''فارغ

رفتی، این‌چنین جوان و زیبا، چنان که هر فانی‌ای می‌رود؛ آن قامتِ نرم، آن افسونِ نادر، دیرگاه‌تر از این نمی‌توانست با خاک یکی شود! هرچند زمین تو را در آغوش کشید، هرچند رهگذران شاید بر آن گام نهند، بی‌پروا یا با خنده‌ای شاد، امّا چشمانی هست که تاب نمی‌آورد بر آن گور، حتی لحظه‌ای بیاساید. نمی‌خواهم بدانم در کجا آرمیده‌ای، و نمی‌خواهم به آنجا چشم بدوزم؛ بگذار گُل یا علفِ هرز خود بروید، تا مادامی که من آن را نبینم: مرا همین بس که بدانم آنچه دوست داشتم و تا همیشه دوست خواهم داشت، می‌توانست چون غبارِ این جهان بپوسد؛ نیازی به سنگِ قبر ندارم که بگوید: «اینجاست آنچه زمانی عشقِ من بود، و اکنون هیچ است.» امّا من تو را تا واپسین لحظه دوست داشتم، چنان که تو نیز، با همان شور؛ تو در تمامِ گذشتگان بی‌تغییر ماندی، و اینک نیز دگرگون نخواهی شد. این عشق را مرگ مُهرِ خود بر آن نهاده، زمان نمی‌تواند سردش کند، رقیبی نمی‌تواند بربایدش، دروغی نمی‌تواند انکارش کند و بدتر از همه، تو نمی‌توانی ببینی که بر من چه خطاها، چه دگرگونی‌ها و چه لغزش‌ها گذشته است. نمی‌دانم آیا تاب می‌آوردم که زیباییِ تو را پژمرده ببینم؟ شبی که در پیِ چنان صبحگاهی می‌آمد، سایه‌ای بس تاریک‌تر بر جان می‌نشاند امّا روزِ تو بی‌ابر گذشت، تا واپسین نفس، دل‌ربا بودی؛ نه پژمردی، که خاموش شدی – چون ستاره‌ای که از افق می‌گذرد، در لحظه‌ی سقوط، درخشان‌تر از همیشه. -لرد بایرون / از شعرِ «به تیرزا» (To Thyrza)