مهارتستان خلاق📚🎮|طاهره خادمی

مدتی است کتاب «زمین سوخته» نوشته‌ی «احمد محمود» را کنار تختم گذاشته‌ام و شب‌ها، پیش از خواب، ورقش می‌زنم. دوباره روزهای دهه نود برایم زنده شده؛ روزهایی که تمامِ مطالعاتم، سرگذشتِ آدم‌هایی بود که جنگ را با تمام وجودشان زندگی کرده بودند. حالا دیگر نه فقط آن روزها، که مهر ۵۹ با «دا»، «پوتین‌های مریم»، «گستان یازدهم» و حالا با «زمین سوخته» در ذهنم بیدار شده است. زمینی که روزی سرشار از نعمت بود و از مهر ۵۹ تا حالا هنوز بوی سوختگی و تپشِ دردهای کهنه را در خود دارد. زمینی که روزها و شب‌هایش نویدِ مهر و روشنایی بود، اما از آن سال، تاریکی، خشم و خشکی سهمِ مردمانش شد. دلم می‌سوزد؛ درست مثل همان زمینی که سال‌ها سوخت و دم نزد. دلم با کلماتِ «احمد محمود» هم‌نوا می‌شود، دستش را می‌گیرم و با قهرمانانش می‌گریم. باور دارم نویسنده‌ای که با داستانش نَگِریسته باشد، هرگز نمی‌تواند قهرمانش را در ذهن مخاطب درست به تصویر بکشد. گویی نقاشیِ قهرمان با قلموی اشک در تابلوی ذهن مخاطب کشیده می‌شود. اشک، سهمِ نویسنده از قهرمانی است که می‌سازد. اشک، بدرقه‌ی نویسنده‌ برای قهرمانی است که در خیالش متولد شد، اما در ذهنِ خوانندگانش «باور» شده. من نیز با «عباسِ» داستانِ مرگ‌های کوچکِ من، بارها گریستم، محوِ رفت‌ و برگشت‌های زیبایش شدم و به تماشای نگاهِ خاصش به مرگ غبطه خوردم. با «نورای» داستان چرا عمه؟ به دنبال جعبه اسرارآمیز رفتم و در جست‌وجوی مهدیارِ داستان «دستانش»، آن حرم شریف و بارگاهش را بار دیگر خواندم. و این خاصیتِ بی‌نظیرِ داستان است؛ که هر لحظه تو را به سویی می‌کشاند و به سفری در اعماقِ وجودت می‌برد. «مرگهای کوچک من» تکه‌ای از قلبِ من است که حالا راهیِ خانه‌ی شما می‌شود. با عباس، نورا و مهدیار و جمله‌ای اختصاصی برای شما، سفری درونی و عمیق را آغاز کنید. @Khademitahereh طاهره خادمی ✍️ #داستانم 🆔️ @taherehkhademi