''فارغ

اصلاً چرا حقیقتش را نگویم؟ من به کسانی که عقیدهٔ مشخصی در زندگی داشتند حسادت می‌کردم، کسانی که چتر به دست به دنیا می‌آیند، باران، برف و تگرگ می‌بارد و این آدم‌ها همواره در امان‌اند. حتی وقتی هوا آفتابی است باز هم چترشان را ول نمی‌کنند. اما حسدْ آن‌چنان سکوی پرتاب پرقدرتی نبود که بتواند موجب جهشم بشود. می‌توانستم چشم‌هایم را ببندم و در وجود هر کسی شیرجه بزنم. امّا متأسفانه خیلی خوب می‌دانستم که پرشی کوتاه‌مدت خواهد بود. رضایت اولیه ناراحتیِ مختصری را به دنبال می‌آورد و این ناراحتیِ مختصر بعداً به ناراحتی بزرگ‌تری تبدیل می‌شد و ظرف مدتی کوتاه هر هیجانی را از بین می‌برد. آن‌گاه احساس بدبختی می‌کردی، بدذاتی هم به‌ دنبال بدبختی می‌آمد. نفرت داشتن از خود و بدی کردن به دیگرانْ دو روی یک احساس‌اند. -سوزانا تامارو / جانِ جهان