ساغرِ جان

«غزل ۳۰۱ سعدیِ جان» @SaghareJan 🎙ساقی مهدی‌پور آبان‌ماه ۱۴۰۴ هر شب اندیشه‌ی دیگر کنم و رای دگر که من از دست تو فردا بروم جای دگر بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر هر کسی را سر چیزی و تمنای کسی‌ست ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر زان که هرگز به جمال تو در آیینه‌ی وهم متصور نشود صورت و بالای دگر وامقی بود که دیوانه عذرایی بود منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر وقت آن‌ است که صحرا گل و سنبل گیرد خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر بامدادان به تماشای چمن بیرون آی تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید گویم این نیز نهم بر سر غم‌های دگر باز گویم نه که دوران حیات این همه نیست سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر بیت۱ «رای»: فکر، چاره‌جویی بیت۲ «حسن عهد»: وفاداری بیت۴ «وهم»: اندیشه‌ ـ متصور نشود: قابل تصور نیست. بیت۵ قصه‌ی«وامق و عذرا»: از مشهورترین قصه‌های عاشقانه بیت۷ «فراغ»: فرصت و مجال ـ مصرع دوم: تا چهره تو چنان همه را به تماشای خود مشغول کند که فرصت و مجالی برای تماشای باغ‌های دیگر باقی نماند.

«مو‌ وحشی» شعر از بهروز باغبان هوش مصنوعی

«غزل ۲۸۸ سعدیِ جان» @SaghareJan 🎙ساقی مهدی‌پور مردادماه ۱۴۰۴ که برگذشت که بوی عبیر می‌آید که می‌رود که چنین دلپذیر می‌آید نشان یوسف گم‌کرده می‌دهد یعقوب مگر ز مصر به کنعان بشیر می‌آید ز دست رفتم و بی‌دیدگان نمی‌دانند که زخم‌های نظر بر بصیر می‌آید همی‌ خرامد و عقلم به طبع می‌گوید نظر بدوز که آن بی‌نظیر می‌آید جمال کعبه چنان می‌دواندم به نشاط که خارهای مغیلان حریر می‌آید نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی‌روی که یاد خویشتنم در ضمیر می‌آید ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم و گر مقابله بینم که تیر می‌آید هزار جامه‌ی معنی که من براندازم به قامتی که تو داری قصیر می‌آید به کشتن آمده بود آن که مدعی پنداشت که رحمتی مگرش بر اسیر می‌آید رسید ناله‌ی سعدی به هر که در آفاق هم آتشی زده‌ای تا نفیر می‌آید بیت۲ «مگر»: لابد، حتماً بیت۳ «بی‌دیدگان»: کنایه از کسانی که دارای بصیرت نیستند. بیت۴ «به طبع»: از روی طبیعت خود بیت۷ «مقابله»: از روبرو بیت۸ «قصیر»: کوتاه بیت۱۰ «نفیر»: بانگ و فریاد