''فارغ

دیگر فقط چشمی از تو مانده، چشمی عظیم و خیره که همه‌چیز را می‌بیند، تن وارفته‌ات را همچنان که خودت را، تماشاشدهٔ تماشاگر، انگار یکسر به کاسهٔ خودش برگشته باشد و بی‌گفتنِ چیزی نظاره‌گرِ تو باشد، تو، درونِ تو، درون سیاه و تهی و زنگاری و ترس‌خورده و ناتوانِ تو. تو را تماشا میخکوب می‌کند. هیچ‌وقت از دیدنِ خودت دست نخواهی کشید. کاری از دستت ساخته نیست، نمی‌توانی از خودت بگریزی، نمی‌توانی از نگاهت بگریزی، هیچ‌وقت نخواهی توانست. حتی اگر بتوانی به‌چنان خواب عمیقی فرو بروی که هیچ تکان و بانگ و سوزشی بیدارت نکند، باز این چشم هست، چشمِ تو که هیچ‌وقت بسته نخواهد شد و هیچ‌وقت به خواب نخواهد رفت. خودت را می‌بینی، خودت را می‌بینی که تو را می‌بیند، خودت را تماشا می‌کنی که تو را تماشا می‌کند. حتی اگر بیدار شوی، دیدنت یکسان و پایدار می‌ماند. حتی اگر می‌توانستی به خودت هزاران و میلیاردها پلک اضافه کنی، باز در آن پس و پشت‌ها این چشم بود تا تو را ببیند. خواب نیستی، اما خواب دیگر نخواهد آمد. بیدار نیستی و هیچ‌وقت بیدار نخواهی شد. نمرده‌ای و مرگ هم نمی‌تواند خلاصت کند... -ژرژ پرک / مردی که خواب است ترجمهٔ ناصر نبوی.