می رقصیدیم با والهای آبی

اگر با دقت به چشم هایشان‌نگاه می‌کردی، با تو حرف می‌زدند. مردمک هایی که هیچ سکوتی را پس‌نمی‌گرفتند. و اگر‌کمی نزدیک تر می‌شدی، زیر پوستشان، لای استخوان های دنده هایشان من را، آرمیده پیدا می‌کردی. و گوزن ها خانه های تاریک من بودند. روی ستون فقراتشان اسمت را می‌نویسم، استخوان ها هیچگاه تورا یاد نمی گیرند و تنها نگه می‌دارند. مثل زخم مثل دعا. می‌توانم امیدوار باشم روزی از دل گوزن ها بیرون بیایم. می‌توانستم امیدوار باشم روزی استخوان هایم از تمام اسم ها پاک بشود. که گوزن ها ها خانه های تاریکِ من بودند. نه خانه‌هایی برای ماندن بلکه برای پنهان شدن از چیزی که جایی نداشت اما هر شب در جمجمه ام راه می‌رفت دیشب گذشت و برای‌ مردن دیر شد. من به خانه باز نگشتم. و گوزن ها خانه های تاریک من بودند و من، جایی دور از جنگل ها راه خانه را گم‌کرده بودم.