مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

دوشنبه‌ها ازم یک جسد متحرک می‌سازن.

For more than a decade of my life I decripted myself as nothing but a body, mass, something that constantly needs to be smaller. Filled my stomach with laxatives and supplements, hid my cold hands beneath my sleeves, said i'm fine, that it doesn't physically hurt to see my belly bump in the mirror, as small as it wants to be. I had to be small, invisible so I could survive. So I could run away from getting bruised by hands and rage and never-ending screams. Am I really nothing but a bizarre volume of flesh and fat? I have to get smaller, thinner, prettier. And I've tried, god knows I've tried so hard i became an expert in being fucking sick but it wasn't enough, it's never enough when you're sick. You're never good enough, thin enough, miserable enough. And God knows, for a single second i just want to feel like I am more than just belly and underarms and high cortisol and low carbohydrate and fasting and BMI and fat percentage and dietary and skin and bones and blah blah blah. I want to feel like I shouldn't be smaller, that i am slowed to take space, to breath, to make mistakes, I want to feel like I am allowed to not be sick anymore even though I know it's impossible.

تا به حال نشده این رو گوش کنم و نخوام چشمام رو گریه کنم.

بچها خوبید؟🧍🏽‍♀️

هرروز صبح‌ بیدار می‌شم و می‌بینم اضطراب اومده نشسته کنارم و می‌گه you’re the chosen one. بسه برو خونه‌تون حوصله ندارم.

اینکه اکثرا موهاشون رو کوتاه کردن واقعا بامزه‌ست. منم همینطور.

بله. دقیقا. درسته.

چون ببخشید ولی من تا اینجا فقط راجع بهش گریه کردم.

بچها ببخشید شماهایی که از پایان‌نامه زنده بیرون اومدید چه پیشنهادی برای افرادی که در شرف پایان‌نامه هستن دارید؟🧘🏻‍♀️

از پشت شیشه‌ها، اکبر رادی

بچها بهم نخندید وا

ای بابا چیکار کنیم حالا🧍🏽‍♀️

پاک کنم اینجا رو

دستم خورد دکمه برگشت کجاست

دستم خورد🧍🏽‍♀️

این چه کاری بود کردم دقیقا

یه تبلیغی تو تلویزیون دیدم برای قهوه که داشت می‌گفت «قهوه فوری، چون تراپی زمان‌بره». ببخشید این چه کسشریه؟ مگه قرار نبود این چیزها صرفا در حد ریلزهای اینستاگرام باقی بمونن؟