گفت«گشنگی نکشیدی که عاشقی یادت بره» شاید من هم اگر راست دست بودم همینقدر حس تعلق به این صندلی‌ها پیدا میکردم؛ ولی نه حالا که نشستن روی نیمکت‌های زشت برام آرزو شده. مجبورم روی صندلی کلا کج بشینم تا بتونم بنویسم؛ توی چند ساعت متوالی. هر چند ساعتی که کلاس داشته باشم از کتف و گردن و کمر و دست چپ فلج شده از روی صندلی بلند میشم. بعد کلاس تا چند دقیقه مجبورم روی همون صندلی صاف بشینم و بعد به بدنم کش و قوس بدم تا بدنم دوباره به روال عادی برگرده؛ و دارم فکر میکنم توی بلند مدت و یا در دوره‌ای که سنم بره بالا چقدر آسیب‌زا است. یه تکیه زدن ساده، یه روی هوا معلق نبودن دست، یه حاضر شدن توی کلاس یک و نیم ساعته و بعدش تا شب نداشتن کوفتگی و درد کمر و گردن؛ همه‌ی اینها شده برام آرزو و حسرت. راست دست‌های عزیز؛ لطفاً درکم کنید که دلم برای نیمکت‌ها تنگ شده. _دلنوشت _ #فاطمه_حسینی_افشار

دوستان اگر بخوام یه کانال دیگه بزنم. یه کانال خصوصی با یه جمع خودمانی چند نفر عضو میشید؟

امروز واقعا خسته‌ام

پو دیروز ۱۰۰ ساله شد

سلام