شوكران؛ جام عدم

زمانی که قصر شیرین در حال سقوط بود مردمی چند و بدون سازماندهی در حال مقاومت بودند. یکی از آنها اهل کرند بود. با همان سبیل‌های پرپشت که مهر یارسان خورده است. بین الوند و نخلستان‌ها، در کشمکش شلیک و به خاک افتادن یک به یک مردان و دلیران، به یک سرباز عراقی شلیک می‌کند و او را می‌بیند که زمین افتاد. کاملا جدی و از سر تمسخر فریاد می‌کشد: بَری گلوله ناگِری بو چی هاتو بو جنگ؟ ( تو که جلوی یک گلوله را نمی‌گیری چرا به جنگ آمدی؟). کوردستان سنگری ندارد. در کوردستان هرکسی پشت تنش سنگر می‌گیرد و مبارزه را ادامه می‌دهد. خانه ها سنگرند. کوه سنگر است. خیابان سنگر است. زبان سنگر است. در کوردستان انسان‌ها سنگرند. در شاهو و دالاهو هویت بشری هدف دشمن است؛ و از همین ره‌یافت است که دشمن ترسی از شلیک مستقیم ندارد. چند روز است که احساس می‌کنم دلیلی برای ادامه پیدا کرده‌ام: باید با دید یک کرندی مسیر را ادامه دهم. اگر تصورم بر این است که با یک گلوله خواهم مرد... پس چرا به جنگ ‌آمده‌ام؟ جنگ من با جمهوری اسلامی جنگ آخرالزمانی آخرین انسان‌های آزاد سرزمین میانه با دیو‌های بدذات است. @petitanalysis