Saved Messages

می‌خواهم ادامه دهم. حالاحالاها قرار نیست کم بیاورم، هرچند وضعیت خیلی مزخرف و تلخ و بی‌آینده و هپلی‌هپو شده. ولی دوست ندارم کم بیاورم و خودم را راضی کنم به کاری نکردن. حتی اگر تهش نشود! حتی اگر هی صبحِ مزخرفی برود و غروبِ مزخرف‌تری بیاید و این روزهای مزخرف تکرار شوند. ابلهانه است؟ شاید. ولی می‌خواهم ببینم تهش چه می‌شود! به ابلهانگیِ خیلی جوک‌ها. و به امیدواری‌شان که می‌گویند «ما پنج بار این فیلم رو دیدیم. هر بار هم اون یارو هیکلیه کشته شده. ولی بذار یه بار دیگه ببینیم شاید این‌دفعه نمُرد». می‌دانی از چه حرف می‌زنم؟

تو، چاقویی هستی که من در زخم هایم می‌چرخانم. همین. هر کلمه‌ای اضافه است.

دوستت دارم، این کلام زنده می‌ماند و تمام طول زندگی‌ام، مدت زمانی است که برای بیان آن لازم است. نه کمتر و نه بیشتر.

بعد از آن پایانِ غم‌انگیز، دیگر از خودم مراقبت نمی‌کردم که آسیب نبینم، چون فکر می‌کردم حالا به اندازه‌ای آسیب دیده‌ام که دیگر هیچ جراحتی نتواند مرا از پا در آورد. من قبل‌تر تجربه‌ای به مراتب سهمگین‌تر را از سر گذرانده بودم، پس حالا می‌توانم با خیالی آسوده از هر تنگنایی عبور کنم. چرا که آدمی یک‌بار مرگ احساس و قلب‌اش را می‌بیند و بعد از آن فقط جسم رنجورش را با خودش حمل می‌کند‌، بی‌آنکه چیزی را ( حتی ) احساس کند.

نابود شد کسی که ارزش خود را ندانست. امام علی علیه‌السلام.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ میخوامش ولی نمیخوادتم. دلمم نمیاد ازش بگذرم و رویای رسیدنشو از دست بدم.

همه‌ی همه نه، ولی اکثرا آره.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ فاطمه همه متن‌ها قلم خودته؟

پیش میاد

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ خداشاهده من دلم تنگه

چون نگه‌ داشتن بلد نیستیم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ چرا زندگی‌هامون پر از رفتن هاست؟

💙🫂

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ خیلی خیلی زیاد به کانال تون احساس نزدیکی می‌کنم. نوع نگاه و نوع قلم بسیار ظریفانه و دلچسب.

ما وَدعكَ رَبك و ما قَلی :)

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ به چه امیدی ادامه میدی؟

همانقدر به من مربوط هستی که اندوه به برطرف شدن، سخن به گفته شدن، دست به گرفته شدن، اشک به ریخته شدن، حرف به شنیده شدن، انسان به دیده شدن و بدن، به لمس شدن.