تجربه‌ بودن | محمود مقدّسی

در جواب دوستی که پرسیده بود چقدر از این یادداشت‌ها خودت هستی؟ و گفته بود که اگر تو اینطور باشی، چه جای امیدواری می‌مونه؟ بعد از قدردانی از محبتش که من رو کم و بیش عاقل و توانمند می‌دونه، این توضیح رو نوشتم و دوست داشتم اینجا با شما هم به اشتراک بگذارم: من به لحاظ ادبی، خیلی تمایلی به موندن توی یک فرم و مخصوصاً نوشتن با لحن سوم شخص ندارم. در واقع دوست ندارم مثل یک روانشناس، از حقایق مرتبط با روان آدم‌ها بگم. دوست دارم چیزی که می‌نویسم همزمان که از روان میگه، وجهی ادبی هم داشته باشه و لااقل خودم به عنوان اوّلین مخاطب ازش لذّت ببرم و دوست داشته باشم بخونمش. برای همین، به شکل‌های مختلفی می‌نویسم و یکی از اون مدل‌ها به زبان اوّل شخصه. این از جهت فرم. امّا از جهت محتوا، این یادداشت‌ها خیلی وقت‌ها آمیزه‌ان، آمیزه‌ای از جهان درونی خودم، مراجعینم، دوستانم، روایت‌هایی که می‌خونم و خلاصه هر دغدغه‌ای که در جایی با اون روبرو میشم. در نوشتن از این دغدغه‌ها تنها حساسیتی که رعایت می‌کنم اینه که محتوای جلسات درمان رو مستقیماً توی یادداشت‌هام نیارم. برای همین، وقتی یادداشتی از من می‌خونید می‌تونید به این فکر کنید که سهمی از چند چیز در اون هست و در نهایت هدفش اینه که وضعیتی رو توصیف کنه، موقعیتی رو تحلیل کنه یا پاسخی برای سؤالی پیدا کنه. مثلاً این یادداشت، محصولِ ایده‌ای بود که توی گفتگو با یک دوست به ذهنم رسید و دیدم چقدر بسیاری از تجربه‌های خودم و دیگران رو توصیف می‌کنه. اون وقت نشستم پای لپ‌تاپ و دیدم دوست دارم اینطوری بنویسمش. خلاصه اینکه به به عنوان یک آدمِ نوشتنی، از دو جهت متأثر میشم، هم از درون و هم از بیرون، گاهی بیشتر از درون و گاهی بیشتر از بیرون. این یادداشت‌ها هم تلاش من برای هضمِ این تأثّر و صدادادن به تجربه‌های احتمالاً مشترک و ترجمه کردن بخشی از درون ما آدما برای خودم و دیگرانه. خلاصه که همۀ ما انسانیم و هیچ چیز ِانسانی از ما بیگانه نیست. @TheWorldasISee