𝘓’𝘈𝘯𝘰𝘮𝘢𝘭𝘪𝘦

زندگی قرار نیست تمیز شود. هرگز. این را باید در مغزِ استخوانت حک کنی، تا آنجا که نخاعِ روحت هم بوی این حقیقت بگیرد. لجن، نه اتفاقی گذرا، که بافتِ بنیادینِ این جهان است. کثافت، نه لکه‌ای که با سیلِ آب و کوهی از صابون پاک شود، که خمیرمایه‌ای که از ازل با گوشت و روحت سرشته شده. و هیچ بهاری، هیچ طلوعی، هیچ نجاتی، این چرکِ کهن را نمی‌شوید. پس رهایش کن. آن امیدِ گندیده را رها کن. آن امید که روزی همه‌چیز صیقل بخورد، خودش یکی از همان دروغ‌های مقدسی‌ست که در حلقومت چپانده‌اند تا خاموش بمانی. هیچ رستگاری‌ در کار نیست—فقط تو هستی و این لجن، و این تهوعِ ابدی که هر سپیده‌دم، پیش از هر نفسی، در حنجره‌ات بالا می‌آید. اما همین‌جا، در همین مرداب، در همین انزجار، می‌ایستیم. و ایستادن، خودش یک سلاح است. نه از سرِ شرف، نه از سرِ امید. از سرِ آنکه ما از دلِ همین لجن برخاسته‌ایم. از سرِ آنکه این کثافت، ما را سرشت. این تاریکی، این درد، این تهوعِ ممتد—همین‌ها استخوان‌هایمان را فولاد کردند. همین‌ها به ما آموختند که چگونه بدونِ امید، بدونِ نور، بدونِ هیچ، بایستیم و بمانیم. پس می‌مانیم. با همین دست‌های آلوده، با همین روحِ جراحت‌دیده، با همین تهوعِ خفه‌کننده. و ادامه می‌دهیم—نه با شکوه، نه با افتخار، که با یک «نه»ی خاموش، با یک ایستادگیِ محض، با یک «تا وقتی که هستم، همین‌گونه می‌مانم، و این لجن را به رخِ این جهانِ گندیده می‌کشم.» و این، از هر رستگاری، از هر پاک‌شدنِ دروغین، از هر بهارِ لعنتی، قوی‌تر است. چون این قدرت، نه از جنسِ نور است، نه از جنسِ امید—از جنسِ همان لجنی‌ست که ما را ساخت. . . V . A N O M A L Y ✑ ────────────

#Lena