Saved Messages

آن‌هایی که زندگی باعث آسیب‌دیدنشان شده و روزهای سخت و تاریکی را پشت سر گذاشتند تا از آن آسیب، عبور و حل و فصلشان کنند، برایم به مراتب قابل اعتمادتر از آن‌هایی‌اند که زندگی سالم و نرمالی را تجربه کردند و پنجه به صورت زخم‌های روانی، ظلم و ناپایداری نزده اند.

دعای خیر؟خدا به هیچ بنی‌بشری جز اهل‌بیت محتاجتون نکنه.

من شیفته‌ی چیزهای آرام و ملایم هستم. عطر‌های ملایم، بوسه‌های ملایم و لمس‌های آرام و ملایم.

فکر می‌کردم اگه به اندازه‌ی کافی برای هرکسی یا هرچیزی تلاش کنم، حتی اگه در پایان این تلاش‌ها به نتیجه‌ی دلخواهم ختم نشه بابتش پشیمون نمی‌شم. چرا که به اندازه توانم براش جنگیدم. اما این‌طور نبود. بعدها بخاطر تمام اون تلاش‌های احمقانه خودم رو سرزنش کردم که چرا زودتر ازش دست نکشیدم؟ چرا این‌قدر پیش رفتم وقتی همه‌چیز مثل روز روشن بود؟ می‌دونی؛ همه‌ی این‌ها بهونه‌ست. آدم فقط دنبال یه دلیل می‌گرده یقه خودشو بگیره، چون ما زورمون فقط به خودمون می‌رسه نه مقصر اصلی.

هر فـراری، به قـرار نمی‌رسد. فرار را بر قرار ترجیح مده.

خاطرات برایم قد علم کرده‌اند و سینه سپر کرده و جلو می‌آیند. در مقابلشان کم می‌آورم، دیگر نمی‌توان جنگید! راه مقابله من فرار است آن‌قدر فرار می‌کنم که خودم را هم گم می‌کنم. فرار از احساسم، فرار از خاطراتی که تشنه به خون من هستند، فرار از دلتنگی‌هایی که به ناحق زندانی شده‌اند و حق بیرون آمدن ندارند. اکنون آن‌ها طغیان کرده‌اند و دارند مرا از پای درمی‌آورند، ذره ذره سرزمینم را اشغال می‌کنند. سقوط کرده‌ام و چیزی جز این نمی‌بینم. نمی‌توانم مثل فیلم‌ها در سیاهی قهرمان شوم. خاطراتت قدرتمند بودند و دلتنگی‌ام آن‌ها را در زندان وجودم تقویت کردند تا علیه من به پا خیزند؛ وقت فرار است.

همه را مدیون توام. زمانی که تو را ملاقات کردم ویران شده بودم. تو مرا ساختی، دستم را گرفتی و بلند کردی. من هم تو را مثل یک تکه نان بوسیدم، روی پیشانی‌ام گذاشتم و عزیز و مقدس دانستمت. و عشق پدیدار شد، عشق! • جمال ثریا / نامه به زحل ؛ برگردانِ لیلی خدایی

می‌خندم، کار می‌کنم، برای زندگی‌ام برنامه می‌ریزم، حواسم هست چی‌کار کنم چی‌کار نکنم. اما حالم خوب نیست. می‌دونی؟

*فرار.

سپس ببوس و بچرخانم.

که زندگی دو سه نخ کام‌ست. و عمر، سرفهٔ کوتاهی.

منم شکار، شکارم کن. سپس ببوس و بچرخانم. سپس چکار، چکارم کن. چکار؛ هر چه تو می‌خواهیست. بخواه، آن‌چه که می‌خواهی.

به زودی خودم را جمع و جور میکنم و به زندگی عادی برمیگردم. البته این بار باید بیشتر از همیشه حواسم به خودم باشد.

دور دست شانه‌های دلبر ما را ببین؛ خاک راهش را نمی‌ارزد سر ما را ببین. بارها گفتم که از سگ کمتری یادش کنی! کار و بار قلب از سگ کمتر ما را ببین … گفتم از گل بهتری رنجید و رو در هم کشید. عشوه‌های یار از گل بهتر ما را ببین … محشر شیخ آتش است و محشر ما روی تو ؛ محشر او را ببین و محشر ما را ببین. نامه‌ای از ما به سوی یار برد و برنگشت. دانه‌چین مهر او شد ،کفتر ما را ببین … راستش آسان نمود اول به دریا دل زدن؛ دل زدم حالا بیا و آخر ما را ببین … • احمد جم

سلام بر آن‌ها که زندگی مجبورمان کرد بی‌‌آن‌ها روزگار بگذرانیم، حال آن‌که آن‌ها در قلبمان، زیباترینِ داستان‌ها بودند.

دلم می‌خواست که الآن کسی رو داشتم که با سر پایین بهش می‌گفتم: ببین من باز هم نتونستم! و به جای نه بابا این‌سری حتماً می‌تونی، می‌گفت: فدای سرت که نتونستی، زندگی همینه.