تجربه‌ بودن | محمود مقدّسی

. ▫️گروه‌درمانی پیش از بازگشت به عصر حجر ترامپ همین چند ساعت قبل گفته است که ایران را به عصر حجر بر می‌گردانیم. گفته است نیروگاه‌های برق و تأسیسات حیاتی را هم می‌زنیم. ذهنم آشفته است. نمی‌دانم چقدر باید این حرف را جدّی گرفت. همین هم مسئله را سخت‌تر هم می‌کند؛ یعنی واقعاً نیروگاه‌ها را هم قرار است بزند؟ بعدش چه می‌شود؟ چه اتفاقی برای ایران می‌افتد. این فکرها و فکرهای بسیارِ دیگری در سرم می‌چرخند. امّا تا نیم ساعت دیگر جلسه گروه‌درمانی شروع می‌شود. باید خودم را جمع و جور کنم. به عادت همیشه‌ام کمی می‌نویسم تا ذهنم را مرتب کنم. این گروه، گروه‌درمانی ثابتِ من نیست. یکی از گروه‌هایی است که در ایّام جنگ شروعشان کرده‌ام و قرار است تنها چند جلسه ادامه پیدا کند. اعضایش ایرانی‌های این‌طرف و آن‌طرف دنیا هستند. هنوز اینترنت ایران قطع است و کسی از ایران نمی‌تواند به جمع ما اضافه بشود. این ماه‌ها گروه‌‌های حمایتیِ کوتاه‌مدّت بخشی از تجربۀ ما رواندرمانگران ایرانی شده‌اند. بحرانی که از راه می‌رسد، خیلی از ما بخشی از وقتمان را می‌گذاریم برای این جلسات. راستش همیشه دوست داشتم شغلی داشته باشم که حتی در بدترین شرایط هم بتوانم کاری انجام بدهم. از این جهت خوشحالم. حالا، حتی در این اوضاع خراب هم کاری از دستم بر می‌آید. صفحه را باز می‌کنم. اعضاء یکی‌یکی وصل می‌شوند. برخلاف جلسۀ قبل، در آغاز جلسه سکوتی طولانی برقرار می‌شود. می‌گویم: «خب، اوضاع و احوال چطوره؟ کسی میخواد شروع کنه؟» یکی از اعضاء شروع به حرف زدن می‌کند:«واقعاً میخواد بزنه؟ این دیوونه‌تر از این حرف‌هاست. ممکنه بزنه». بعد یکی دیگر هم وارد بحث می‌شود. او هم نگران است. از خانواده‌اش می‌گوید که توانسته تلفنی با آن‌ها صحبت کند و همه وحشت‌زده‌اند. گفت برایشان از روی یک متن، جزء به جزء پروتکلِ ایمنی در چنین شرایطی را خوانده و مادرش هم یادداشت کرده است. یکی دیگر گفت: «می‌ترسم مادرم بمیره. اون توی بیمارستانه. اگر برق‌ها قطع بشه چیه میشه؟» هراس جمع را فرا گرفته است. خبر تازه است. هنوز نتوانسته‌ایم پردازش‌اش کنیم. هنوز نمی‌دانیم چقدر جدّی است. موجی از احتمالات به ذهن تک‌تکمان هجوم آورده و آن را با خودمان به جلسه آورده‌ایم. یکی از اعضاء می‌گوید: «گمونم زمان خوبی برای جلسه نیست. احساس می‌کنم ازش حرف بزنم و بشنوم وحشتم بیشتر می‌شه». و بی‌آنکه مکث کند تا چیزی از او بپرسم، خداحافظی می‌کند و صفحه‌اش را می‌بندد. بعد سکوتی طولانی در گروه حاکم می‌شود. انگار بقیه هم این ترس را دارند. شروع به صحبت می‌کنم: «بیشتر از یک‌ماهه که هر شب حمله و انفجار داره اتفاق می‌افته. همه‌مون فرسوده شدیم. ذهنمون دیگه برای این یکی جا نداشت. نمی‌دونیم چی میشه، انگار توان پردازشش رو هم نداریم». این حرف باعث می‌شود دوباره اعضاء شروع به حرف زدن کنند. یکی با تأیید شروع می‌کند و می‌گوید: «آره، قفل شدم. یک هفته است نتونستم برم سر کار. اگر این جنگ همینطور ادامه پیدا کنه چی؟ اگر به هیچ نتیجه‌ای نرسه چی؟ اصلاً دیگه نمی‌دونم به چه نتیجه‌ای قراره برسه». این را یادم نبود که بگویم، آن روزها بعضی از ما ایرانی‌ها مخالف جنگ بودیم، بعضی موافق جنگ و بعضی هم در میانه. در آن گروه، سه نفر موافق جنگ بودند. حالا دیگر همان‌ها هم کمی تردید داشتند که این جنگ قرار است رهایی بیاورد یا نه. یکی از آن‌ها با حالتی ترسیده  گفت: «فکر می‌کردم زود جمع میشه. فکر می‌کردم حکومت رها می‌کنه و زمین می‌خوره. امّا الان می‌ترسم. پدرم توی ایران تنهاست. یکی از مناطقی که چند بار دیروز بمب خورده، خیلی نزدیک خونه ماست. نمی‌دونم. کاش اتفاقی برای پدرم نیفته.کاش اتفاقی برای هیچ کسی نیفته. دو سه روز اخیر خیلی روزهای وحشتناکی برای من بوده». گروه سکوت می‌کند. شنیدن این حرف‌ها از او که تا همین هفته پیش هیجان‌زده بود و می‌گفت چمدانم را هم بسته‌ام تا بعد از سال‌ها به ایران برگردم، هم ناراحت‌کننده بود و هم نگران‌کننده. انگار انتظار نداشتیم او هم اینقدر نگران بشود‌. این یعنی اوضاع خیلی خراب است. گروه پس از کمی سکوت ادامه پیدا می‌کند؛ با همین گفتگوها و سکوت‌های پی‌درپی و با همان بهت آغاز جلسه. فضا کمی‌ آرام می‌شود، امّا تنها کمی. زورِ واقعیتِ آن بیرون خیلی بیشتر از تأثیر گروه است. ناگزیریم این را بپذریم. نیم ساعت بعد با حالی همچنان بد، جلسه را به پایان می‌بریم.  شاید باور نکنید، امّا این سخت‌ترین جلسه تسهیلگری یک گروه در کل عمرم بود. مضطرب بودم. با اینکه سعی کرده بودم نشان ندهم و نقشم را اجرا کنم، امّا مضطرب‌تر هم شده بودم. جلسه به پایان رسید. خواستم شروع به نوشتن کنم. امّا توانش را نداشتم. رمقم رفته بود. رفتم توی تخت. پتو را کشیدم روی سرم: «فردا چه خواهد شد؟ کاش دروغ گفته باشد». و دروغ گفته بود. آتش بس از راه رسید. @TheWorldasISee