ساغرِ جان

«غزل ۲۸۸ سعدیِ جان» @SaghareJan 🎙ساقی مهدی‌پور مردادماه ۱۴۰۴ که برگذشت که بوی عبیر می‌آید که می‌رود که چنین دلپذیر می‌آید نشان یوسف گم‌کرده می‌دهد یعقوب مگر ز مصر به کنعان بشیر می‌آید ز دست رفتم و بی‌دیدگان نمی‌دانند که زخم‌های نظر بر بصیر می‌آید همی‌ خرامد و عقلم به طبع می‌گوید نظر بدوز که آن بی‌نظیر می‌آید جمال کعبه چنان می‌دواندم به نشاط که خارهای مغیلان حریر می‌آید نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی‌روی که یاد خویشتنم در ضمیر می‌آید ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم و گر مقابله بینم که تیر می‌آید هزار جامه‌ی معنی که من براندازم به قامتی که تو داری قصیر می‌آید به کشتن آمده بود آن که مدعی پنداشت که رحمتی مگرش بر اسیر می‌آید رسید ناله‌ی سعدی به هر که در آفاق هم آتشی زده‌ای تا نفیر می‌آید بیت۲ «مگر»: لابد، حتماً بیت۳ «بی‌دیدگان»: کنایه از کسانی که دارای بصیرت نیستند. بیت۴ «به طبع»: از روی طبیعت خود بیت۷ «مقابله»: از روبرو بیت۸ «قصیر»: کوتاه بیت۱۰ «نفیر»: بانگ و فریاد