تارانتیسم

ناگهان دوباره تیر است و تو دیگر ۱۲ ساله نیستی. در واقع مدتهاست که ۱۲ ساله نیستی. مدت هاست که از قرارهای عصرگاهی کوچه دست کشیده‌ای و دیگر نگران این نیستی که از فلانی، در مسابقه‌ی دو پارک ببازی. دوباره تابستان است اما برایت مهم نیست که تمام این روزهای بی مشق و حساب را چگونه منفجر کنی و روی کدامین دیوار، چوب خط های پایانِ تابستان را بکشی. حالا این تویی که تابستان و غیر تابستان برایت فرقی ندارد و زندگی، در هر فصل، تقریبا مشابه دیگری و بی هیجانِ تعطیلات میگذرد. بزرگ شده‌ای. بزرگ شده‌ایم.. دیگر خبری از سی دی های جوانه پویا و سُک‌سُک های پر از ذوق نیست و هیچ بستنی عروسکی‌ای، حتی به زور نمی‌خندد. و ناگهان دوباره تیر است و تو دلت پر میکشد که باری دیگر، درحالی که زیر سردیِ کولر خود را در پتو مچاله کرده‌ای، صدای مادر را بشنوی که میگوید غذا آماده‌ست و تو هنوز، پرهیجان از اولین روزِ بی مدرسه‌ی تابستانی.